సాయిభక్తుల అనుభవమాలిక 2115వ భాగం....

---

ఈ భాగంలో అనుభవం:

• కోరుకున్నట్లే గృహవైద్యంతో ఆరోగ్య సమస్య నుండి ఉపశమనం ప్రసాదించిన బాబా

---

సాయిభక్తులందరికీ అనేక నమస్కారాలు, నా పేరు విజయ. నేను సాయిని నమ్ముకున్నదాన్ని. సుమారు 2023లో నా రెండు కాళ్ళకి వెరికోస్ వెయిన్స్ ఆపరేషన్ జరిగింది. తర్వాత తీసుకోవలసిన జాగ్రత్తలన్నీ తీసుకున్నా కూడా అంతకు ముందు లేని కాళ్లవాపు సమస్య కనిపించింది. దానివల్ల ఎక్కువసేపు నిల్చోవడం, నడవడం చేస్తే నాకు బాధగా ఉండేది. కాళ్లవాపుకి చాలా కారణాలుంటాయి గానీ, నాకు సరైన అవగాహన లేని కారణంగా నేను యూరాలజిస్ట్ దగ్గరకి వెళ్ళాను. అక్కడ వాళ్ళు టెస్ట్ చేసి, 'యూరిన్ ఇన్ఫెక్షన్ ఉంద'ని కాళ్లలోకి నీరు చేరకుండా ఉండడానికి, యూరిన్ ఫ్రీగా అవడానికి చేయవలసిన ప్రక్రియ చేసి మందులిచ్చారు. బాధాకరమైన ఆ ప్రక్రియను ఎలాగో ఓర్చుకొని వాళ్ళు చెప్పిన మందులు వాడి అప్పటికి ఉపశమనం పొందాను. కాళ్లలో వాపు ఉన్నా కూడా నాకేమీ బాధ ఉండేది కాదు, ఎంతసేపైనా నిల్చోవడం, నడవడం చేయగలిగేదాన్ని. ఇలా 2, 3 సంవత్సరాలు గడిచిపోయాక 2026లో కొన్ని నెలలకు ముందు పరిస్థితి మళ్ళీ మొదటికి వచ్చింది. కాళ్ళలోకి నీరు చేరడం, యూరిన్ ఫ్రీ లేకపోవడం, స్టవ్ దగ్గర నిల్చొని వంట చేసేటప్పుడు, నడిచేటప్పుడు చాలా బాధ కాసాగింది. ఒక గంటకు మించి నిల్చోలేకపోయేదాన్ని. 'పరిస్థితి ఇలా ఉంటే ఇంట్లో పనులన్నీ ఎలా చేయాలి? జీవితమంతా ఎలా గడపాలి?' అని నా కాళ్ళ గురించి, భవిష్యత్తు గురించి బెంగపట్టుకుంది నాకు. తెల్లవారుతుందంటే చాలు, నాకు భయమేసేది. ఎందుకంటే, ఇంట్లో నేను, నా భర్త మాత్రమే ఉంటాము. మాకు ఒక అమ్మాయి. తను, తన కుటుంబంతో హైదరాబాదులో ఉంటుంది. అయినా ఎవరైనా ఎంతకాలం మనకు సహాయం చేయగలరు? మనని మనమే చూసుకోవాలి. నాకు వచ్చిన బాధ నేనే తగ్గించుకోవాలి. కారణం నాకు డాక్టర్ దగ్గరకి వెళ్లడం ఇష్టం లేదు. అక్కడవాళ్ళు అన్ని రకాల టెస్టులు చేయడం, వాళ్లు చేసే బాధాకరమైన ప్రక్రియ, మందులు వాడటం నావల్ల అయ్యే పని కాదు. అందుకని నేను సాయినాథుని, "బాబా! నేను ఏ డాక్టర్ దగ్గరకి వెళ్ళను. నాకు తెలిసిన ఇంటి గృహవైద్యాలనే పాటిస్తాను. నీ అపారమైన దయతో నా కాళ్లు మళ్ళీ యధాప్రకారంగా నార్మల్ అయిపోవాలి. నా కాళ్ళలోకి నీరు చేరకూడదు. ఎటు వెళ్లే వ్యర్థాలు అటే వెళ్లాలి. మీ దయతో నా శరీరానికి తగ్గ గృహవైద్యాన్ని నాకు కనిపించేలా చేయి సాయీ" అని ప్రార్థించాను. అప్పుడే కాలం చేసిన మా అమ్మ కాళ్ల గురించిన మొక్కు ఒకటి నాకు గుర్తుకు వచ్చి, 'అది తీర్చకపోవడం వల్ల నాకు ఈ కాళ్లు బాధా?' అని అనిపించింది. దాంతో నేను, మా చెల్లి బాబాని క్షమాపణ వేడుకుని మా అమ్మ అనుకున్న విధంగా పూర్తిగా కాకపోయినా మాకు ఎంత అనుకూలత ఉందో ఆ ప్రకారం చేసాము. ఎందుకంటే, మనవి గాని, మన పూర్వీకులవి గాని మ్రొక్కులు ఎప్పుడూ నిర్లక్ష్యం చేయరాదని బాబా చెబుతారు. ఆ తర్వాత నేను యూట్యూబ్ చూస్తుంటే, నాకున్న లక్షణాలను బట్టి నా సమస్య బ్లడ్‌లో యూరిక్ ఆసిడ్ పెరగడంగా గుర్తించాను. దానికి పరిష్కారమార్గాలు కూడా ఆ వీడియోలో ఉన్నాయి. ఆ వీడియోని బాబానే నా కంటపడేలా చేశారని భావించి, బాబాకి నమస్కరించుకుని 'శ్రీసాయి ధన్వంతరియే నమః' అనే నామం స్మరించి ఆ వీడియోలో నాకున్న లక్షణాలకు సంబంధించి ఉన్న ఏ చిన్న విషయాన్ని వదిలిపెట్టకుండా పాటించడం మొదలుపెట్టాను. సాయినాథుని దయవల్ల అతి తొందరలోనే నా బాధ క్రమక్రమంగా సమసిపోవడం గమనించాను. ఇప్పుడు చాలా చాలావరకు బాధ తగ్గింది. చాలా ఎక్కువసేపు నిల్చొని పని చేస్తున్నా బాధ కలగట్లేదు. నా బాధ తొలగించినందుకు, నా పనులు నేను చేసుకునే స్థితి కల్పించినందుకు, మళ్లీ జీవితంలో అలాంటి స్థితి వచ్చినా ఎదుర్కొనే ధైర్యం ఇచ్చినందుకు సాయినాథునికి అనేక అనేక కృతజ్ఞతలు(గృహ వైద్యం వల్ల ఎటువంటి సైడ్ ఎఫెక్ట్స్ ఉండవు. ప్రతిరోజు వాడకపోయినా, జీవిత పర్యంతం వారానికి ఒకరోజు, లేదా అప్పుడప్పుడు వాడుకోవచ్చు).

ఈ అనుభవం ద్వారా బాబా నాకు తెలియజేసిన విషయాలు:. 

1. మొక్కులు మర్చిపోకూడదు.

2. ఎలాంటి పరిస్థితి వచ్చినా ధైర్యాన్ని కోల్పోకూడదు.

3. భవిష్యత్తు గురించి బెంగపడకూడదు.

4. ఆలోచిస్తే ఉపాయం తడుతుంది.

5. మన శరీరతత్వం మనకి తెలిసినట్టుగా ఎవరికి తెలియదని గమనించాలి.

6. మనం చేయవలసిన ప్రయత్నాలు అన్నీ చేయాలి.

7. ప్రతి దానికి బాధపడితే ప్రయోజనం ఉండది.

8. మనకు పూర్తిగా తెలిసిన ఇంటి చిట్కాలు పాటించిన తర్వాత అవసరమైతే వైద్యుని దగ్గరకి వెళ్లాలి.

9. అలాగని ప్రాణాపాయ స్థితి వచ్చేవరకు డాక్టర్ దగ్గరకి వెళ్లకుండా నిర్లక్ష్యం చేయకూడదు.

10. అనవసరంగా అందరికీ అన్నీ చెప్పి భయపెట్టకూడదు.

11. ముఖ్యంగా దైవం మీద నమ్మకం, విశ్వాసం పూర్తిగా ఉండాలి.

12. అందుకు సాయినాథుడు చెప్పిన శ్రద్ధ, సబూరి పాటించాలని పూర్తిగా అర్థమైంది..

13. సాయిని నమ్ముకుంటే, తప్పకుండా మనకు మేలు చేస్తారు. కానీ అది జరగవలసిన సమయంలోనే జరుగుతుంది. మనకి అర్హత, యోగం కూడా ఉండాలి. ఏదైనా మన కర్మను బట్టే ఉంటుంది.

చివరిగా అడుగడుగునా తమ ఉనికిని చూపిస్తూ.. 'నేను నీ వెంటే ఉన్నాను' అని తెలియజేస్తున్న సాయినాథునికి అనేక నమస్కారాలు తెలియజేస్తూ...  శ్రీ సచ్చిదానంద సమర్ధ సద్గురు సాయినాథ్ మహారాజ్ కీ జై.

---

Read More

సాయిభక్తుల అనుభవమాలిక 2114వ భాగం....

---

ఈ భాగంలో అనుభవాలు:

1. బాబా చూపించిన ప్రేమ, కరుణ, మార్గదర్శకత్వానికి ప్రత్యక్ష సాక్ష్యం

2. సాయి సచ్చరిత్ర చదవడం వల్ల పొందిన బాబా అనుగ్రహం

---

బాబా చూపించిన ప్రేమ, కరుణ, మార్గదర్శకత్వానికి ప్రత్యక్ష సాక్ష్యం

ఓం శ్రీసాయినాథాయ నమః. సాయి భక్తులందరికీ నా హృదయపూర్వక నమస్కారాలు. నా పేరు ఛత్రపతి. నా జీవితంలో ప్రతి అడుగు బాబా అనుగ్రహంతోనే పడుతుందని నేను గట్టిగా నమ్ముతాను. ఏ పని ప్రారంభించినా, ఎక్కడికి ప్రయాణం చేసినా ముందుగా బాబాను మనసారా ప్రార్థించి, ఆయన ఆశీస్సులు తీసుకోవడం నాకు అలవాటు. ఈ మధ్య నా తిరుమల యాత్ర కూడా అలాగే ప్రారంభమైంది. నిజానికి నేను ఈ యాత్రను నా స్నేహితురాలికోసం ప్లాన్ చేసి ఇద్దరికీ టికెట్లు బుక్ చేశాను. ఎందుకంటే, తను ఇంతవరకు తిరుమల దర్శనం చేసుకోలేదు. కానీ విధి విచిత్రమైనది. చివరి క్షణంలో అనివార్య కారణాల వల్ల తను రాలేని పరిస్థితి వచ్చింది. ఒక్క క్షణం, 'నేను కూడా ప్రయాణం వాయిదా వేసుకుందామా?' అన్న ఆలోచన నాకు వచ్చింది. కానీ, 'ఎవరికోసం ఈ యాత్రను ప్లాన్ చేశానో తను రాలేకపోయింది. అయినా శ్రీవేంకటేశ్వరస్వామి నన్ను తమ సన్నిధికి పిలుస్తున్నారేమో! ఆ పిలుపు వెనుక బాబా దివ్య సంకల్పమే ఉందేమో! అని నా మనసుకి బలంగా అనిపించింది. బహుశా ఈ యాత్రను నేను ఒంటరిగా చేయాలని, ఆ అనుభూతిని పూర్తిగా ఆస్వాదించాలని బాబా ముందుగానే నిర్ణయించి ఉండవచ్చు. అందులకాని నేను ఒక్కడినే తిరుమల వెళ్లి, వద్దామని అనుకున్నాను. అయితే, తిరుమలలో విపరీతమైన రద్దీ ఉందని, దర్శనానికి గంటల సమయం పడుతుందని అందరూ అన్నారు. తర్వాత నేను నా ప్రయాణం మొదలుపెట్టేముందు బాబాను ఒక్కటే కోరుకున్నాను, "బాబా! మీ దయతో శ్రీవేంకటేశ్వరస్వామివారి దర్శనం తొందరగా, ప్రశాంతంగా, ఎలాంటి ఇబ్బందులు లేకుండా జరిగేలా అనుగ్రహించండి తండ్రీ" అని. బాబా కరుణ ఎంత అద్భుతమో! ఎవరి ఊహకి అందనంత త్వరగా, ఎలాంటి ఇబ్బందులు లేకుండా, ఎంతో ప్రశాంతమైన స్వామివారి దివ్య దర్శనం నాకు లభించింది. ఆ క్షణం నా మనసంతా బాబాపట్ల కృతజ్ఞతతో నిండిపోయింది. దర్శనానికి క్యూలో వెళ్తున్నప్పుడు ప్రతి అడుగు బాబా నా చేయి పట్టుకుని నడిపిస్తున్నట్లు నాకు అనిపించింది. నాకు ఒక గొప్ప సత్యం అర్థమైంది, 'మనం ప్రణాళికలు వేసుకుంటాం కానీ, అవి ఎప్పుడు, ఎలా, ఎవరి ద్వారా నెరవేరాలో నిర్ణయించేది మాత్రం దైవ సంకల్పమే. కొన్నిసార్లు మనం అనుకున్నది జరగకపోవచ్చు. కానీ ఆ జరగకపోవడం వెనక కూడా భగవంతుని దయ దాగి ఉంటుంది. జరిగేది మన ఊహలకు మించిన అనుభవమవుతుంది' అని. చివరిగా నా ఈ తిరుమల యాత్ర నాకు కేవలం ఒక దర్శనం కాదు, బాబా చూపించిన ప్రేమ, కరుణ, మార్గదర్శకత్వానికి ప్రత్యక్ష సాక్ష్యం. నన్ను తిరుమల శ్రీవేంకటేశ్వరస్వామి సన్నిధికి చేర్చి, ఎలాంటి ఆటంకం లేకుండా దివ్య దర్శనం ప్రసాదించి, తిరిగి క్షేమంగా ఇంటికి తిరిగి చేర్చిన నా సద్గురు శ్రీ శిరిడీ సాయిబాబాకు నా హృదయపూర్వక శతకోటి ప్రణామాలు.

