శ్రీ సచ్చిదానంద సద్గురు సాయినాథ్ మహారాజ్ కీ జై
శ్రద్ధ - సబూరి
కమల్ అమ్మల అనే 60 ఏళ్ళ బాబా భక్తురాలు ముంబయిలోని మతుంగలో నివసిస్తూ ఉండేది. ఆమె ఒక తమిళియన్. తనకి తమిళం తప్ప వేరే భాష ఏదీ రాదు. 1944వ సంవత్సరంలో ఆమెకున్న ఒక్కగానొక్క కొడుక్కి ఆర్మీలో ఉద్యోగం వచ్చింది. దానితో ఆమె ఆర్మీలో తన బిడ్డకి ఏం జరుగుతుందో ఏమిటోనన్న ఆందోళనలో పడింది. ఆ విషయమై బాబాను శరణుపొందాలని నిశ్చయించుకొని, రైల్వేస్టేషన్‌కి వెళ్లి బుకింగ్ కౌంటర్‌లో శిరిడీకి ఒక టికెట్ ఇవ్వమని అడిగింది. కనీసం ట్రైన్ శిరిడీ వరకు వెళ్ళదన్న సంగతి కూడా ఆమెకు తెలియదు. అయితే బుకింగ్ కౌంటరులో ఉన్న క్లర్క్ బాబా భక్తుడు. అతడు కోపర్గాఁవ్ వరకు టికెట్టు ఇచ్చి, అక్కడ దిగి శిరిడీ వెళ్లాలని ఆమెకు చెప్పాడు. మొత్తానికి ఎలాగో తోటి యాత్రికులతో కలిసి శిరిడీ చేరుకొని, సమాధిమందిరానికి దగ్గరలో ఒక గది తీసుకుంది.
రాత్రి 8 గంటల సమయంలో ఆమె (అప్పట్లో)సమాధి వెనుకవైపు ఉన్న మెట్లకు హద్దుగోడ ఏమీ లేదన్న సంగతి తెలియక ఆ చీకటిలో జారి బావి వద్ద పడిపోయింది. చాలా గాయాలయ్యాయి. ఆమె మోకాలికి, నుదుటికి తగిలిన గాయాలవలన రక్తం కారసాగింది. ఎలాగో మొత్తానికి అతికష్టం మీద అక్కడనుండి బయటకు వచ్చిన తర్వాత మిస్టర్ బాల్‌‌వల్లి అనే అతడు ఎదురుపడ్డాడు. అతనితో తను పడిపోయిన విషయాన్ని, తనకి తగిలిన గాయాల గురించి చెప్పింది. అప్పుడతను, "మిమ్మల్ని నేను డాక్టర్ వద్దకు తీసుకుని పోతాను, పదండమ్మా" అని అన్నాడు. అందుకు ఆమె నిరాకరిస్తూ ఆసక్తికరమైన విషయాన్నిలా చెప్పింది: "నేను పడిపోయినప్పుడు నా ప్రక్కగా ఒక వ్యక్తి నిలుచుని ఉండటం చూశాను. తల పైకెత్తి చూస్తే ఆయన మరెవరో కాదు, సాక్షాత్తూ 'శ్రీసాయిబాబా'యే! ఆయన తన చేతిలో లాంతరు పట్టుకుని నిలబడి ఉన్నారు. ఆయన తమ కోమలమైన హస్తాలతో గాయపడ్డ నా శరీరభాగాలపై మృదువుగా స్పృశిస్తూ, "రేపటికల్లా నీకు నయమైపోతుంది. ఇంకేవిధమైన చికిత్సా అవసరం లేదు" అని అభయమిచ్చారు" అని. తర్వాత ఆమె తన గదికి చేరుకుంది. అంతలా గాయాలైనప్పటికీ ఎటువంటి నొప్పులూ ఆమెను బాధించకపోవడంతో ప్రశాంతంగా నిద్రపోయింది. మధ్యరాత్రిలో అమెకొక కల వచ్చింది. ఆ కలలో బాబా కన్పించి, "నేను నీ బిడ్డని కూడా క్షేమంగా చూసుకుంటాను. నువ్వేమీ తన రక్షణ విషయంలో దిగులుపడాల్సిన అవసరంలేదు" అని అభయమిచ్చారు.
రాత్రి 8 గంటల సమయంలో ఆమె (అప్పట్లో)సమాధి వెనుకవైపు ఉన్న మెట్లకు హద్దుగోడ ఏమీ లేదన్న సంగతి తెలియక ఆ చీకటిలో జారి బావి వద్ద పడిపోయింది. చాలా గాయాలయ్యాయి. ఆమె మోకాలికి, నుదుటికి తగిలిన గాయాలవలన రక్తం కారసాగింది. ఎలాగో మొత్తానికి అతికష్టం మీద అక్కడనుండి బయటకు వచ్చిన తర్వాత మిస్టర్ బాల్‌‌వల్లి అనే అతడు ఎదురుపడ్డాడు. అతనితో తను పడిపోయిన విషయాన్ని, తనకి తగిలిన గాయాల గురించి చెప్పింది. అప్పుడతను, "మిమ్మల్ని నేను డాక్టర్ వద్దకు తీసుకుని పోతాను, పదండమ్మా" అని అన్నాడు. అందుకు ఆమె నిరాకరిస్తూ ఆసక్తికరమైన విషయాన్నిలా చెప్పింది: "నేను పడిపోయినప్పుడు నా ప్రక్కగా ఒక వ్యక్తి నిలుచుని ఉండటం చూశాను. తల పైకెత్తి చూస్తే ఆయన మరెవరో కాదు, సాక్షాత్తూ 'శ్రీసాయిబాబా'యే! ఆయన తన చేతిలో లాంతరు పట్టుకుని నిలబడి ఉన్నారు. ఆయన తమ కోమలమైన హస్తాలతో గాయపడ్డ నా శరీరభాగాలపై మృదువుగా స్పృశిస్తూ, "రేపటికల్లా నీకు నయమైపోతుంది. ఇంకేవిధమైన చికిత్సా అవసరం లేదు" అని అభయమిచ్చారు" అని. తర్వాత ఆమె తన గదికి చేరుకుంది. అంతలా గాయాలైనప్పటికీ ఎటువంటి నొప్పులూ ఆమెను బాధించకపోవడంతో ప్రశాంతంగా నిద్రపోయింది. మధ్యరాత్రిలో అమెకొక కల వచ్చింది. ఆ కలలో బాబా కన్పించి, "నేను నీ బిడ్డని కూడా క్షేమంగా చూసుకుంటాను. నువ్వేమీ తన రక్షణ విషయంలో దిగులుపడాల్సిన అవసరంలేదు" అని అభయమిచ్చారు.
మూలం: saileelas.org (సాయిసుధ, వాల్యూమ్ - 5, జూన్ 1945).
