ఈ భాగంలో అనుభవం:
- పెళ్ళైన 15ఏళ్లకు సంతాన భాగ్యం ప్రసాదించిన బాబా - మొదటి భాగం
సాయి బంధువులకు నా నమస్కారాలు. నా పేరు సునీత. మావారి పేరు జయరాజ్. మాది వైజాగ్. నాకు సాయి అంటే చాలా ఇష్టం. నా దినం సాయి నామస్మరణతో మొదలవుతుంది. 2001లో నాకు పెళ్లైంది. మా వైవాహిక జీవితంలో ఎటువంటి కలహాలు, కష్ఠాలు ఎప్పుడూ లేవు. కానీ ఏదో లోటు ఉండేది. కారణం మాకు పెళ్ళైన 14 ఏళ్ల వరకు పిల్లలు లేకపోవడం. ఎందరో దేవుళ్ళను వేడుకొని ఎన్నో పూజలు చేశాము. వైజాగ్లో ఉన్న డాక్టర్ల అందరినీ సంప్రదించాము. కానీ లాభం లేకపోయింది. ఎంత ఉన్నా మా జీవితంలో ఆనందం కరువైంది. అటువంటి మా జీవితాల్లో 14 ఏళ్ళ తర్వాత బాబా వరప్రసాదంగా మా బాబు రాకతో ఆనందం వెల్లివిరిసింది. బాబా ఇచ్చిన ఆ గొప్ప వరం గురించి చెప్పే ముందు బాబా నా జీవితంలోకి ఎలా వచ్చారో ముందు చెప్తాను.
నాకు పెళ్ళై 2, 3 సంవత్సరాలు అవుతున్నప్పుడు నేను ఒక మేడం దగ్గర బ్యూటీషియన్ కోర్స్ నేర్చుకున్నాను. ఆ మేడమ్ 'సాయి చరిత్ర' చదువు అని మొట్టమొదటిసారి 'సచ్చరిత్ర' పుస్తకం నాకిచ్చింది. అప్పటికి నాకు బాబా గురించి తెలియదు. అయినా నేను ఆ పుస్తకం చదివేదాన్ని. కానీ, కొంచెం చదివితే చాలు నిద్ర వచ్చేస్తుండేది. అందువల్ల కొంచెం చదవడం, పడుకోవడం, మళ్లీ కొంచెం చదవడం, పడుకుండిపోవడం చేసేదాన్ని. అంటే చదివింది మనసుకు పట్టించుకునేదాన్ని కాదు. అయినా బాబా అంటే ఇష్టం ఏర్పడింది. కానీ, లోతైన ప్రేమ కలగలేదు. తర్వాత కొన్ని సంవత్సరాలు గడిచే
నేను బాబాని నా పెద్దకొడుకు అనుకుంటాను. ఎందుకంటే, నాకు పెళ్ళైన 14 సంవత్సరాల వరకు పిల్లలు పుట్టలేదు(14 సంవత్సరాల తర్వాత బాబా అనుగ్రహంతో బాబు పుట్టాడు). బాబు పుట్టకముందు నాలో నేను బాబాని నా బిడ్డగా భావించేదాన్ని. ఎందుకో తెలియదు కానీ, నాకు ఎప్పుడూ అలానే అనిపించేది. నేను బాబాతో, "నాకు పిల్లల్ని ఇవ్వాలనిపిస్తే ఇవ్వండి. లేదంటే మీరు ఉన్నారు కదా నా కొడుకుగా. మీరే మమ్మల్ని కొడుకులా చూసుకోవాలి" అని ఎప్పుడూ మాట్లాడుకునేదాన్ని. బాబాని చూస్తే చాలు, అలా అనిపించేది నాకు. ఎవరైనా "పిల్లలు లేరా?" అని నన్ను అడిగితే, "ఎందుకు లేరు, బాబాయే నా బిడ్డ" అని అనేదాన్ని. ఇంకా, "బాబా నాకు బిడ్డను ఇస్తారు. లేకపోయినా పరవాలేదు. బాబా ఉన్నారు కదా!" అని ఎప్పుడూ అనేదాన్ని. బాబాని మాత్రం సదా "బాబా! నాకు బిడ్డను ఇవ్వండి. కానీ నేను శిరిడీ వచ్చిన తరువాత ఇవ్వండి" అని అడిగేదాన్ని(సాయి ఫ్రెండ్స్ ఇవన్ని బాబాకి నాకు మద్య జరిగిన సంభాషణలు. ఈ రోజు మీతో పంచుకుంటున్నందుకు నాకు చాలా సంతోషంగా ఉంది గాని, నన్ను మీరు పిచ్చిదాన్ని అనుకోవద్దు). కానీ నేను, మావారు శిరిడీ వెళ్ళాలని చాలాకాలంగా అనుకుంటున్నప్పటికీ వెళ్ళలేకపోయే