సద్గురు శ్రీ శిరిడీ సాయినాథ మహారాజ్ కి జై.

---

సాయి సచ్చరిత్ర చదవడం వల్ల పొందిన బాబా అనుగ్రహం

సాయి  బంధువులందరికీ నమస్కారం. నా పేరు శ్రీకాంత్. నేను హైదరాబాద్ నివాసిని. నేనిప్పుడు సాయి సచ్చరిత్ర చదవడం వల్ల బాబా నన్ను, నా కుటుంబసభ్యులను కష్టాల నుండి ఎలా బయటకు తీసుకువచ్చారో పంచుకుంటున్నాను. అది 2018వ సంవత్సరం, ఆగస్టు నెల. అప్పుడు మా పెద్ద కుమారుడు 'సాయి'కి నాలుగు సంవత్సరాల వయసు. తను ఏదైనా తినేటప్పుడు, "ఛాతీలో నొప్పిగా ఉంద"ని చెప్తుండేవాడు. మేము దగ్గరలో ఉన్న పిల్లల వైద్యుడిని సంప్రదిస్తే, ఛాతీ ఎక్స్-రే తీసి మరో డాక్టర్‌ను కలవమని సూచించారు. ఆ డాక్టర్ బయాప్సీ చేసి, బాబు ఛాతిలో ఒక గడ్డ ఏర్పడిందని, వారం రోజుల్లో చికిత్స ప్రారంభించాలని చెప్పారు. అది విని మేము చాలా ఆందోళన చెందాము. ఇంత చిన్న వయసులో మా బాబుకి ఇలాంటి సమస్య ఏంటని బాధపడ్డాము. రెండో అభిప్రాయం కోసం రెయిన్బో ఆసుపత్రికి వెళితే, అక్కడి డాక్టర్ అప్పటివరకు చేసిన టెస్టుల రిపోర్టులు చూసి, "వెంటనే చికిత్స ప్రారంభించమ"ని చెప్పారు. మేము ఆ క్లిష్ట సమయంలో బాబుకు సాయిబాబా ఆశీస్సులు ఉండాలని భావించి, గుడికి వెళ్లి, "బాబా! బాబు త్వరగా కోలుకోవాల"ని ప్రార్థించాము. నేను సాయి సచ్చరిత్ర గ్రూపులో చేరి, సచ్చరిత్ర చదవడం ప్రారంభించాను. సాయిబాబా ఆశీస్సులతో డాక్టర్ చేసిన చికిత్స ఫలించి మా బాబు కోలుకున్నాడు.

నేను ఒక ప్రైవేట్ ఉద్యోగిని. చాలాకాలం ఒక కంపెనీలో పనిచేసాక నా కష్టానికి తగిన ప్రతిఫలం రావట్లేదని విసుగు చెంది ఉద్యోగానికి రాజీనామా చేశాను. తర్వాత బాబా ఏదో ఒక మార్గం చూపుతారని నమ్మకంతో మళ్లీ సాయి సచ్చరిత్ర చదవడం ప్రారంభించాను. నోటీసు పీరియడ్‌లో ఇంకో వారం రోజులు ఉందనగా గురువారంనాడు ఆఫీసుకి వెళ్ళేముందు చాదర్‌ఘాట్‌లోని సాయిబాబా గుడికి వెళ్లి, బాబాని ప్రార్ధించి ఆఫీసుకి వెళ్ళాను  నేను పనిలో నిమగ్నమై ఉండగా, అదివరకు పని చేసిన ఒక కంపెనీ మేనేజర్ వచ్చి, నన్ను కలిశారు. మాటల్లో నేను ఆయనకు నా సమస్య గురించి వివరించాను. ఒక పెద్ద పోస్ట్‌లో ఉన్న ఆయన నా అనుభవానికి సరిపోయే ఒక ఖాళీ తన విభాగంలో ఉందని చెప్పి, నన్ను తీసుకున్నారు. ఆయనకు నేను ఎంతో ఋణపడి ఉన్నాను. ఇలా సాయిబాబా నన్ను, నా కుటుంబాన్ని ఎన్నో విధాలుగా ఆదుకుంటూ వస్తున్నారు. "చాలా చాలా ధన్యవాదాలు".

---

Read More

శంభు మంగేష్ వాగ్లే - 1వ భాగం....

---

---

బాబా సశరీరులుగా ఉండగా వారిని దర్శించిన భాగ్యశాలి శంభు మంగేష్ వాగ్లే. అతను గోవా రాష్ట్రంలోని ఐయాస్(తిస్వాడి) తాలూకా, శాంతాక్రజ్ గ్రామవాసి. 1911లో అతను బోరివలిలో ఉన్న ప్రఖ్యాత 'మాడ్గాంకర్' కుటుంబానికి చెందిన విస్తారమైన స్థిరాస్తుల పర్యవేక్షకుడిగా పనిచేస్తుండేవాడు. ఒకరోజు 'బలవంతరావు రామచంద్ర' ఉరఫ్ 'బాలభాయ్' మాడ్గాంకర్ అతన్ని, "గోవాలో మేలైన ‘సోన్‌కేవడే’(సుగంధభరితమైన పసుపురంగు పూలు) లభిస్తాయి కదా?" అని అడిగారు. అందుకతను "అవున"ని సమాధానమిస్తూ, "వాటికి ఒక నిర్దిష్ట కాలం(సీజన్) ఉంటుంది. ఆ సమయంలో మాత్రమే అవి పుష్కలంగా లభిస్తాయ"ని వివరించాడు. అప్పుడు బాలభాయ్, "బాంద్రా ఫస్ట్ క్లాస్ మేజిస్ట్రేట్ శ్రీగోవిందరావు రఘునాథ్ దభోల్కర్‌ వాటిని తీసుకురమ్మని మీతో చెప్పమని చెప్పారు. మీరు వాటిని తీసుకొచ్చి ఆయనకిస్తే, ఆయన ఎంతో సంతోషిస్తారు. కారణం, వారి ఆధ్యాత్మిక గురువు శ్రీశిరిడీ సాయిబాబాకు ఆ పూల సుగంధానిచ్చే కాచు గోళీలు(కాచు అనే పదార్థాన్ని కిళ్ళిలో వాడతారు) అంటే చాలా ఇష్టం. కాబట్టి, ఆయనకోసం మీరు ఈ పనిని తప్పక చేయాల"ని అన్నారు. అతను "సరేన"ని ఒక వారంలోపే ఆ పూలు సేకరించి దాబోల్కర్‌కి అందజేశాడు. సహజంగానే ఆయన చెప్పలేనంతగా ఆనందభరితులయ్యారు. నాటినుండి వాగ్లేకి దభోల్కర్‌తో పరిచయం మొదలైంది. ఆ విషయమై అతను, "కాలం గడిచేకొద్దీ దాభోల్కర్ నాతో ఎంతో ఆప్యాయతతో, సానుభూతితో వ్యవహరించసాగారు. అంతటి ఉన్నత పదవి, తన హోదాకు తగినంత గంభీరత, అధికార దర్పం కలిగిన వ్యక్తి అయినప్పటికీ నా వంటి ఒక సామాన్య, అల్పుడైన వ్యక్తిపట్ల ఆయన ప్రవర్తన అసాధారణమైన ఆప్యాయతతో కూడుకొని ఉండేది. నేటికీ(1939) ఆయన ఆ దయార్ద్ర ప్రవర్తనను తలచుకున్నప్పుడల్లా నా మనసు కృతజ్ఞతా భావంతో నిండిపోతుంది" అని చెప్పారు.

దైవసంకల్పమో, యాదృచ్చికమో గానీ ఒకరోజు వాగ్లే బోరివాలి స్టేషన్‌లో దభోల్కర్‌ను అనుకోకుండా కలిసినప్పుడు ఆయనకి ఏదో స్ఫూర్తి కలిగి సమీపంలో ఉన్న తమకి పరిచయస్తుడైన భన్సాలీవాణి వర్గానికి చెందిన ఒక వ్యాపారిని పిలిచి, "మీరు శిరిడీ వెళ్ళినప్పుడు, ఈ వాగ్లేని తప్పకుండ మీతోపాటు తీసుకువెళ్ళండి" అని అన్నారు. అది విన్న వాగ్లే ఆశ్చర్యపోతూ, "ఎందుకు రావూసాహెబ్! మీరంత ప్రయాస పడుతున్నారు? నేను అక్కడికి వెళ్లి ఏం చేయాలి? అక్కడికి వెళ్లి ఆయన(సాయిబాబా) నుండి కోరుకోవాల్సింది నాకేమీ లేదు, ఆయనకు ఏ ఇబ్బంది కలిగించాలని కూడా నాకు లేదు" అని అన్నాడు. దానికి ఆయన, "మీ అభిప్రాయాన్ని నేను కాదనను కానీ, మీరు వెళ్లాల్సిందే!" అని నిశ్చయంగా చెప్పడంతో అతను, "సరే రావుసాహెబ్, చూద్దాం" అని బదులిచ్చాడు. అతను అలా చెప్పగానే, ఆయన రైలు బయలుదేరింది. ఆ తర్వాత రోజుల్లో దభోల్కర్ గట్టిగా పలికిన ఆ మాటలు వాగ్లే మనసును నిరంతరం కుదిపేసాయి. ఒకరోజు అతను బోరివాలికి చెందిన దామోదర్ రఘునాథ్ ఠాకూర్‌తో కూర్చుని ఉండగా యధాలాపంగా జరిగిన ఆ సంఘటన గురించి చెప్పాడు. అది విన్న ఠాకూర్ ఎంతో సంతోషించి, "దభోల్కర్ సాహెబ్ ఇలాంటి విషయాలను ఎవరికి పడితే వారికి చెప్పే వ్యక్తి కాదు. ఆయన ప్రత్యేకంగా మీకే ఈ విషయం చెప్పారంటే, మీరు ఖచ్చితంగా అక్కడికి వెళ్లాల్సిందే!" అని తన అభిప్రాయాన్ని వెల్లడించారు. అది అక్కడితోనే ముగిసిపోలేదు. ఆ సమయంలో ఆయన కుమార్తె, మనవళ్లు అక్కడే ఉన్నారు. వాళ్లంతా చాలా ఆనందంగా ఏకకంఠంతో, "వాగ్లేసాహెబ్, మీరు గనక శిరిడీ వెళితే, మాకు మా మనిషి కలుస్తార"ని ఆశని వ్యక్తం చేసారు. విషయమేమిటంటే, ఠాకూర్‌గారి అల్లుడు- వసాయి నివాసి అయిన శ్రీపాండురంగ్ సఖారాం నారేకర్ తన కుటుంబాన్ని వదిలేసి అప్పటికి రెండేళ్లగా శిరిడీలోనే ఉంటున్నారు.

పైసంఘటనతో సహజంగానే అప్పటివరకు శిరిడీ వెళ్ళడం గురించి వాగ్లే మనసులో ఉన్న అనిశ్చితి దానంతటదే తొలగిపోయి శిరిడీ వెళ్లాలని నిశ్చయానికి వచ్చాడు. కాబట్టి, ఆ సంవత్సరం డిసెంబరులో అతను గోవాలోని తన ఇంటికి వెళ్లడానికని యజమాని నుండి అనుమతి పొందాడు. తర్వాత అతను బొంబాయిలోని భివాండిలో మూడవ సంవత్సరం వైద్య పరీక్షలకు సిద్ధమవుతున్న తన స్నేహితుడు డా. నారాయణ రామచంద్ర బస్తోద్కర్ ఇంటికి వెళ్ళాడు. అక్కడ గోవాకు చెందిన గృహస్థుడైన పాండురంగ్ అనంత్ కెంకరే అనే అతని ఇంకో స్నేహితుడు కళాశాలలో బి.ఏ. చదువుతున్నాడు. అతను వాళ్ళిద్దరితో శిరిడీ వెళ్లాలన్న తన సంకల్పం గురించి చెప్పి, వాళ్ళు కూడా వస్తారేమోనని అడిగాడు. కానీ వాళ్ళు వెంటనే ఎలాంటి సమ్మతి తెలియజేయలేదు. కానీ ఆ రాత్రి 8 గంటల కలకత్తా మెయిల్‌లో వెళ్ళడానికి వాగ్లే సిద్ధమై, వేళకు బోరిబందర్ స్టేషన్‌కు బయలుదేరబోతుండగా ఆ స్నేహితులిద్దరూ స్టేషన్ వరకు వస్తామంటూ అతనితోపాటు వెళ్లారు. అక్కడ ఏం జరిగిందంటే, వాగ్లే తన టిక్కెట్ కొన్నప్పుడు వాళ్ళు కూడా రహస్యంగా తమతమ టిక్కెట్లు తీసుకుని, అతనికి వీడ్కోలు చెప్పకుండా అతనితోపాటు వెళ్లి కోచ్‌లో కూర్చున్నారు. అది చూసి అతను ఆశ్చర్యానందాలకు గురయ్యాడు. తర్వాత రైలు సమయానికి బయలుదేరడంతో వారి శిరిడీ యాత్ర ప్రారంభమైంది. మధ్య దారిలో వాళ్ళు మన్మాడ్ స్టేషన్‌లో దిగి, 'డౌన్-మన్మాడ్' రైలు వచ్చేవరకు అక్కడ వేచి ఉండాల్సి వచ్చింది. అక్కడ వాళ్ళు జీవితంలో ఎన్నడూ చూడని తీవ్రమైన చలికి ఇబ్బందిపడ్డారు కానీ, రైలు నిర్ణీత సమయానికి రావడంతో అది ఎక్కి ఉదయం ఆరు గంటలకు కోపర్‌గాఁవ్‌ స్టేషన్‌లో దిగారు. వాళ్ళు అక్కడినుండి టాంగాలో శిరిడీకి ప్రయాణమయ్యారు. దారిలో గోదావరి నీటి ప్రవాహం చూసి సంతోషపడ్డారు. సుమారు ఏడున్నర గంటలకు వాళ్ళు శిరిడీ పుణ్యభూమిలో అడుగుపెట్టారు. 

