సాయిభక్తుల అనుభవమాలిక 2108వ భాగం....

---

ఈ భాగంలో అనుభవాలు:

1. బాబా నాతోనే ఉన్నారన్న అనుభూతి

2. నెక్లెస్ దొరికేలా బాబా చేసిన సహాయం

---

బాబా నాతోనే ఉన్నారన్న అనుభూతి

నా పేరు భారతి. మా కుటుంబమంతా కర్ణాటకలో జరిగే మా బంధువుల ఎంగేజ్మెంట్ ఫంక్షన్‌కి హైదరాబాద్ నుండి వెళ్లాలని మొదట అనుకున్నాము. కానీ తర్వాత పనుల ఒత్తిడి వల్ల కుదరక మావారు  రానన్నారు. ఆయన రావడం లేదని, పైగా నెలసరి సమయమని హైదరాబాద్‌లోనే ఉద్యోగం చేస్తున్న మా పాప కూడా రానంది. ఇంకా నేను ఒక్కదాన్నే ప్రయాణానికి సిద్ధమయ్యాను. అప్పటినుండి తిరిగి హైదరాబాద్ చేరేవరకు బాబా నా వెంటే ఉంటూ వివిధ సందర్భాలలో రక్షణనిచ్చారు. నేను రాత్రి 10 గంటలకు లింగంపల్లిలో ట్రైన్ ఎక్కాల్సి ఉండగా ఆరోజు ఉదయం నుండి ఆ ట్రైన్ 3 నుండి 4 గంటలు ఆలస్యంగా నడుస్తుందని మెసేజ్లు వస్తూపోయాయి. ఆ మెసేజ్ బట్టి చూస్తే, నేను రాత్రి ఒంటి గంట, రెండు గంటల మధ్య ట్రైన్ ఎక్కాలి. కానీ ఆ సమయంలో స్టేషన్‌కి ఎలా వెళ్ళాలని తర్జనభర్జన పడ్డాను. 10 గంటలకైతే మా పాప కారులో నన్ను స్టేషన్ వద్ద దింపేసేది కానీ, ఒంటిగంటకు తనని డ్రాప్ చేయమని చెప్పాలంటే మళ్ళీ తను ఒక్కతే వెనక్కి వెళ్ళాలి. కాబట్టి ఆ సమయంలో తను వద్దు అనుకున్నాం. క్యాబ్ బుక్ చేద్దామంటే, రక్షణ సమస్య. అదీకాక ఆ సమయంలో దొరుకుతాయో, లేదో కూడా తెలీదు. మా పాప "పర్లేదు, నేను డ్రాప్ చేస్తా" అంటే, ఊర్లో ఉన్న మావారు వద్దన్నారు. సిటీలో ఉన్న కొందరు బంధువుల పిల్లలు, స్నేహితులు నన్ను స్టేషన్ వద్ద దింపగలరేమో అని ప్రయత్నాలు చేశాను కానీ, వాళ్ళకి వీలుకాలేదు. చివరికి 10 గంటలకే బయలుదేరి వెళ్ళిపోయి స్టేషన్‌లోనే ఎలాగో ఒకలా కాలక్షేపం చేద్దామని అనుకున్నాను. కానీ ఆ సమయంలో కూడా హైదరాబాద్ రోడ్లలో ట్రాఫిక్ ఉంటుంది. మా పాప, "ఏం పర్వాలేదు" అని అంటున్నా తల్లిదండ్రులుగా మా భయాలు మాకు ఉండడంతో బాబా మీద భారం వేసి కాస్త ముందుగానే వెళ్ళాం. బాబా దయవల్ల కాస్త అటుఇటుగా 11 కల్లా మా పాప నన్ను స్టేషన్ వద్ద దింపేసి, తిరిగి తను సురక్షితంగా ఇంటికి చేరుకుంది. నేను భయపడినట్టుగా స్టేషన్‌లో నాకు బోర్ అనిపించలేదు. అది అర్ధరాత్రి సమయమైనందున ఏసీ పెయిడ్ వెయిటింగ్ హాల్లో కూర్చొని, అమెరికాలో ఉన్న బంధువులతో ఫోన్(వాళ్ళకి అది పగలు) మాట్లాడుతూ కాలక్షేపం చేసి పావు తక్కువ రెండుకి ట్రైన్ ఎక్కాను.