ఆ రోజు రానే వచ్చింది. ఆ రోజు ఉదయం 4 గంటలకు ప్రయాణానికి సిద్ధమవుతూ నీళ్ల ట్యాంక్లో నీళ్లు లేవని మోటార్ ఆన్ చేసి మర్చిపోయాము. మా ఇంటి మెడ మీద ఉన్న రెండు ట్యాంక్లూ నిండిపోయి నీళ్లు మేడపై నుంచి పైపుల ద్వారా కిందకి భీకరమైన శబ్దం చేస్తూ పోసాగాయి. ఆ శబ్దానికి నాకు భయమేసింది. ఆ స్థితిలో బాబా ఏదో చెప్తున్నారనిపించింది నాకు. కానీ నాకేమీ అర్థం కాలేదు. "బాబా! అంతా నీ దయ. అంతా మంచే జరగాల"ని బాబాని తలుచుకొని ఇంటి నుండి బయలుదేరి రైల్వేస్టేషన్కి వెళ్లి రైలు ఎక్కాము. బాబా దయవలన ప్రయాణం చాలా చక్కగా జరిగి మేము శిరిడీ చేరుకున్నాము. నేను మొట్టమొదటిసారి శిరిడీ నేలపై అడుగుపెట్టి, కాసేపట్లో బాబా దర్శనం చేసుకోబోతున్నమనే ఆనందంలో ఉబ్బితబ్బుబ్బి అయ్యాను. రూమ్కి వెళ్లి స్నానాలు చేసి బాబా దర్శనానికి వెళ్ళాము. మొదటిసారి బాబాని చూడగానే పట్టలేని ఆనందంతో నాకే తెలియకుండానే నా కళ్ళ నుండి నీళ్లు వచ్చాయి. బాబా తప్ప నాకు ఇంకేమీ కనిపించలేదు. మేము శిరిడీలో ఐదు రోజులు ఉన్నాము. ఆ ఐదు రోజుల్లో కాకడారతి, మధ్యాహ్నరతి, సంధ్యహారతి, శేజారతి అన్ని చూసాము. నేను ఎంతో ప్రశాంతతను అనుభవించాను. బాబా మాటల్లో చెప్పలేనంత ఆనందాన్ని ఇచ్చారు. మనసంతా ఆనందంతో నిండిపోయింది. అదే సమయంలో వైజాగ్లో హుధూద్ తుపాన్ బీభత్సం సృష్టించింది. వైజాగ్ అంతా నాశనం అయిపోయింది. ఆ విషయం తెలిసినప్పుడు, 'మేము శిరిడీ రావడానికి బయలుదేరిన రోజు ఉదయం పైపుల ద్వారా వచ్చిన భీకర సంకేతం రూపంలో 'ఏదో ప్రళయం రాబోతుంద'ని బాబా సూచించారని నాకు అప్పుడు అర్ధం అయ్యింది.
బాబాకి కొబ్బరికాయ సమర్పిస్తే, ఆ భక్తులకు బాబా బిడ్డను ప్రసాదించిన వృత్తాంతాలు మనం సచ్చరిత్రలో చదివాము. అందువలన శిరిడీలో బాబాకి కొబ్బరికాయ సమర్పిస్తే, బాబా నాకు బిడ్డను ఇస్తారని నాకనిపించింది. అందుకని నేను ఒక కొబ్బరికాయ తీసుకొని దర్శనానికి వెళ్ళాను. కానీ సెక్యూరిటీ గార్డులు కొబ్బరికాయని సమాధి మందిరంలోనికి తీసుకెళ్లనివ్వలే
మిగతా వివరాలు తరువాయి భాగంలో...