వాగ్లే, అతని స్నేహితులు గ్రామంలోకి వెళ్ళినప్పుడు ముందుగా పైకప్పులేని మట్టి ఇళ్లను చూసి చకితులయ్యారు. కానీ వారి దృష్టి అంతా శ్రీసాయిబాబాపైనే కేంద్రీకృతమై ఉంది. సరిగ్గా అప్పుడే ఒక నల్లని దిగంబర వ్యక్తి ఒక మట్టి ఇంటి కప్పుపై నిలబడి, సూర్యుని వైపు ముఖం ఉంచి సూర్యుని చూస్తూ కనిపించాడు. అతన్ని చూసిన వాగ్లే, అతని స్నేహితులకి, 'ఈయనే సాయిబాబానా?' అనిపించింది. ఒక క్షణం పాటు అలాగే అనిపించి, అక్కడి ప్రజలను అదే ప్రశ్న అడిగారు. దానికి ఆ ప్రజలు, "ఈయన బాబా కాదు, షెగాం మహారాజ్ శిష్యుడు, తన ఉద్ధరణార్థం బాబా పాదాల చెంతకు వచ్చి, మౌనవ్రతం పాటిస్తున్నాడు" అని తెలియజేసారు. అప్పుడు వాళ్ళు, "ఇప్పుడు బాబా ఎక్కడ ఉన్నారు?" అని అడగ్గా, "బాబా బయటకు వెళ్లారు. ఇప్పుడు తిరిగి వస్తున్నారు. అదిగో బాకాల శబ్దం. మీరు వెళ్లి, మశీదులో కూర్చోండి" అని చెప్పారు. వాగ్లే, అతని స్నేహితులు బాకాలు మోగుతున్న దిశగా చూస్తే, దూరంగా ఒక పెద్ద ఎర్ర గొడుగు, చాలా జనం వస్తూ కనిపించారు. అది చూసి వాళ్ళు వెళ్లి మశీదులో కూర్చున్నారు. అక్కడ కింద ఒక సభా మండపం, దాని ముందు ఒక పెద్ద ఎత్తైన ప్రదేశం, వ్యాసపీఠం, దానికి కుడి వైపున వెండి ఆసనం, మధ్యలో గోడకు ఆనుకుని పగలు రాత్రి వెలిగే దీపాల వరస, ఎడమ వైపున ఎల్లప్పుడూ మండుతూ ఉండే ఒక అగ్నిగుండం(ధుని), చిలుము ఉన్నాయి. వాళ్ళు అవన్నీ గమనిస్తూ ఉండగా సరిగ్గా అప్పుడే దూరాన కనిపించిన బాబావారి ఊరేగింపు మశీదులోకి ప్రవేశించింది. సాయిబాబా చూడటానికి మంచి రంగుతో, దృఢంగా, కొద్దిగా వంగి ఉన్నారు. ఆయన చిరిగిన అరబిక్ శైలి కఫ్నీ ధరించి, తలకి ఒక చిన్న గుడ్డను చుట్టుకుని ఉన్నారు. ఆయన భుజాల నుండి తల పైకెత్తి, నోటితో కఠిన పదజాలంతో తిట్లు, శాపనార్థాలు పలుకుతూ వచ్చి ఆసనం మీద కూర్చున్నారు. వాగ్లే, అతని స్నేహితులు వెంటనే లేచి, బాబాకోసం కానుకగా తెచ్చిన బాదం హల్వా, ఇతర వస్తువులు తీసుకొని బాబా ముందుకి వెళ్లారు. బాబా వాళ్ళని చూస్తూనే, "బొంబాయి నుండి వచ్చారు. కూర్చోండి" అని అన్నారు. వాళ్ళు బాబాకు నమస్కరించి, ఆ వస్తువులను ఆయన ముందు ఉంచారు. ఆయన వాళ్ళకి ఊదీ ఇచ్చారు. వాళ్ళు దానిని తీసుకొని తమలాగే బాబా దర్శనానికి వచ్చిన ప్రయాణికులు ఆరోజు చాలామంది ఉన్నందున అక్కడినుండి లేచి అన్నపానీయాల కోసం వెళ్లారు.

సోర్స్: సాయిలీల పత్రిక 1938, 7,8,9 సంచిక

---

Read More

సాయిభక్తుల అనుభవమాలిక 2113వ భాగం....

---

ఈ భాగంలో అనుభవం:

• అన్నీ వింటూ సమాధానమిచ్చే బాబా

---

సద్గురు సాయినాథునికి, సాయిభక్తులకు నమస్కారములు. నా పేరు రాధ. మేము హైదరాబాద్‌లో ఉంటాము. రోజూ ఈ బ్లాగ్ చదువుతూ వుంటే నాకు సాయి చేసిన లీలలు అన్నీ నాకు అర్థమవుతున్నాయి. ఇప్పుడు నాకు జరిగిన కొన్ని అనుభవాలు మీతో పంచుకోవాలనిపించి పంచుకుంటున్నాను. 2021 వరకు మేము అద్దె ఇళ్లల్లో ఉండేవాళ్ళం. అద్దె ఇళ్లలో ఉండే కష్టాల గురించి వేరే చెప్పనవసరం లేదు. నేను అన్నీ భరిస్తూ వుండేదాన్ని. నాకు దేవుడిపైన నమ్మకం ఉండబట్టి, ఇంటికి దగ్గరలో ఏ గుడి వున్నా తప్పకుండ వెళ్తుండేదాన్ని. మాకు దగ్గర్లో బాబా కూడా గుడి ఉండటంతో ప్రతి గురువారం వెళ్తుండేదాన్ని. అలా ఒకరోజు బాబా గుడికి వెళ్ళినప్పుడు నా మనసులో, "బాబా! మాకు సొంత ఇల్లు కొనుక్కోవాలని ఉంది. కానీ ఎన్ని చూసినా నచ్చట్లేదు. ఈసారి మేము చూసే ఇల్లు నచ్చాలి. నడవగలిగే దూరంలో మీ గుడి కూడా వుండాలి" అని కోరుకున్నాను. అంతే! 3 నెలలు లోపు సొంత ఇంటికోసం ఒక లక్ష అడ్వాన్స్ ఇచ్చాము. ఆ ఇంటికి నడవగలిగే దూరంలో ఏకాంతంగా బాబా కూడా ఉంది. ఇంతకంటే అదృష్టం ఏముంటుంది? ఇది కదా బాబా లీల!. కానీ నేను బాబాని కోరుకున్నానన్న విషయం మర్చిపోయాను. ఇది నా దురదృష్టం అనుకోవాలి. "సాయినాథా! నన్ను క్షమించండి. మీ భక్తుల ముందు మీకు క్షమాపణలు చెపుతున్నాను తండ్రీ".

మాకు ఒక బాబు. చిన్నప్పటినుండి వాడికి దగ్గు వచ్చిందంటే చాలు, చాలా నీరసంగా అయిపోతాడు, 2 నుండి 3 కిలోల బరువు తగ్గిపోతాడు. అందుకే వాడికి దగ్గు వస్తుందంటే నేను భయపడిపోతాను. 2026, జూన్ నెలలో వాడికి దగ్గు మొదలైంది. నేను ఇంచుమించుగా ఆ సమయంలోనే ఈ 'సాయి మహారాజ్ సన్నిధి' బ్లాగ్ చదవటం మొదలుపెట్టాను. భక్తుల అనుభవాలలో ఆరోగ్యం బాగోలేకపోతే వాళ్ళు ఊదీ నీళ్లలో కలుపుకొని తాగి, బాబాని వేడుకున్నామని, ఫలితంగా ఆరోగ్యసమస్యలు తీరుతున్నాయని చదివి నేను కూడా ఒకరోజు రాత్రి ఊదీ నీళ్లలో కలిపి మా బాబు చేత తాగించి, తన నుదుటన కూడా పెట్టాను. అంతే! 3 రోజులుగా వస్తున్న దగ్గు మరుసటిరోజుకి తగ్గిపోయింది. బాబాని నమ్ముకుంటే భవసాగరాన్ని దాటిస్తారని నాకు చాలా ఆనందమేసింది.

ఒకరోజు నేను ఈ బ్లాగ్ ఓపెన్ చేయగానే, "రా.. వచ్చి నా దర్శనం చేసుకో!" అని వచ్చింది. అలాగే ఇంకోరోజు నేను బాబాని ఒక కోరిక నిమిత్తం అడిగితే, "అన్నదానం చేయి" అని వచ్చింది. సరే రేపు ఎలాగు గురువారం కదా! ఇంట్లో వంట చేసి గుడి దగ్గర పంచుదామని అనుకున్నాను. మర్నాడు దద్దోజనం చేసి బాబా గుడికి వెళ్లి, దర్శనం చేసుకొని అందరికీ దద్దోజనం పంచాను. తర్వాత ఇంటికి వస్తూ దారిలో, "బాబా! మీ దర్శనానికి వచ్చాను కదా! అది మీకు ఎలా తెలుస్తుంది? మీకు తెలుసని నాకు తెలిసేలా చేయండి బాబా" అని అనుకున్నాను. బాబా లీల చూడండి! కొంతసేపటికి తర్వాత  నేను ఎప్పటిలానే భక్తుల అనుభవాలు చదువుదామని బ్లాగ్ ఓపెన్ చేసాను. బ్లాగు ఓపెన్ అవుతూనే, "నువ్వు నా దర్శనానికి వచ్చావు. ఇంకా నేను నీ గురించి ఆలోచించాలి" అని వచ్చింది. నేను ఒక్కసారిగా షాకయ్యాను. నా ఒళ్ళంతా పులకరించిపోగా ఆనందంతో సాయికి నమస్కరించాను. ఇంకా అప్పటినుండి నాకు అన్నీ సాయే అనుకొని ఆయన నామస్మరణ చేస్తున్నాను.

ఇప్పుడు చెప్పబోయేది చిన్న అనుభవమే అయినా మన మనసులో అనుకున్న మాటలు వింటారు, వాటికి సమాధానం కూడా చెప్తారని మరోసారి బాబా ఋజువు చేసారు. 2026, జూలై నుండి నేను బాబానే నా గురువుగా కొలుచుకోవాలని నిర్ణయించుకొని ఫోన్‌లో వాల్ పేపర్ పెట్టకుందామని బాబా ఫోటోలు వెతుకుతుంటే ఒక బ్లాక్&వైట్ ఫోటో కనిపించింది. నేను దాన్ని వెంటనే వాల్ పేపర్‌గా పెట్టేసుకున్నాను. అదేరోజు సాయంత్రం అలా కూర్చోని ఫోన్‌లో బాబా వాల్‌పేపర్ చూస్తుంటే, బాబా పదాలకు ఏదో అయినట్లు నాకనిపించి, "అయ్యో బాబా! ఏంటి మీ పదాలు ఇలా అయిపోయాయి? అని ఒక నిమిషం పాటు బాధపడ్డాను. ఆ తర్వాత చదువుదామని బ్లాగు ఓపెన్ చేశాను. అంతే! అక్కడ, "ఈ పాదాలు చాలా పురాతనమైనవి.." అని సాయి వచనం వుంది. నా సందేహానికి బాబా సమాధానమిచ్చారని చాలా సంతోషించాను. బాబా మనసులో అనుకున్న దాన్ని కూడా విని ఇలా సమాధానమిస్తారని నాకు అప్పుడు అర్ధమయింది. అంతేకాదు, సాయే నాకు తల్లి, తండ్రి, గురువు, దైవం, అన్నీ అని స్పష్టంగా అర్థమైంది. నేను ఇంతకాలంగా సాయినాథుని గుడికి వెళ్తూ ఉన్నాను కానీ, 'సాయే నా సద్గురువు' అని తెలుసుకోవటానికి ఇంత సమయం పట్టింది. అయితే ఇప్పటికైనా తెలుసుకున్నందుకు ఆనందిస్తున్నాను. అలాగే నాకు తెలియకుండానే సాయినాథుడు ఎన్నో చేసారని తెలుసుకొని ఇన్నిరోజులు బాబాని మిస్ అయినందుకు చాలా బాధపడుతున్నాను.

ఏదైనా జరిగితేకాని దేవుడు గుర్తు రాడని అంటారు. అదే నా జీవితంలో ఇప్పుడు అనుభవమైంది. విషయమేమిటంటే, నేను ఇదివరకు ఉద్యోగం చేసేదాన్ని. ఆ ఉద్యోగం నాకు సాయి భిక్ష. కానీ ఆ ఉద్యోగంలో చేరిన తర్వాత దానిలో ఉన్న టెన్సన్స్ వల్ల నాకు ఏమీ గుర్తు ఉండక బాబాని అశ్రద్ద చేసాను. అందుకేనేమో 2026, మేలో లేఆఫ్ కారణంగా నన్ను ఉద్యోగం నుండి తీసేసారు. "బాబా! భక్తులందరి ముందు మీకు క్షమాపణ చెప్తున్నాను. నేను చేసిన తప్పులు మన్నించి నాకు క్షమాభిక్ష పెట్టు తండ్రీ, ఉద్యోగం లేకపోతే, నా పరిస్థితి ఏంటో అర్థం కావట్లేదు తండ్రీ. దయుంచి నేను కోరుకునే ఉద్యోగం నాకు ప్రసాదించు తండ్రీ".

సర్వం శ్రీసాయినాథార్పణమస్తు

---

Read More

సాయిభక్తుల అనుభవమాలిక 2112వ భాగం....

---

ఈ భాగంలో అనుభవం:

• సాయి వర్షించే కరుణని ఎంతని వర్ణించను?

