గురుగోవింద్ అనే మహాత్ముడు బాబాకు సమకాలీనుడు. అతను మహారాష్ట్రలోని ధూలే సమీపంలోని సోన్‌గిరిలో నివాసముండేవాడు. అతను ప్రాపంచిక బంధాలన్నింటినీ త్యజించిన అవధూత. అతను బాబాను ఎంతోగానో ప్రేమించి, గౌరవించేవాడు. ఒకసారి అతను తన దివ్యజ్ఞానంతో, 'బాబా ఈ భూమిపై తమ అవతారకార్యాన్ని పూర్తిచేశారని, త్వరలోనే ఆయన మహాసమాధి చెందుతార'ని గ్రహించాడు. దాంతో తన ప్రియశిష్యుడైన కేశవదత్ శిరిడీ వెళ్ళి బాబాను దర్శించి వారి ఆశీస్సులు పొందాలని అతను ఆశించాడు.
ఇదిలా ఉంటే, బొంబాయిలో ఉన్న కేశవదత్‌కి ఒకసారి తీవ్రమైన జ్వరం వచ్చింది. నిజానికి అతను ఆ సమయంలో సంపూర్ణ ఆరోగ్యంతో ఉన్నాడు. కానీ అకస్మాత్తుగా అతనికి చెమటలు పట్టి శరీరమంతా తడిసిపోయింది, గుండె వేగంగా కొట్టుకోసాగింది. తన గురువుకు ఏదో జరిగిందని అతనికి అనిపించింది. వెంటనే కొంతమంది భక్తులతోపాటు అతను సోన్‌గిరి వెళ్ళాడు. నిజంగానే తన గురువుకు తీవ్రమైన జ్వరం ఉన్నట్లు గుర్తించిన కేశవదత్ సహజంగానే తన గురువు ఆరోగ్యం గురించి ఆందోళన చెందాడు. అయితే గురుగోవింద్ తన ప్రియశిష్యునితో, "కొద్ది రోజుల్లో మేము కోలుకుంటాము. నువ్వు వెంటనే శిరిడీ వెళ్లి బాబాను దర్శించుకో" అని చెప్పారు. తరువాత మదన్ పాటిల్ అనే భక్తుడితో, "తమ తరపున బాబాకు ఒక లేఖ వ్రాసి, దానిని కేశవదత్ చేతికిచ్చి, బాబాకు అందజేయమని చెప్పమ"ని చెప్పారు. గురువు ఆదేశాన్ని పాటిస్తూ కేశవదత్ వెంటనే శిరిడీకి ప్రయాణమయ్యాడు.
కేశవదత్ శిరిడీ చేరుకొని చావడిలో బాబాను దర్శించుకున్నాడు. తన గురువు ఇచ్చిన లేఖను బూటీకిచ్చి బాబాకు ఇవ్వమని కోరాడు. బాబా ఆ లేఖ తీసుకొని గౌరవసూచకంగా తమ నుదుటికి తాకించుకున్నారు. తరువాత కేశవదత్‌ను ప్రేమగా చూస్తూ ఆ లేఖను తమ కళ్ళకు అద్దుకున్నారు. ఆ తరువాత బాబా తదేకంగా కేశవదత్ వైపు చూడసాగారు. బాబా కళ్ళు కన్నీళ్లతో నిండిపోయాయి. అప్పుడు బాబా రెండు కళ్ళ నుండి దేదీప్యమైన కాంతి వెలువడి కేశవదత్ కళ్ళలో నిక్షిప్తమైంది. కేశవదత్ శరీరమంతా దైవిక ప్రకంపనలతో నిండిపోగా అతను సమాధిస్థితిలోకి వెళ్లి ఆనందపారవశ్యంలో మునిగిపోయాడు. బాబా అతనికి దృష్టిపాతం చేశారు.
తరువాత కేశవదత్ బాబా వద్ద సెలవు తీసుకొని సోన్‌గిరికి తిరిగి వెళ్లి, శిరిడీలో జరిగిందంతా తన గురువుకు వివరంగా చెప్పాడు. తరువాత వచ్చిన విజయదశమినాడు బాబా మహాసమాధి చెందారు. ఆ ముందురోజు గురుగోవింద్, "అయ్యో! ఈ భూమినుండి వెలువడే కాంతి చంద్రునిలో లీనం కాబోతుంది" అని శోకించారు.
సోర్స్ : శ్రీసాయి సాగర్ పత్రిక 1994 (బాబా'స్ డివైన్ సింఫనీ బై విన్నీ చిట్లూరి).