---

సాయినాథునికి, సాయిబంధువులకు నా నమస్కారాలు. నా పేరు రమాదేవి. సాయి వర్షించే కరుణని ఎంతని వర్ణించను? నాకు మా అమ్మవాళ్ళు పసుపు-కుంకుమ కింద ఒక చిన్న ఇల్లు ఇచ్చారు. మేము దానిని అద్దెకి ఇచ్చాం. ఒక కుటుంబం 6, 7 సంవత్సరాలు ఆ ఇంట్లో ఉన్నారు. వాళ్ళు మొదట 5 సంవత్సరాలు అద్దె బాగానే ఇచ్చారు కానీ, ఆ తర్వాత అద్దె సరిగా ఇచ్చేవారు కాదు. ఆ ఇంటికి దగ్గరలో మా మేనమామవాళ్ళు ఉంటే, వాళ్ళకి విషయం చెప్పి, అద్దె సంగతి చూడమని చెప్పాము. అయితే వాళ్ళు ఎన్నిసార్లు అడిగినా ఏవో కారణాలు చెపుతూ అద్దె ఇవ్వకుండా దాదాపు 18 నెలలు గడిపివేశారు. ఇంకా మేము విసిగిపోయి ఇల్లు ఖాళీ చేయమని చెప్పాము. తర్వాత కూడా వాళ్ళు ఈ నెల, తర్వాత నెల అంటూ 6 నెలలు గడిపేశారు. మొత్తం 2 సంవత్సరాలకు పైగా అద్దె ఇవ్వలేదు, ఇళ్లు కూడా ఖాళీ చేయలేదు. చివరి 6 నెలలు నేను బాబాని, "వాళ్ళు అద్దె ఇచ్చి, ఇల్లు ఖాళీ చేసేలా చూడండి" అని వేడుకుంటూ చాలాసార్లు వాళ్ళకి ఫోన్ చేసి నెమ్మదిగా అడిగాను. వాళ్ళు వినలేదు. చివరికి నేను ఎంత విసిగిపోయానంటే, 'అద్దె లేకపోతే పోయింది. వాళ్ళు ఇల్లు ఖాళీ చేస్తే చాలు' అనుకున్నాను. 2026, ఫిబ్రవరి నెల చివరి వారంలో ఒకరోజు మావారికి బాగా కోపం వచ్చి ఫోన్‌లో, "ఒక్క రోజులో ఇళ్లు ఖాళీ చేయాలి. లేదంటే ఊరుకోను" అని గట్టిగా చెప్పారు. దాంతో బాబా దయవల్ల వాళ్ళు "అద్దె ఇవ్వడానికి కొంత సమయం కావాలి. పక్క కాలనీలోనే ఉంటామ"ని చెప్పి ఇల్లు ఖాళీ చేశారు. వాళ్ళు వెళ్లి 4 నెలలు అయింది, వేరే వాళ్ళు అద్దెకు దిగారు. కానీ ముందు అద్దెకు ఉన్నవాళ్లు ఇంకా అద్దె బకాయి డబ్బులు ఇవ్వలేదు. ఆ విషయం గురించి బాబాని అడిగితే, "నీ డబ్బు ఎక్కడికీ పోదు, ప్రశాంతంగా ఉండు" అని వస్తుంది. బాబా చెప్పారు కదా! ఏదో ఒకరోజు వాళ్ళు ఆ డబ్బు ఇస్తారని నమ్ముతున్నాను. ఇంకా బాబా దయ. మనకేది మంచిదో ఆయనకి తెలుసు కదా! "ధన్యవాదాలు బాబా".

2026లో మా పాప పదో తరగతి పరీక్షలు వ్రాసింది. తను బాగానే చదువుతుంది కానీ, పరీక్షల సమయంలో టెన్షన్ పడింది. నేను తనకి మంచి మార్కులు రావాలని అనుకున్నాను. బాబా దయతో తనకి 95% మార్కులు వచ్చాయి. తర్వాత మేము పాపని ఇంటర్మీడియట్ చదువుకోసం హాస్టల్‌లో చేర్పించాం. తను వెళ్ళేటప్పుడు ఇష్టంతోనే వెళ్ళింది కానీ, మొదటిసారి ఇంటి నుండి దూరంగా వెళ్ళడం వలన బెంగతో రెండు రోజులు తిండి, నిద్ర లేకుండా ఏడ్చింది. ఇంట్లో మా పరిస్థితి అందుకు భిన్నం కాదు, మేము కూడా చాలా బాధపడ్డాం. 3వ రోజు నేను బాబా దగ్గరకి వెళ్ళి, "పాప భవిష్యత్తు కోసం ఈ నిర్ణయం తీసుకున్నాం. పాప ఏడవకుండా మంచిగా చదువుకోవాలి. అలాగే మా బాధ కూడా తగ్గాలి" అని వేడుకున్నాను. అంతే! మంత్రం వేసినట్లు ఆ సాయంత్రానికి పాప, "నేను సంతోషంగా ఉన్నాను. ఫ్రెండ్స్ దొరికారు" అని చెప్పింది. మాకు కూడా బాధ తగ్గింది. రెండు నెలల నుంచి తను సంతోషంగా చదువుకుంటుంది. ఇది ఖచ్చితంగా బాబా కరుణ.

ఒకరోజు పాప కాలేజీవాళ్ళు 2 రోజులలో ఒరిజినల్ సర్టిఫికెట్లు సబ్మిట్ చేయాలి అని చెప్పారు. కానీ మేము అప్పటికి పాప 10వ తరగతి చదివిన స్కూల్ నుండి తన సర్టిఫికెట్లు తీసుకోలేదు. అదీకాక పాప చదివింది CBSE కావడం వలన,స్టేట్ బోర్డు ఎలిజిబిలిటీ సర్టిఫికెట్ కూడా తీసుకోవాల్సి ఉంది. నేను ఇదంతా 2 రోజులలో అవదు అనుకున్నాను. కానీ అసాధ్యం సుసాధ్యం చేయడానికి మన తండ్రి బాబా ఉన్నారు కదా! ఆయన మీద భారమేసి నా ప్రయత్నం నేను చేశాను. బాబా దయవల్ల ఒకటిన్నర రోజులో అన్ని సర్టిఫికెట్లు తీసుకోవడం, కాలేజీలో సబ్మిట్ చేయడం అయిపోయింది. "శతకోటి కృతజ్ఞతలు బాబా. మీరు మాతో ఉండడం ఎన్నో జన్మల పుణ్య ఫలం సాయిదేవా!". 

2026, జూలై నెల చివరి వారంలో ఒకరోజు మా మేనేజర్ ఒక విషయం చెక్ చేసి, కన్ఫర్మ్ చేయమని నాతో చెప్పింది. కానీ నేను మాట్లాడి కన్ఫర్మ్ చేసుకోవాల్సిన సదరు వ్యక్తి అందుబాటులో లేకపోవడం వలన గంటలోపు చెక్ చేసి చెప్పలేకపోయాను. ఆ తర్వాత నేను చెప్పేలోపు తను, 'నేను కావాలని ఆ విషయం చెప్పకుండా దాచాన'ని నన్ను తప్పుగా అర్థం చేసుకొని వేరే పని మీద నేను ఆమె దగ్గరకు వెళ్ళినప్పుడు కోపంగా మాట్లాడింది. "నా వలన ఏదైనా పొరపాటు జరిగిందా?" అని అడిగినా కూడా ఏం చెప్పలేదు. అదీకాక తను చెప్పిన పని విషయంలో ఏం జరిగిందో చెప్పడానికి కూడా నాకు అవకాశం ఇవ్వలేదు. ఆ తర్వాత వేరే విషయంలో మెసేజ్ చేస్తే, దానికి కూడా రిప్లై ఇవ్వలేదు. అలా 3 రోజులు గడిచిపోయాయి కానీ, పరిస్థితి మారలేదు. పైఅధికారి కోపంగా ఉంటే ఎంత సమస్యగా ఉంటుందో అందరికీ తెలిసిందే! నేను ఆ సమయంలో ఎంత మానసిక వేదన అనుభవించానో బాబాకి తెలుసు. ఆ బాధలో సచ్చరిత్రలో చదివిన ఒక సంఘటన గుర్తు వచ్చింది. అదేమిటంటే, కాకమహాజనికి ఇతను యజమాని అని ఒకరిని బాబాకి చూపిస్తే, "అతని యజమాని వేరే ఉన్నారు" అని బాబా అంటారు. ఆ విషయం గుర్తొచ్చి, 'నా యజమాని బాబా మాత్రమే అని నాకు తెలిసి కూడా నేనెందుకు బాధపడాలి. జరిగినదానిలో నా తప్పు ఎంతమాత్రమూ లేదు. కాబట్టి అంతా బాబా చూసుకుంటారని' అని నాకు నేను ధైర్యం చెప్పుకున్నాను. 4వ రోజు 'జరిగిన విషయం తనకి మెసేజ్ చేస్తే బాగుంటుందేమో! తను రిప్లై ఇవ్వకపోయినా తనకి విషయం తెలుస్తుంది కదా!' అనిపించింది. వెంటనే బాబాని చీటీల వేసి, 'మెసేజ్ చేసి చెప్పాలా? వ్యక్తిగతంగా వెళ్ళి చెప్పాలి?' అని అడిగాను. అందుకు బాబా 'మెసేజ్ చేయమని' చెప్పారు. సరేనని జరిగిన విషయం క్లుప్తంగా మెసేజ్ పెట్టాను తనకి. తను అది చూసి రిప్లై ఇవ్వలేదు. నేను బాబా చూసుకుంటారని వదిలేసాను. 5వ రోజు అనగ 2026, జూలై 28న ఆఫీసుకి వెళ్ళేటప్పుడు ముందుగా బాబా గుడికి వెళ్ళి, "పరిస్థితి సరిచేయండి బాబా" అని వేడుకున్నాను. అలాగే దత్తస్వామిని కూడా వేడుకున్నాను. బాబా దయ చూపారు. నేను ఒక ఆఫీసు విషయంగా, అలాగే గురుపౌర్ణమి సందర్భంగా సెలవు కావాలని మెసేజ్ చేస్తే, తను మామూలుగా మాట్లాడింది. నాకు చాలా సంతోషంగా అనిపించింది. బాబా ఏదైనా సరిచేయగలరు. "శతకోటి కృతజ్ఞతలు బాబా. జన్మజన్మాంతరాలలో నాకు తోడుగా ఉండండి సాయి".

---

Read More

కృష్ణజీ లక్ష్మణ్ సోమన్ -- 2వ భాగం....

---

---

కృష్ణజీ లక్ష్మణ్ సోమన్ శిరిడీలో తాను గమనించిన విషయాలు గురించి ఇంకా ఇలా చెప్తున్నారు:

నేను శ్రీసాయిబాబా దర్శనానికి వెళ్ళినప్పుడు కొన్నిసార్లు భాటే(భాటియా), పార్సీ మొదలైన వారి అందమైన భార్యలు, కుమార్తెలు కూడా వారి దర్శనానికి వచ్చేవారు. వాళ్ళు కొన్నిసార్లు శ్రీసాయిబాబా దగ్గర కూర్చునేవారు. అటువంటి సమయాల్లో కొంతమంది పురుషులు కూడా అక్కడ ఉండేవారు. వాళ్లలో ఎప్పుడూ అక్కడే ఉండేవాళ్ళు, బయటినుండి వచ్చినవాళ్ళు అనే రెండు రకాల వ్యక్తులు ఉండేవారు. ఈ వ్యక్తుల కళ్ళు సహజంగానే అక్కడున్న అందమైన స్త్రీల వైపు ఆకర్షింపబడేవి. మానవ స్వభావాన్ని చూస్తే, ఇది చాలా సహజమైన విషయం. కానీ బయటినుండి వచ్చిన వారి వైఖరి భక్తి, విశ్వాసాలతో, భావోద్వేగాలతో నిండి ఉన్నందున వారి ముఖాలపై ఎలాంటి ప్రత్యేక భావోద్వేగం కనిపించేది కాదు. వారి ముఖాలపై సాత్విక(ధర్మబద్ధమైన) భావాలు మాత్రమే ప్రకటమైనందున వాళ్ళు గంభీర స్వభావులుగా కనబడేవారు. కానీ ఎల్లప్పుడూ అక్కడే ఉండే వారి మనసులు మాత్రం చంచలమైనట్లు స్పష్టంగా కనిపించేది. శ్రీసాయిబాబా వైఖరి ఏ సమయంలోనూ, ఏ కారణంగానూ మారేది కాదు. ఆయన చాలా గంభీరంగా, ప్రశాంతంగా, స్థిర చిత్తంతో ఉన్నట్లు స్పష్టంగా కనిపించేది. ఆయన చాలా గంభీరంగా ఉన్నారని స్పష్టంగా తెలిసేది. వారి దర్శనానికి వచ్చిన ఆ అందమైన స్త్రీల హావభావాల్లో కూడా ఎలాంటి చంచలత్వం కనపడేది కాదు, దానికి విరుద్ధంగా నిష్కళంకమైన, స్వచ్ఛమైన వైఖరి, సాత్విక భావాలు స్పష్టంగా ప్రకటమవుతుండేవి. అటువంటి సన్నివేశాన్ని చూసినప్పుడు బయటినుండి వచ్చిన నా వంటి మనుషుల మనస్సులో మొదట ఏవైనా తప్పుడు లేదా పాపభావాలు కలిగినప్పటికీ వారి ఆ సాత్విక భావాల వల్ల అవి క్షణంలో మాయమైపోయి, వాటి స్థానంలో స్వచ్ఛమైన సాత్విక భావాలు వాటంతటవే ఉదయించేవి. నాకు అనిపించేది ఏమిటంటే, ‘సాధుసత్పురుషులను దర్శించడం వల్ల వేరే ఏ ప్రయోజనం లేకపోయినా, ప్రజల భావోద్వేగాలను శుద్ధిచేసే కార్యం వారికి తెలియకుండానే జరుగుతుంది. అది మామూలు ప్రయోజనం కాదు. సాధుసత్పురుషుల(మహాత్ముల) చరిత్రలు చదవడం ద్వారా జరిగే భావోద్వేగ శుద్ధి కార్యం వారి సాన్నిధ్యంలో, వారి ప్రత్యక్ష దర్శనం వల్ల మరింతగా జరుగుతుంది.

శ్రీసాయిబాబా ఎన్నడూ వేదాల గురించి మాట్లాడలేదు. భక్తి మార్గ ఉపదేశాలను కూడా వారి ప్రవర్తన, ఆచరణ, ప్రత్యక్ష ఉదాహరణల ద్వారా భోదించారు. ఇలా చెప్పడం అతిశయోక్తి అవుతుందని నేను అనుకోను. సాయిబాబా తమ దర్శనానికి వచ్చే భక్తులను అప్పుడప్పుడు 'గురుచరిత్ర' వంటి ప్రామాణిక గ్రంథాలను పఠించమని లేదా 'సప్తాహం' చేయమని సూచించేవారు. ఒకసారి 'ఓక్' అనే భక్తునితో గోవాలోని తన ఇంటిలో కూర్చొని 'గురుచరిత్ర' సప్తాహం చేయమని చెప్పారు బాబా.

మసీదులో శ్రీసాయి మహారాజ్ తీర్థ ప్రసాదాల పంపిణీ జరిగేది. ప్రజలందరూ వాటిని గొప్ప భక్తితో స్వీకరించేవారు. సాయిబాబా తాగిన పాత్రలో మిగిలిన నీరే ఆ తీర్థం. కొందరు దానిని స్వీకరించడానికి మొదట సంకోచించినప్పటికీ భక్తితోనో లేదా లోకవిరుద్ధంగా కనపడకుండా ఉండటానికో ప్రతి ఒక్కరూ దానిని తీసుకునేవారు. కుష్ఠురోగుల వంటి రోగగ్రస్తులకు మసీదులోకి రావడానికి ఎటువంటి నిషేధం లేనప్పటికీ, మశీదు నిర్వాహకులు అలాంటి వారు అక్కడికి రాకుండా ఏర్పాట్లు చేశారు. కనుక మహారాజ్ ఉదయం లెండికి వెళ్లే సమయానికి ఆ కుష్ఠురోగులు రహదారికి ఇరువైపులా నిలబడి మహారాజ్ దర్శనం కోసం ఎదురుచూసేవారు. ఆ సమయంలో వాళ్ళు మహారాజ్ పాదాలపై తమ తలను ఉంచి వారి దర్శనం చేసుకునేవారు. వారి స్పర్శ మహారాజ్ ముఖకవళికలలో ఎలాంటి మార్పు కలిగించేది కాదు. దానికి విరుద్ధంగా ఆయన కరుణ దృష్టితో వారిని చూస్తున్నట్లు అనిపించేది. నాలాంటి వ్యక్తులకు అదంతా వికారంగా, అత్యంత జుగుప్సాకరంగా, అంటువ్యాధి అన్న భయం కలిగించేదిగా ఉన్నప్పటికీ మహారాజ్ వైఖరిని చూసి ఆయనపై నాకు గౌరవం మరింత పెరిగింది. అంతేకాక, సత్పురుషుల వైఖరి(స్వభావం)లో దైవిక గుణాలు ఎలా ఉన్నతంగా ఉంటాయో కూడా నిరూపణగా చూడటం వల్ల ఒక విధమైన శిక్షణ లభించేది.

మహారాజ్ మసీదులో ఉన్నప్పుడు ఆయన వద్దకి చిన్న పిల్లలు వచ్చేవారు. వాళ్ళు చాలా అపరిశుభ్రంగా ఉన్నప్పటికీ, మహారాజ్ వాళ్ళని ఎత్తుకుని నవ్వుతూ నవ్వుతూ తమ ఒంటి మీద ఉన్న వస్త్రంతో వాళ్ళ ముక్కు, నోరు తుడిచి శుభ్రం చేసేవారు. ఆ తర్వాత వాళ్ళ చేతుల్లో పంచదార పలుకులు లేదా మరేవైనా తినుబండారాలు పెట్టేవారు. తద్వారా సహజాతిసహజంగా ఆయనకి అందరిపట్ల ఉండే సమత, మమతలు ప్రదర్శితమయ్యేవి. ఇది కూడా ఒక విధంగా భక్తులకు శిక్షణే.

శ్రీసాయిబాబా ఎప్పుడూ శాంతంగా, ఆనందంగా, సమచిత్తంతో ఉండేవారు. కానీ అప్పుడప్పుడు ఆయన మనో వైఖరి ఆకస్మికంగా మారిపోయి తీవ్రమైన భయాందోళనలు కలిగించేదిగా కనిపించేది. ఆయన రుద్రావతారం ధరించినట్లుగా అనిపించేది. ఒకరోజు రాత్రి నేను ఇతరులతో కలిసి రాధాకృష్ణమాయి ఇంటికి వెళ్లి, అక్కడ హారతి అయ్యాక తిరిగి వస్తుంటే, దారిలో మహారాజ్ ఒకటే కోపంతో ఊగిపోతూ కనిపించారు. ఆయన కళ్ళు ఎర్రబారిపోయాయి. ఆయన నిటారుగా నిలబడి, చేతిలోని కర్రను అటూ ఇటూ ఊపుతున్నారు. బాబా ఆ వైఖరి ప్రజలలో భయాన్ని పుట్టించగా పరుగులు తీయనారంభించారు. అటువంటి సంఘటనను నేను మొదటిసారి చూసినప్పుడు మహారాజ్ ఇంతలా ఆవేశపడటానికి కారణం ఏమిటో నా తర్కానికి అందలేదు. దీని గురించి నేను చాలామందిని అడిగాను. కానీ వారి నుండి నాకు సంతృప్తికరమైన సమాధానం లభించలేదు. ఇలాంటి ఆగ్రహావేశాలు శ్రీఅక్కల్కోట్ మహారాజ్‌లో తరచుగా కనిపించేదని నేను విన్నాను. ఇంకా తర్వాత ఎవరో నాతో ఇలా కూడా అన్నారు, 'హారతి అనంతరం అక్కల్‌కోట్కర్ మహారాజ్ మహారాజ్(సాయిబాబా) శరీరాన్ని ఆవహించినందున అలా జరుగుతుందని, మరియు పాపాలు వంటి అదృశ్య కారణాలు ఉండవచ్చని'. కానీ అది విని నాకు అంతగా సంతృప్తి కలగలేదు. ఒక సత్పురుషుని విషయంలో ఎల్లప్పుడూ సాత్విక గుణాలు కనిపిస్తున్నప్పుడు, ఉన్నట్టుండి ఆగ్రహావేశాలు వంటి తామసిక గుణం ఎందుకు ఉద్భవిస్తుందో అంతుచిక్కని రహస్యం. తత్వశాస్త్రవేత్తలే  దీని గురించి ఆలోచించాలి.

మహారాజ్ విషయంలో కనిపించే ఇతరుల మనసును తెలుసుకోవడం, భూత, భవిష్యత్తుల గురించిన జ్ఞానం, ఇంకా అలాంటి ఇతర అద్భుతాలు కేవలం యోగ సిద్ధ పురుషునికి మాత్రమే ప్రాప్తిస్తాయి. పతంజలి యోగశాస్త్రంలో ఇటువంటి అనేక విషయాలు ప్రస్తావించబడ్డాయి. దీనిని బట్టి శ్రీసాయిబాబా ఒక గొప్ప యోగి సత్పురుషులై ఉండాలనే స్పష్టమైన అవగాహనకు నేను వచ్చాను. భావికభక్తులు ఆయనను ప్రత్యక్ష దైవమన్న దృష్టితో చూడటం కూడా యోగ్యమైనదే(సరైనదే). ఎందుకంటే, యోగ సాధన ద్వారా దైవత్వాన్ని(భగవత్ స్వరూపాన్ని) పొందినవారు దైవం కాక మరేమిటి? అటువంటి సత్పురుషుల వద్దకి కపటం లేకుండా వెళ్లినా, చికిత్స నిమిత్తం వెళ్లినా ఆ సత్పురుషుల సాత్విక గుణాల ప్రభావం వల్ల వారు కూడా సాత్వికులు కావడం సహజం.

సోర్స్: సాయిలీల పత్రిక 1938, 4,5, 6 సంచిక & 1938, 7,8,9 సంచిక

---

Read More

సాయిభక్తుల అనుభవమాలిక 2111వ భాగం....

---

ఈ భాగంలో అనుభవం:

• సాయి సమాధానాలు - నేర్పిన పాఠం

---

ఓం శ్రీసాయినాథాయ నమః. హే సాయి భవరోగ వినాశకాయ శరణం శరణం. నా పేరు శ్రీవాణి. 2025, అక్టోబర్ లేదా నవంబర్‌లో నా కాలుకి ఆక్సిడెంట్ అయింది. యాంకిల్ లిగ్మెంట్ టియర్ అవడం వల్ల డాక్టరు బెడ్ రెస్ట్ ఉండమన్నారు. ఆ సూచనమేరకు నేను అలాగే ఉండసాగాను. అయితే పాదం రెస్ట్‌లో ఉంచి 3 నెలలవుతున్నా నేను నడవలేకపోతుండటంతో చాలా టెన్షన్ పడ్డాను. అటువంటి సమయంలో మా గురువుగారు(పూజ్య గురుదేవులు శ్రీఅమ్ముల సాంబశివరావుగారు) ఒక సాయి కార్యక్రమం నిమిత్తం మా ఊరికి కొంచం దగ్గరలో ఉన్న ఊరికి ఫిబ్రవరి 8న వస్తున్నారని తెలిసింది. నేను ఆ రాత్రి, ఫిబ్రవరి 8న ఆ వూరు వెళ్లి, 'నాకు త్వరగా నయమవ్వాలంటే ఇంటర్నెట్ ద్వారా నేను తెలుసుకున్న రెండు, మూడు ట్రీట్మెంట్లలో ఏ ట్రీట్మెంట్ తీసుకోవాలో గురువుగారిని అడిగి వారి సలహా ప్రకారం చేయాల'ని అనుకున్నాను. మర్నాడు ఉదయం నేను నిద్ర మేలుకోవడానికి ముందు ఇంకా పూర్తిగా చైతన్యంలోకి రాని స్థితిలో సమాధి మందిరంలో కూర్చుని వున్న సాయి ఫోటో, దాని పక్కన మెసేజ్ బాక్స్‌లా ఒకటి కనిపించింది. ఆ మెసేజ్ ఒక్కో పదం వరుసగా  కనిపిస్తుంటే, నేను చదివాను. ఆ మెసేజ్ ఏమిటంటే, "నాకోసం వేచి ఉండొద్దు. నీ ఆత్మజ్ఞానం ప్రకారం ముందుకి వెళ్ళు" అని. అప్పుడు నేను, 'మా గురువుగారు వచ్చేవరకు ఆగకుండా నా స్వంత జ్ఞానం ప్రకారం వెళ్ళమ'ని సాయి సలహా ఇచ్చారని కుదుటపడ్డాను. కానీ ఆత్మజ్ఞానం అంటే వేరు కదా! అని అనుమానమొచ్చి ఆ పదానికి పర్యాయపదాలు గూగుల్‌లో చూస్తే 'ఆత్మజ్ఞానం' అంటే 'సొంత జ్ఞానం' అనే అర్థం కూడా వుంది. ఆ తర్వాత ఫిబ్రవరి 4, ఉదయం, 'నేను ఎప్పుడు వాకర్ లేకుండా మునుపటిలా నడవగలుగుతాను? ఎప్పుడు కాలు పూర్తిగా నయమవుతుంది? నేను స్కూలులో నా ఉద్యోగ విధులకు హాజరయ్యాక వాకర్‌ సహాయంతో ఎలా మైంటైన్ చేయాలి?' అని చాలాసేపు మధనపడ్డాను. అంతలో మా గురువుగారి ఫోటోతోపాటు 'softly move with careful instructions' అన్న వాక్యం కనిపించింది. ఆవిధంగా 'నేను మదనపడుతుండటం గమనించి 'జాగ్రత్తలు పాటిస్తూ నిదానంగా నడవమ'ని సాయిదేవుడు సలహా ఇచ్చారు. మన కర్మ బలీయంగా ఉన్నప్పుడు సాయినాథుడు దాని తీవ్రత తగ్గిస్తారు. మనం ఆదుర్దపడుతోంటే, మన పక్కన ఉండి మనకు ధైర్యం చెప్తారు. మనం చేసే ప్రతి ఆలోచన కనిపెడుతూ మనకి సమాధానాలు ఇస్తుంటారు. ఆయనపై పూర్తి భారమేసి, అనన్య శరణాగతితో సాయి పాదాల వద్ద పడి ఉండడమే మనకి శ్రేయస్కరం. "థాంక్యూ బాబా. దయచేసి ఇలాగే ఎల్లప్పుడూ ప్రతి కష్టంలో నన్ను నడిపించు తండ్రీ. నేను మిమ్మల్ని తప్ప మారేదీ కోరకుండుగాక!"

నాకు యాక్సిడెంట్ అయినప్పటినుండి 8 నెలలుగా నేను స్టూలుపై కూర్చుని స్నానం చేస్తుండగా 2026, జూలై 18న నా పాఠశాల విధులు ముగించుకొని ఇంటికి వచ్చి స్నానం చేస్తుంటే, అనుకోకుండా స్టూల్ మీద నుండి జారి కింద పడిపోయాను. అయితే విచిత్రంగా స్టూల్ పక్కకి జరిగిపోయినా నేను అమాంతం కింద పడకుండా ఎవరో నన్ను పట్టుకొని కిందకి జారవిడుస్తున్నట్లు చాలా నెమ్మదిగా కింద పడ్డాను. అది ఎలా సాధ్యమో నాకు ఇప్పటికీ అర్థం కావడం లేదు. ఒక్కసారిగా కింద పడి నా నడుము విరగకుండా సాయే ఆవిధంగా కాపాడారని నాకనిపిస్తుంది. సరే, ఆ తరువాత 'నేను ఈరోజు ఏదైనా తప్పు చేసానా?' అని పరిశీలించుకుంటుంటే, ఆరోజు ఉదయం స్కూల్లో 6వ తరగతి పిల్లలని నేను గట్టిగా కొట్టిన సంగతి గుర్తుకు వచ్చింది. నేను పనిచేస్తున్న పాఠశాల హైదరాబాద్ పరిసర ప్రాంతం అవడం వల్ల పిల్లలు చాలా దూకుడుగా వున్నారు. క్లాసుని డిస్టర్బ్ చేస్తున్న ఇద్దరిని అదుపుచేయడంలో విఫలమై అలిసిపోయి, సహనం నశించి స్కేలుతో కొంచెం అతిగానే దండించాను. 'ఉపాధ్యాయులు విద్యార్థులని ప్రేమగా దండించాలి కానీ, ద్వేషంతో దండించకూడద'ని మా గురుదేవులు చెప్తుంటారు. అలాంటిది, నేను అలా అతిగా దండించాను. అందుకు నాకు ఈ ప్రమాదం జరిగిందేమోనని అనిపించింది. రాత్రి నిద్రపోయేటప్పుడు, "బాబా! ఎప్పుడూ లేనిది ఇలా ఎందుకు జారిపడ్డాను? ఈ పనిష్మెంట్ నా ఏ కర్మకి కారణమో నాకు తెలియజేయండి" అని ప్రార్థించాను. మరుసటిరోజు ఉదయం 'సాయిమహారాజ్ సన్నిధి' వాట్సాప్ ఛానల్లో నా అనుమానం నిజం చేసేలా 'సాయి శరణానంద అనుభవాలు - 33వ భాగం' నాకు కనిపించింది. అందులో  సాయి శరణానంద, 'శ్రీకృష్ణ భగవానుడి ప్రతిమలోనూ, మహనీయుల చిత్రపటాల్లోనూ పాఠశాల విద్యార్థీ విద్యార్థినులు, అధ్యాపకులు, అధ్యాపకురాళ్ళు కనిపించేవారు. దీన్ని గురించి ఆలోచించిన మీదట "గురుమహారాజు సర్వవ్యాపకుడు” అన్న నిర్ణయానికొచ్చాను. ఇది తెలుసుకుని ఆయనకు నేను ఆరతి ఇస్తుంటే దానికో పరిణామం కలిగింది. “మూలప్రతిమల స్థానంలో కనిపించిన విద్యార్థీ విద్యార్ధినులంతా నేనేనని తెలుసుకోవాలని నా స్థానంలో నీకు వాళ్ళనే కనిపింపచేస్తున్నాను” అని గురుమహారాజు నాకు ప్రబోధించాలనుకుంటున్నారని అనిపించింది' అని తన తన అనుభవాన్ని పంచుకున్నారు. అది చదివాక, "పాఠశాల విద్యార్థులతో సహా అందరిలోనూ సాయి వ్యాపించి వున్నారు. విద్యార్థుల అల్లరిని సున్నితంగా అదుపు చేయకుండా, వాళ్ళు వినడం లేదనే కారణంతో వాళ్ళని దండించడం వల్ల వాళ్లలో ఉన్న సాయిని బాధపెట్టినట్లే' అనే పాఠాన్ని నేను నేర్చుకున్నాను. ఇకపై వాళ్ళని దండించవద్దని నిర్ణయం తీసుకున్నాను.

తర్వాత ఆరోజు ఆదివారం అయినందున రాపిడో బుక్ చేసుకుని కొంపల్లిలోని మా అక్కవాళ్ళింటికి బయలుదేరాను. ఇంటినుండి బయలుదేరేటప్పుడు ఎప్పటిలాగానే, "సాయీ! నన్ను కాపాడు" అని బాబాకి చెప్పుకుని వెళ్ళాను. మధ్య దారిలో నేను వెళ్తున్న ఆటో పంక్చరై శబ్దం చేస్తూ రోడ్డు మధ్యలో ఆగిపోయింది. సాయి దయవలన ఆ సమయంలో మా ఆటో వెనుక ఏ వాహనాలు లేనందున పెద్ద ప్రమాదం తప్పింది. లేకపోతే హైదరాబాద్ వెళ్లే ఆ బిజీ మార్గంలో వేగంగా వెళ్లే వాహనాలు, హఠాత్తుగా ఆగిపోయిన మా ఆటోని గుద్దేసేవే! నా కర్మ నన్ను వెంటాడుతున్నా దానినుండి నన్ను కాపాడిన సాయికి కృతజ్ఞతలు చెప్పుకుని వేరే వెహికిల్లో నా గమ్యం చేరుకున్నాను. కర్మ చాలా సూక్ష్మమైనది. సాయి చెప్పినట్లు పదునైన కత్తి అంచు మీద నడవడం లాంటిది. మన నడతలో ఏ చిన్న పొరపాటు జరిగినా కర్మఫలాన్ని అనుభవించాల్సిందే. అందుకే సాయి తన భక్తులు ఏ చిన్న పొరపాటు చేసినా సహించరు. ఏ చిన్న తప్పు కూడా చేయని విధంగా సాయి తన భక్తులని సరిదిద్దుతుంటారు. ఒకవేళ తన భక్తుడు ఏదైనా పొరపాటు చేసినా దాని ఫలితాన్ని వెంటనే అనుభవించేలా చేసి తొలగిస్తాడు. మన జీవితంలో జరిగే ప్రతి సంఘటనలో సాయి మనకు నేర్పే పాఠం దాగి ఉంటుంది. ప్రతి నిమిషం ఆత్మవిమర్శ చేసుకుంటూ, ఏ చిన్న విషయంలోనూ ధర్మం తప్పకుండా, కర్మల విషయంలో చాలా జాగ్రత్తగా ఉంటూ సాయి మార్గంలో మనం వెళ్తూ ఉండాలి. సూక్ష్మాతి సూక్ష్మమైన ధర్మ సూత్రాలని తెలుసుకుంటూ ఆచారిస్తూ ఉండటం శ్రేయస్కరం. అప్పుడే మన జీవితం శాంతిగా, సుఖంగా సాయి నీడలో సాగిపోతుంది. జీవితంలో ఏ చిన్న తప్పు కూడా చేయని సూక్ష్మబుద్ధిని నాకు ప్రసాదించి, నన్ను తమ సేవలో ఉపయోగించుకొని ధన్యురాలిని చేయమని సాయిని ప్రార్థిస్తున్నాను.

జై సాయిదేవా.

---

Read More

సాయిభక్తుల అనుభవమాలిక 2110వ భాగం....

---

ఈ భాగంలో అనుభవం:

• వెంట వున్నానని నిదర్శనం చూపించిన సాయి

---

నా పేరు శ్రీవాణి. పిలిచిన వెంటనే పలుకుతూ, తమ భక్తులని అనుక్షణం రక్షించే సాయినాథుని లీలలు అంతటా మారుమ్రోగాలని 2026, జూలై 13న బాబా నాకు ప్రసాదించిన ఒక అనుభవం మీ అందరితో పంచుకుంటున్నాను. దీన్ని చాలా వివరంగా వ్రాస్తున్నాను. ఎందుకంటే, నేను ఆరోజు ప్రతి నిమిషం సాయి ఉనికిని అనుభూతి చెందాను. ఆ అద్భుత క్షణాలలోని సాయి ప్రేమని, రక్షణని మీ అందరూ అనుభూతి చెందాలని నా ఈ ప్రయత్నం. ఇక నా అనుభవానికి వస్తే.. నేను ఉపాధ్యాయురాలిగా పని చేస్తున్నాను. మాకు అప్పుడప్పుడు ట్రైనింగ్ ఉంటుంది. ఆ క్రమంలో 2026, జూలై 13న టైనింగ్ మెదక్‌లో పెట్టారు. అందువల్ల నేను ఆరోజు మెదక్ వెళ్లాల్సిన అవసరం వచ్చింది. అయితే, నా కాలికి యాక్సిడెంట్ అయి, 4నెలల బెడ్ రెస్ట్ తర్వాత అంతదూర ప్రయాణం చేయాల్సి రావడం అదే మొదటిసారి. ankle ligament tear (చీలమండ లిగమెంట్ టియర్ లేదా చీలమండ బెణుకు) ఇంకా పూర్తిగా నయం కాలేదు. అందువల్ల నేను బస్సు ఎక్కలేని పరిస్థితి. కాబట్టి ఎక్కడకి వెళ్లాలన్నా కారు లేదా ఆటోలో వెళ్లి వస్తున్నాను. అలాంటిది ట్రైనింగ్‌‌కోసం మెదక్ వెళ్లాల్సిన సమయానికి నా కారు రిపేరులో ఉంది. నా సహోద్యోగులు వెళ్లే వాహనాల్లో వెళదామని ప్రయత్నించాను కానీ, వాళ్ళ కార్లలో నాకు చోటు లేకపోయింది. ఇంకా నేను, "బాబా! మీరే ఏదైనా కారు నాకు ఏర్పాటు చేయాలి" అని అనుకున్నాను. ఆశ్చర్యకరంగా మరునిమిషంలోనే ఒక సహోద్యోగి నాకు కాల్ చేసి, "ట్రైనింగ్‌కి వెళ్లాడనికి కారు ఏర్పాటు అయింది. మీరు మా కారులో రావొచ్చు" అని చెప్పాడు. నేను వెంటనే ఆనందంగా బాబాకి కృతజ్ఞతలు చెప్పుకున్నాను.

అయితే, నా సహోద్యోగివాళ్ళు వేరే చోట నుండి వస్తుండటం వల్ల నేను మా ఊరికి కొద్దిదూరంలో వున్న మరో ఊరు వరకు వెళ్లి, వాళ్ళ కారు అందుకోవాల్సి వుంది. ఆ ఊరికి వెళ్ళడానికి నేనుంటున్న ఊరి నుండి బస్సులు, ఆటోలు వెళ్లవు. కానీ సాయి దయవలన వెళ్లే రోజు ఉదయం కష్టం మీద ఒక ఆటో దొరకడంతో అందులో ఆ ఊరు వెళ్లి నా సహోద్యోగివాళ్ళ కారు అందుకున్నాను. మెదక్‌లో ట్రైనింగ్ ముగిసాక తిరిగి వచ్చేప్పుడు నా సహోద్యోగివాళ్ళు నన్ను వేరే ఊరిలో దించి వెళ్లిపోయారు. నేను ఆ ఊరి సెంటర్‌లో ఆటోకోసం వేచి చూస్తూ నిలబడ్డాను. అది సాయంకాలం అవడం, అదికాక నేను వెళ్ళాల్సింది మారుమూల ప్రదేశం అవడం వలన ఆ సమయంలో ఆటోలు అటువైపు రావని తెలిసింది. నా ముందునుంచి బస్సు వెళ్తున్నా నా కాలి సమస్య వల్ల ఎక్కలేక చాలా సంకట స్థితిలో అలా ఉండిపోయి బాబాని తలచుకొని, "బాబా! ఏదైనా వెహికల్ చూపించు. నన్ను క్షేమంగా ఇంటికి చేర్చు. ఈ పరిస్థితిలో మీరు నా వెంటే ఉన్నట్లు నాకు కనిపించండి" అని ప్రార్ధించాను. తర్వాత అక్కడే వేచి చూస్తుండగా నా ముందు వెళుతున్న వాహనాలపై రెండుసార్లు 'సాయి' దర్శనమిచ్చారు. కానీ అవి స్టికర్స్ రూపంలో ఉండటం వల్ల నాకు అంత సంతృప్తి అనిపించక, "బాబా! నువ్వు సజీవంగా వున్న ఫోటో రూపంలో నన్ను చూస్తూ కనిపించు" అనుకున్నాను. వెంటనే నా పక్కనుండి వెళ్తున్న వాహనంపై సరిగ్గా మా ఇంట్లో వున్న ఫోటో రూపంలోనే సాయి అందంగా దర్శనమిచ్చారు. నేను చాలా సంతోషించాను. ఆ వెంటనే ఆశ్చర్యంగా ఒక ఆటో, దాన్ని అనుసరిస్తూ దాని వెనుక మరో ఆటో వచ్చాయి. వాటిలో నేను వెళ్లాల్సిన మార్గంలో కొద్దిదూరం వరకు ప్రయాణం చేసే అవకాశం దొరికింది. ఆరా తీస్తే, తెలిసిన విషయం ఏంటంటే, "కొత్తగా ఆటో నేర్చుకొని ఆటోని ఊరికి తీసుకెళ్తున్న తన బంధువుల అబ్బాయిని, నేను ఎక్కిన ఆటో అతను వెంబడిస్తూ వెంట వెళ్తున్నాడ'ని. దాంతో సాయి నా కోసం ఆ పరిస్థితిని కల్పించి ఆ ఆటో పంపారని ఆనందపడ్డాను. కొంతదూరం వెళ్ళాక ఆ ఆటో దిగాను. ఇంకా సగం దూరం వెళ్లాల్సి ఉంది. "మళ్ళీ ఏంటి పరిస్థితి బాబా! ఎవరైనా మంచి వ్యక్తి లిఫ్ట్ ఇచ్చేలా చూడు" అని సాయిని తలచుకున్నాను. అప్పటికి చీకటి పడింది. ఒక కారు వస్తుండటంతో ఆపాను. కారు నడుపుతున్న అతను నన్ను చూసి కారు ఆపి, తను చేరాల్సిన గమ్యం వచ్చినప్పటికి కూడా నేను ఒక్కదాన్నే ఉండటం గమనించి నన్ను కారు ఎక్కించుకుని కొంతదూరం కారుని ముందుకు పోనిచ్చి, నన్ను మా ఇంటి దగ్గర దించి మరీ అతను తిరిగి వెళ్ళాడు. దారిలో అతను నాతో, "ఆ మార్గం మంచిది కాదని. ఆ దారిలో దారి దోపిడీలు జరుగుతాయని, చుట్టూ అడవి ప్రదేశం కాబట్టి ఎప్పుడూ ఇలా రిస్క్ తీసుకోవద్దు. రోజులు బాగా లేవ"ని చాలా ఆప్యాయంగా చెప్పాడు. ఆ కారు నాకు కనిపించకపోయుంటే ఏ వాహన సౌకర్యం లేని ఆ దారిలో నేను ఇల్లు చేరడం చాలా కష్టమయ్యేది. సాయే ఆ రూపంలో వచ్చి నన్ను ఇంటి దగ్గర దింపి వెళ్లారని అనిపించింది. ఇలా అడుగడుగునా సాయి నా వెంట వున్నానని నిదర్శనంగా చూపించారు. ఇంటిలోకి వెళ్లి సాయిని చూసి ఏడ్చేసాను. నేను మనసులో ఎప్పుడూ, 'ప్రతి సమస్యలో, ప్రతి నిమిషం నువ్వు నాకు తోడుగా ఉండి నన్ను జీవితంలో ముందుకు తీసుకెళ్ళు సాయి' అని అనుకుంటుంటాను. దానికి తగ్గట్టే సాయి అనుగ్రహం చూపిస్తున్నారు. "సాయిదేవా!! ఎల్లప్పుడూ మీ రక్షణను ఇలాగే చూపిస్తూ నా వెంట ఉండి నన్ను నడిపించు తండ్రీ".

---

Read More

కృష్ణజీ లక్ష్మణ్ సోమన్ -- 1వ భాగం....

---

---

బాబా సశరీరులుగా ఉండగా వారిని దర్శించిన భాగ్యశాలి కృష్ణజీ లక్ష్మణ్ సోమన్ అలియాస్ కిరాత్. ఇతను తలక్‌వాడి, బెల్గాం వాసి. చిత్‌పవన్(కొంకణ్) బ్రాహ్మణుడు. పోలీస్ డిపార్ట్మెంట్‌లో అకౌంటెంట్‌గా పనిచేసి పదవి విరమణ చేసాడు. ఇతను శిరిడీలో తాను గమనించిన విషయాలు ఇలా చెప్తున్నారు:

1913 సంవత్సరం ఆరంభంలో రెవెన్యూ సర్వేశాఖలో అసిస్టెంట్ సూపరింటెండెంట్‌గా పని చేస్తున్న శ్రీరావుబహుదుర్ హరివినాయక్ అలియాస్ తాత్యాసాహెబ్ సాఠే నన్ను మొదటిసారిగా శిరిడీకి పిలిచారు. శిరిడీ శ్రీసాయిబాబాకి సంబంధించి ఒక మాసపత్రిక ప్రచురించాలన్న ఆలోచన ఆయన మనసులో ఉండేది. సరిగ్గా ఈ కారణం చేతనే ఆయన నన్ను ప్రత్యేకించి శిరిడీకి పిలిచారు. నేను అంతకుమునుపే శిరిడీ పేరు, తాత్యాసాహెబ్ సాఠే శ్రీసాయినాథ్ మహారాజ్ భక్తుడని చాలారోజుల నుండి వింటూ ఉన్నాను. సాఠే తనకు, ఇతరులకు నివాసయోగ్యంగా ఉండేలా అక్కడ ఒక వాడా(భవనాన్ని) నిర్మించారు. ఆ భవనం ఆవరణలో ఒక వేపచెట్టు ఉంది. దాని చుట్టూ ఒక చిన్న అరుగు నిర్మించారు. శ్రీసాయినాథ్ మహారాజ్ అప్పుడప్పుడు వచ్చి ఆ చెట్టు కింద కూర్చోవడం వలన ఆ చెట్టుకి ఒక విధమైన ప్రాముఖ్యత సంతరించుకుంది. కొంతమంది స్త్రీలు, పేదలు ఆ చెట్టు చుట్టూ ప్రదక్షిణలు చేసేవారు. సాయినాథ్ మహారాజ్ కీర్తి విని దూరదూరాల నుండి చాలామంది వారి దర్శనానికి వచ్చేవారు. వారిలో ధనిక, పేద, మధ్యతరగతి ప్రజలు తరచుగా ఏదో ఒక కోరికతో వచ్చేవారు. కేవలం మోక్షం లేదా ముక్తిని పొందే ఉద్దేశ్యంతో చాలా అరుదుగా వచ్చేవారు. శ్రీసాయినాథ్ మహారాజ్ వారిని దక్షిణ అడిగి ప్రజల ప్రయోజనార్థం ఆ ధనాన్ని సంతోషంగా ఇచ్చేవారు. మొదట్లో దక్షిణ ఎలా ఉపయోగించబడిందో నాకు తెలియదు కానీ, తరువాత నాకు తెలిసింది ఏమిటంటే, ‘మహారాజ్ సమక్షంలో ఉండే మహల్సాపతి సోనార్(కంసాలి), కాశీరాం షింపి, అప్పా జాగలే, తాత్యాపాటిల్, అప్యాజీ ఉపాలే వంటి ఇద్దరు లేదా నలుగురు వ్యక్తులకు సాయినాథ్ మహారాజ్ దక్షిణ నుండి ఎంతో కొంత మొత్తం ఇచ్చేవారని, వాళ్ళు వారి అవసరాలు చూసుకునేవారని’. ఈ విషయం రావుబహుదుర్ సాఠేసాహెబ్ అక్కడికి వెళ్ళినప్పుడు అతని దృష్టికి వచ్చి, దక్షిణ రూపంలో వచ్చే నగదు సరిగ్గా వినియోగించబడటం లేదని అతనికి అనిపించింది. కాబట్టి, మనం పైన చెప్పిన భక్త బృందాన్ని విశ్వాసించి, దక్షిణను సక్రమంగా వినియోగించేలా, అలాగే వృద్ధాప్యంలో ఉన్న శ్రీసాయినాథ్ మహారాజ్ తదనంతరం వారి సంస్థాన్ ఏర్పాటుకు, అది సక్రమంగా నడిచేలా మనం కొన్ని ఏర్పాట్లు చేయగలిగితే మంచిదని ఆయన నిర్ణయించుకున్నారు. ఈ ఉద్దేశ్యంతోపాటు అతను ఒక మాసపత్రికను కూడా ప్రచురించాలని ప్రణాళిక వేసి, అందుకోసమే నన్ను ప్రత్యేకించి శిరిడీకి పిలిచారు. వారి ఉద్దేశ్యం ప్రకారం నేను 'శ్రీసాయినాథ్ ప్రభ' అనే పేరుతో కొత్త పత్రికను ప్రారంభించాలని నిర్ణయించుకుని, అందుకు అనుగుణంగా విషయసూచికను సేకరించడానికి సిద్ధమయ్యాను. శ్రీసుందర్‌రావు అనే ఒక గృహస్థుడు ఈ పత్రిక కోసం ఆంగ్లంలో వ్యాసాలు వ్రాసారు. సాఠే ఆలోచన భక్త బృందంలోని కొందరికి నచ్చి, ఒకరోజు సమావేశమై 'శ్రీసాయినాథ్ దక్షిణ భిక్ష సంస్థ' అనే పేరుతో ఒక సంస్థ స్థాపించారు. ఈ సంస్థ స్థాపన గురించిన వివరాలు కొత్తగా ప్రారంభించిన 'శ్రీసాయినాథ్ ప్రభ' అనే పత్రికలో ఇవ్వబడ్డాయి. దాని నుండి, ఈ సంస్థ యొక్క స్వభావం మరియు లక్ష్యాలను ఎవరైనా అర్థం చేసుకోవచ్చు. 

నేను శిరిడీ వెళ్లిన రోజు సాయంత్రమే శ్రీసాయినాథ్ మహారాజ్ దర్శనం చేసుకున్నాను. ఆ తర్వాత ప్రతిరోజూ ఉదయం, సాయంత్రం ఆయనను దర్శించుకోవడానికి వెళ్తుండేవాడిని. ప్రతిరోజూ మసీదుకు వెళ్లడంలో నా ఉద్దేశ్యం, అక్కడ జరిగేదంతా దగ్గరగా గమనించి, అది మన మనస్సుపై ఎలాంటి ప్రభావాన్ని చూపుతుందో, మరియు శ్రీసాయిబాబా జీవిత రహస్యాన్ని ఛేదించి, అది మనకు ఎంతవరకు సహాయపడుతుందో చూడటమే. శ్రీసాయిబాబా చాలా సందర్భాలలో నలుగురు లేదా ఐదుగురు సన్నిహిత భక్తులతో మసీదులో కూర్చొని కనిపించేవారు, కొన్నిసార్లు దూర ప్రాంతాల నుండి అనేకమంది భక్తులు వచ్చేవారు. శ్రీసాయిబాబాను చూడగానే ఎవరి మనసైనా ఆయనపట్ల భక్తి, గౌరవాలతో నిండిపోవడం కనిపించేది. నా అనుభవం కూడా అదే. ఆయన పొడవైన, దృఢమైన దేహ సౌష్ఠవము, ప్రకాశవంతమైన కళ్ళు, విశాలమైన నుదురు కలిగి ఉండేవారు. ఆయన ముఖంలోని విశిష్టమైన సాత్విక భావాల కారణంగా ఏ వ్యక్తి అయినా ఆయన ముందు సహజంగానే వినమ్రులయ్యేవారు. ఆయనను దర్శించుకోవడానికి వచ్చిన భక్తులు ధనవంతులైనా, పేదలైనా, శ్రీసాయిబాబా వారిని సమాన దృష్టితో చూసేవారు. దీనివల్ల ఆయన సాధుత్వపు ప్రభావం ప్రజలపై సులభంగా పడేది. ఆయన తమ ప్రవర్తన ద్వారా ప్రజలకు సమానత్వాన్ని ఒక పాఠంగా నేర్పుతున్నట్లు ఉండేది. 

నేను కొన్నిరోజులు రోజుకు కేవలం రెండుసార్లు మాత్రమే మశీదుకు వెళ్ళాను. కొన్నిరోజుల తర్వాత ఒకరోజు సాఠే నాతో, "శ్రీసాయిబాబా లెండి నుండి తిరిగి వచ్చిన తర్వాత ధుని దగ్గర కూర్చుని, ప్రత్యేకించి కొంతమంది సమీప భక్తులతో ముచ్చటిస్తారు. ఆ సమయంలో నువ్వు అక్కడికి వెళ్ళాలి" అని చెప్పారు. అప్పటినుంచి నేను శ్రీసాయిబాబా లెండి నుండి తిరిగి వచ్చే సమయానికి (ఉదయం 7 నుండి 8 గంటల మధ్య) మసీదుకు వెళ్ళే నియమాన్ని పెట్టుకున్నాను. ఆ సమయంలో శ్రీసాయిబాబా గ్రామీణ పామర భాషలో ఏవో కథలు చెబుతుండేవారు. వాటిలో 'పంథారి' గ్రామం గురించి చాలాసార్లు ప్రస్తావించేవారు. వారి మాటల్లో కోడి, గుడ్డు, పెట్ట వంటి అనేక పదాలు ఉండేవి. దీని కారణంగా మహారాజ్ మతం గురించి నాకు తరచూ సందేహం కలిగేది. నేను దీని గురించి ఇతర వ్యక్తులను కూడా విచారించాను. కానీ ఆయన జన్మ రహస్యం గురించి ఎవరూ నాకు ఖచ్చితమైన వివరాలు చెప్పలేదు. నేను సాఠేను అడిగినప్పుడు, దాని గురించి ఆయనకు కూడా ఏమీ తెలియదని తేలింది. ఋషి యొక్క కుల, మతాల గురించి, నది మూలాల గురించి తెలుసుకునే ప్రయత్నం ఎవరూ చేయకూడదని అంటారు, ఇది సాధు సత్పురుషుల విషయంలో కూడా వర్తిస్తుందా? ఆ విషయం స్పష్టంగా తెలియనప్పటికీ సాధు సత్పురుషులు సర్వదా సర్వత్రా పూజ్యనీయులు.

పైన చెప్పిన విధంగా నేను ప్రతిరోజూ మశీదుకు వెళ్తుండగా ఒకరోజు తెల్లవారుజామున సుమారు 3 గంటల ప్రాంతంలో నేను, తాత్యాసాహెబ్ సాఠే ఇద్దరం మేల్కొన్నాము. అప్పుడు తాత్యాసాహెబ్ సాఠే నాతో, 'కృష్ణా! నువ్వు ప్రతిరోజూ గురుచరిత్ర పఠిస్తావు కదా! మరి మన వాడా ఆవరణలో ఉన్న వేపచెట్టు కింద కూర్చొని సప్తాహ పారాయణం ఎందుకు చేయకూడదు?' అని అన్నారు. దానికి నేను, "వేపచెట్టు కింద కూర్చుని సప్తాహ పారాయణ చేయడం వల్ల ప్రయోజనం ఏమిటి? ఇక్కడ ఒక ఔదుంబర వృక్షం ఉంటే, దాని కింద సప్తాహ పారాయణం చేస్తే బాగుంటుంది. అంతేకాకుండా, మీరు నన్ను ఇక్కడికి పిలిచిన పనిపై నా పూర్తి శ్రద్ధను పెట్టడమే మరింత సముచితం. ఇంకో విషయం ఏమిటంటే, ఇక్కడ ఉదయం పూట చాలా చల్లగా ఉంటుంది. అంతేకాక, నా సప్తాహం ఇతరులకు అనవసరమైన అపోహలు కలిగించడం సరైనదిని నేను అనుకోవడం లేదు. అందువల్ల, ఇక్కడ సప్తాహం చేయడానికి బదులుగా, నేను సోలాపూర్‌కి తిరిగి వెళ్ళినప్పుడు అక్కడ చేస్తాను. అలా చేయడం వల్ల నా ప్రస్తుత పనికి ఆటంకం కలగదు, నేను నా పూర్తి శ్రద్ధను అక్కడ పెట్టగలుగుతాను' అని బదులిచ్చాను. ఇలా చెప్పిన తర్వాత, ఆయన ఆ విషయంపై పట్టుబట్టలేదు. కొంతసేపు ఇతర విషయాల గురించి మాట్లాడుకున్న తర్వాత, తెల్లవారుజామున సుమారు 4:05 గంటలకు మేమిద్దరం మళ్ళీ నిద్రపోయాము. ఒక గంట తర్వాత మళ్ళీ మేల్కొని, నేను ముఖం కడుక్కుని ఎప్పటిలాగే మసీదుకు వెళ్ళాను. శ్రీసాయిబాబా లెండి నుండి తిరిగి వచ్చి ధుని దగ్గర కూర్చుని ఉన్నారు. ఆయన వద్ద నలుగురు, ఐదుగురు భక్తులున్నారు. బాబా వాళ్లతో పామర భాషలో కొన్ని కథలు చెపుతున్నారు. నేను వెళ్ళినప్పుడు బాబా ఆ భక్తులను చూస్తూ ఒక కథ చెప్తున్నారు. నేను వెళ్ళగానే నా తలను మహారాజ్ పాదాల వద్ద ఉంచి నమస్కరించి 4-5 అడుగుల దూరంలో కూర్చుని ఆయన చెప్పే ఆ కథ వినసాగాను. కానీ నాకు ఆ కథ అర్థం కాలేదు. శ్రీసాయిబాబా అనర్గళంగా మాట్లాడుతూ సందర్భానుసారంగా సహజాతి సహజంగా, "ఔదుంబర వృక్షం ఏమిటి? రావి చెట్టు ఏమిటి? వేప చెట్టు ఏమిటి? అన్నీ ఒకటే!" అని అన్నారు. బాబా ఆ మాటలు పలకగానే, ఆరోజు ఉదయం గురుచరిత్ర సప్తాహం గురించి సాఠేకు, నాకు మధ్య జరిగిన సంభాషణ నాకు గుర్తుకొచ్చింది. మహారాజ్ ఖచ్చితంగా ఉద్దేశపూర్వకంగానే ఆ మాటలు అని ఆ విషయం నాకు గుర్తు చేసి ఉంటారని భావించి నేను మహారాజ్ ముఖం వైపు చూసాను. కానీ మహారాజ్ దృష్టి ధుని మీదే ఉంది. పైమాటలు పలుకుతున్నప్పుడు ఆయన నావైపు కనీసం ఒక్కసారి కూడా చూడలేదు కూడా. అందువల్ల ఆ మాటలు పలకడంలో ఆయన ఉద్దేశ్యం ఏమిటో నేను గ్రహించలేకపోయాను. కానీ ఆయన ముఖంలో నాకు ఎలాంటి మార్పు కనిపించలేదు. ఆ సమయంలో మరో 4-5 మంది అక్కడికి వచ్చారు. శ్రీసాయిబాబా నుండి మునపటివలె కథా ప్రవాహం కొనసాగింది. నాలాగే ఇతరులు కూడా అందులోని కొన్ని సంకేతాలు, ఆధారాలను గ్రహిస్తూ ఉంటారని నాలో నేను తర్కించుకున్నాను. అక్కడ ఒక గంటసేపు కూర్చున్న తర్వాత నేను వాడాకి తిరిగి వెళ్లి విషయాన్ని తాత్యాసాహెబ్ సాఠేకు నివేదించాను. అది విని ఆయన నవ్వి నాతో ఇలా అన్నారు, "వేప చెట్టు ఉన్నందువల్ల ఏమి జరిగిందో నేను నీకు చెప్పలేదు. శ్రీసాయిబాబా స్వయంగా ఈ వేప చెట్టు కింద కూర్చునేవారు. నువ్వు ఇక్కడ ఒక సప్తాహం చేయాలి". నేను మాత్రం పైన పేర్కొన్న ఇబ్బందులను కారణంగా చూపి, నా వల్ల ఇతరులకు ఇబ్బంది కలగకూడదనే కారణంతో సప్తాహం చేయడానికి నిరాకరించాను. కానీ సప్తాహం చేయాల్సి వస్తే, యోగ్యమైన ఏర్పాట్లతో పవిత్రంగా ఉండాలని, నేలపై దుప్పటి పరుచుకొని రాత్రి అక్కడే నిద్రపోవడం సముచితమని భావిస్తున్నందున నేను సప్తాహం చేయడానికి నిరాకరించాను.

తరువాయి భాగం వచ్చే వారం ...

సోర్స్: సాయిలీల పత్రిక 1938, 4,5, 6 సంచిక & 1938, 7,8,9 సంచిక

---

Read More

సాయిభక్తుల అనుభవమాలిక 2109వ భాగం....

---

ఈ భాగంలో అనుభవాలు:

1. శిరిడీలో పాండురంగ విఠలుని దర్శనం

2. కోరిన కోరికలన్నీ తీర్చే సాయినాథుడు

3. బాబాని భక్తితో కొలిస్తే నెరవేరని కోరిక ఏదీ లేదు!!

---

శిరిడీలో పాండురంగ విఠలుని దర్శనం

అఖిలాండకోటి బ్రహ్మాండనాయకుడైన నా సాయితండ్రికి సహస్ర వందనాలు. సాయి బంధువులందరికీ నమస్కారాలు. నా పేరు జ్యోతి. కానీ, సాయిబిడ్డ అనడంలోనే నాకు సంతోషం. ఆనాడు కాకాసాహెబ్ దీక్షిత్‌‌కి ఒకరోజు ఉదయం ధ్యానంలో పాండురంగని విఠలుని దివ్య దర్శనం అవుతుంది, తర్వాత అతను మసీదుకు వెళ్లి సాయిబాబాను దర్శించుకోగా ఆయన, "విఠల్ పాటిల్ వచ్చాడా? జాగ్రత్తగా పట్టుకో, లేదంటే పారిపోతాడు" అని అంటారు. ఆ భక్తుడు బాబాలో ఐక్యమై(1926లో) నేటికీ(2026కి) 100 సంవత్సరాలు. నాడు ఆ భక్తుడికి బాబా ఏదైతే అనుభవాన్ని ఇచ్చారో, అదే అనుభవాన్ని నాకు ఇచ్చారు. అదెలాగంటే, ఈ మధ్య నాకు, నా కూతురికి బాబా చాలాసార్లు స్వప్న దర్శనమిస్తుంటే, మేము దాన్ని బాబా పిలుపుగా భావించి 2026, మే 13వ తేదీన శిరిడీకి బయలుదేరాం. మాకు బాబా దర్శనం చాలా బాగా జరిగింది. మేము కాకడ ఆరతికి వెళ్ళాము. ఆ ఆరతిలో బాబా పాండురంగ విఠలుడే అని అభంగాలు ఉన్నాయి. అందువల్ల నేను బాబాను చూస్తూ, "బాబా! మీరు పాండురంగ విఠలుడే" అని మనస్సులో పాండురంగని రూపాన్ని తలుచుకున్నాను. అదేరోజు సాయంత్రం బాబా పాండురంగ విఠలుని దర్శనాన్ని మాకు అనుగ్రహించి అద్భుతమైన అనుభవాన్ని ఇచ్చారు. ఆరోజు మధ్యాహ్నం 3 గంటలకి మా తిరుగు ప్రయాణానికి బస్సు ఉంది. కానీ మేము మా రూముకు వెళ్ళినప్పుడు, బస్సు 5 గంటలకని మెసేజ్ వచ్చింది. అప్పుడు నా కూతురు సమయం ఉంది కాబట్టి, ఖండోబా గుడికి వెళ్ళొద్దామంటే ఆటోలో వెళ్ళాం. అక్కడ దర్శనమయ్యాక రూమ్ దగ్గరే కదా! నడుచుకొని వెళ్దామని నడుస్తుంటే, ఒక చోట పొరపాటున వేరే సందులోకి వెళ్ళాం. ఆ సందులో చుట్టుపక్కల షాపులు చూస్తూ నడుస్తుంటే, ఒక చోట హఠాత్తుగా ఒక ఇల్లు కనిపించింది. ఆ ఇల్లు చూస్తూనే ఆ ఇంట్లోకి వెళ్లాలనిపించి వెళ్ళాము. ఆ ఇల్లు ఆనాటి భక్తుడు లక్ష్మణ్ మామది. ఆ ఇంట్లో ఎదురుగా పాండురంగ విఠలుని చూడగానే నాకు అత్యంత అద్భుతం అనిపించింది. అదే ఇంట్లో దాసుగణు కూర్చొని 'సాయి రెహమ్ నజర్ కరనా' అనే ఆరతి గీతం వ్రాశారని అక్కడున్న వాళ్ళు చెప్తే, మరింత ఆశ్చర్యమేసింది. బాబా ఇప్పటికీ జీవించే ఉన్నారననడానికి ఇంతకన్నా నిదర్శనం ఏముంది?

శ్రీ సచ్చిదానంద సద్గురు సాయినాథ్ మహారాజ్ కీ జై.

---

కోరిన కోరికలన్నీ తీర్చే సాయినాథుడు

సాయిబంధువులకు నా హృదయపూర్వక నమస్కారాలు. నా పేరు రాంబాబు. నేను విజయనగరం నివాసిని. ఇక్కడ నేను ఒక ఫార్మా కంపెనీలోని మాన్యుఫాక్చరింగ్ డిపార్ట్మెంట్లో ఒక బ్లాక్ మేనేజరుగా పని చేస్తున్నాను. మా బ్లాక్‌లో తయారయ్యే ప్రొడక్ట్ ఔట్పుట్ అప్పుడప్పుడు తక్కువగా వస్తూ ఉండేది. అలా ఎందుకు జరుగుతుందో నాకు, మా జనరల్ మేనేజరుకి అంతుపట్టేది కాదు. నేను తక్కువ వచ్చిన ప్రతిసారీ ఆ సాయినాథుని, "ఔట్పుట్ బాగా రావాల"ని వేడుకునేవాడిని. బాబా దయవల్ల ఆ తర్వాత ఔట్పుట్ సాధారణ స్థితికి వస్తుండేది. ఇలా జరుగుతుండగా ఈసారి ఔట్పుట్ తక్కువ వచ్చినప్పుడు, నేను బాబాను మునపటిలా వేడుకోవడమే కాకుండా, "ఇలా తక్కువ రావటానికి గల కారణాన్ని మాకు బోధపడేలా చేయండి" అని కోరుకున్నాను. బాబా నేను కోరుకున్నట్లే అనుగ్రహించారు. ఆయన ప్రేరణ వల్ల మేము వాడే రా మెటీరియల్స్‌లో ఒక దానిపై నాకు సందేహం కలిగింది. అదే విషయం మా మేనేజ్మెంట్‌కి చెప్తే, వాళ్ళు దానికి అంగీకరించలేదు. కానీ ఆ తరువాత నేను సందేహించిన రా మెటీరియల్ మారి వేరే కంపెనీది వచ్చింది. అప్పుడు నేను ఇప్పుడు వచ్చిన కంపెనీ మెటీరియల్ వాడిన బ్యాచ్‌ల ఔట్పుట్ బాగా వస్తే, నా సందేహం నిజమైనట్లే అని మా మేనేజ్మెంట్‌కి చెప్పాను. నేను అనుకున్నట్లే నా సందేహం నిజమై ఔట్పుట్ బాగా వచ్చింది. నేను, మా మేనేజ్మెంట్ చాలా సంతోషించాము. ఇంకా సమస్య ఉన్న ఆ మునుపటి రా మెటీరియల్ వాడటం ఆపేసి, కార్పొరేట్ స్థాయిలో ఈ విషయాన్ని తెలియబరిచాము. 'భక్తులు కోరినవన్నీ ఇస్తాను. నేను ఇవ్వదలచింది వారు అడిగేంతవరకు' అన్న ఆ సాయినాథుని మాటకు నా అనుభవం సాక్షాత్తు నిదర్శనం. "సాయినాథా! మీకు, మీరు మాపై చూపిన ప్రేమకు మా పాదాభివందనాలు. మా కుటుంబ ఆర్థికంగా నిలదొక్కుకోవడానికి, నా ఉద్యోగంలో ఎదుగుదలకు, మా పిల్లల చదువుకు మీ ఆశీర్వాదాలు ప్రసాదించండి తండ్రీ".

సర్వం సాయినాథార్పణమస్తు

---

బాబాని భక్తితో కొలిస్తే నెరవేరని కోరిక ఏదీ లేదు!!

సాయి భక్తులందరికీ నమస్కారములు. నా పేరు సంధ్యారాణి. నేను ఎన్నో సంవత్సరాల  నుండి బాబాని ఆరాధిస్తున్నాను. ఆయన నా కోరికలెన్నో తీర్చి ఎంతో ఆనందాన్ని, శాంతిని ఇచ్చారు. నేను గవర్నమెంట్ టీచరుని. నేను ఉద్యోగంలో చేరి 22 సంవత్సరాలు అయిపోయింది. కానీ ఇప్పుడు గవర్నమెంట్ అందరూ టెట్ పరీక్ష పాసవ్వాలని రూల్ పెట్టింది. ఓసీ కాండిడేట్‌ని అయినా నేను ఆ పరీక్ష పాసవ్వాలంటే నాకు 90% మార్కులు రావాలి. అందుకని నేను బాబాని, "బాబా! నేను ఈ పరీక్ష తప్పకుండ పాసయ్యేలా అనుగ్రహించండి" అని వేడుకొని కష్టపడి ప్రిపేర్ అయ్యాను. కానీ పేపర్  చాలా కష్టంగా వచ్చింది. అయినా బాబా మీద భారమేసి నాకు చేతనైనంత వరకు సమాధానాలు వ్రాసాను. బాబా ఉండగా చింత ఎందుకు? ఆయన దయవల్ల నేను అందరి కంటే ఎక్కువ మార్కులతో క్వాలిఫై అయ్యాను. ఇంకో విషయం, మా చెల్లెలువాళ్ళు ఇళ్లు మారుదామని చాలా ప్రయత్నించారు. కానీ చాలా రోజులు ఎంత వెతికినా మంచి ఇల్లు దొరకలేదు. చివరికి బాబాని, "మంచి ఇల్లు దొరికేలా అనుగ్రహించమ"ని ప్రార్థించాము. ఆ తరువాత బాబా దయవల్ల మంచి ఇల్లు దొరికింది. బాబాని భక్తితో కొలిస్తే నెరవేరని కోరిక ఏదీ లేదు. ఇది నా విషయంలో యెన్నోసార్లు  ఋజువైంది  "థాంక్యూ బాబా". 

---

Read More