కర్ణాటకలో చేరాల్సిన చోటుకి వెళ్లి పెళ్లి వాళ్ళింటికి వెళ్ళాను. మర్నాడు సమీప పట్టణంలో ఎంగేజ్మెంట్. రాత్రి అందరికీ ఆ పట్టణంలోని హోటల్లో రూమ్ బుక్ చేశారు. నేను మా మరిది కుటుంబంతో కలిసి కారులో అక్కడికి వెళ్ళి రిసెప్షన్‌లో రూమ్ గురించి విచారిస్తుండగా, అంతకుముందు మేము లోపలికి వెళ్తుంటే బయటకు వెళ్తున్న పెళ్ళి బృందంలోని ఒకాయన తిరిగి లోపలికి వచ్చి, చేతిలో దుమ్ముతో ఉన్న సెల్ ఫోన్ రిసెప్షన్‌వాళ్ళకి చూపిస్తూ, "ఇది ఎవరు పారేసుకున్నారో, ఏమో! కాస్త చూడండి" అంటూ చేయి చాపేసరికి అది నా ఫోన్! దాన్ని చూడగానే నా గుండె గుభేలుమంది. ఏం జరిగిందో నాకు వెంటనే అర్థమైంది. నేను కారు దిగేటప్పుడు అప్పటివరకు నా ఒళ్ళో ఉన్న సెల్ ఫోన్ జారి రోడ్ మీద పడినట్టుంది, అది నేను గమనించకుండా చేతిలో హ్యాండ్ బ్యాగుతో లోనికి వచ్చేశాను. ఫోన్ పోయిన విషయం నేను గ్రహించి ఉంటే ఎంత టెన్షన్ పడేదాన్నో కానీ, ఆ విషయం నాకు తెలియకముందే బాబా దాన్ని తిరిగి సురక్షితంగా నాకు అందించారు(రోడ్ మీద చాలా వాహనాలు తిరుగుతూ ఉంటాయి, దేని కింద కూడా పడకుండా). ఇలాగే ఇంతకుముందు ఒకసారి నా ఫోన్, క్యాష్, కార్డులు, బంగారం ఉన్న బ్యాగ్ బండికి వదిలేస్తే, బాబా ఎలా రక్షించారో నేను గతంలో ఈ బ్లాగులో పంచుకున్నాను. అప్పుడు కనీసం నేను బ్యాగ్ లేదన్న విషయం గుర్తించి ఒకసారి బాబాను తలచుకున్నాను. ఈసారి అది కూడా లేదు. నేను నిర్లక్ష్యంగా పారేసుకుంటే వెనకే బాబా నాకు తెచ్చి ఇచ్చేసారు. చిన్న టెన్షన్ కూడా నేను పడకుండా చేసారు. ఊరు కానీ ఊర్లో, మావారు పక్కన లేకుండా(చుట్టాలు ఎందరో ఉన్నారు అనుకోండి) ఫోన్ పోతే నా పరిస్థితి ఏంటి అనేది ఊహించుకోడానికి కూడా నాకు చాలా కష్టంగా ఉంది. ఎందుకంటే, ఒకసారి మా పాప సరిగ్గా ఇదే విధంగా ఫోన్ పోగొట్టుకుని ఎంతో ఇబ్బందిపడింది. ఈ అనుభవం ద్వారా బాబా నాతోనే ఉన్నారని అనుభూతి చెందాను.

మెనోపాజ్ దశ దగ్గర పడుతుండటం వల్ల ఈమధ్య నాకు నెలసరి సమయానికి రావడం లేదు. ఈ ఫంక్షన్ విషయంలో ముందే వచ్చి, వెళ్లేనాటికి ఆ సమస్య అస్సలు లేకుండా ఉండాల్సింది, కానీ నెలసరి రాలేదు. ఇంకా నేను బాబా మీద భారమేసి ధైర్యంగా వెళ్ళిపోయాను. బాబా నెలసరి విషయంలో ఎప్పుడూ నాకు సహకరించినట్టే, ఈసారి కూడా ఎలాంటి ఇబ్బంది లేకుండా చేసారు. అక్కడున్న 2 రోజులలో కానీ, ట్రైన్‌లో గాని నెలసరి రాలేదు. హ్యాపీగా అన్ని ముగించుకుని ఇంటికి చేరుకున్నాను. బాబా మనతో ఉన్నారన్న భరోసా లేకపోతే ఇంత ధైర్యంగా మనం ఏ పని చేయలేము. అన్ని బాబా మీద వేసేస్తే, చాలా ధైర్యంగా ఫ్రీగా ఉంటుంది. "చాలా చాలా ధన్యవాదాలు బాబా. మిగిలి ఉన్న ఒక పని సవ్యంగా త్వరగా మంచిగా జరిగేట్లు చూడు తండ్రీ"..

ఓంసాయి శ్రీసాయి జయజయసాయి

---

నెక్లెస్ దొరికేలా బాబా చేసిన సహాయం

నా పేరు బి. నిర్మల. మాది సూర్యాపేట. 2025, జూన్‌లో మా అమ్మాయి పెళ్లి జరిగింది. ఆ పెళ్లిలో నేను పెట్టుకున్న బంగారు నెక్లెస్ బీరువాలో దాచిపెట్టి పెళ్ళి హడావుడి అంతా అయ్యాక దాన్ని లాకర్‌లో పెడదామని బీరువాలో చూస్తే, కనిపించలేదు. దాంతో మరో బీరువాలో పెట్టానేమోనని అందులో వెతికాను. కానీ అందులో కూడా ఆ నెక్లెస్ దొరకలేదు. ఇంకా ఇల్లంతా వెతికాను. అయినా  నెక్లెస్ దొరకలేదు. నాకు చాలా భయమేసి, "బాబా! అది దొరికే దారి చూపించు" అని బాబాని వేడుకొని 'ఓం శ్రీసాయి సూక్ష్మాయ నమః' అని జపించసాగాను. ఆ రోజంతా బాబాను అర్థించాను. మరుసటిరోజు బాబాని తలుచుకుంటూ నెక్లెస్ ఎక్కడ పెట్టానని గుర్తున్న చోట్ల మళ్ళీ చూసాను. అప్పుడు బాబా అద్భుతం చూపారు. ఆ నెక్లెస్ నా చేతికి తగిలింది. అదివరకు 2, 3 సార్లు అదే చోట వెతికినప్పుడు అది అక్కడ లేదు. బాబానే నాకు సహాయం చేశారు. "ధన్యవాదాలు బాబా".

---

Read More

సాయిభక్తుల అనుభవమాలిక 2107వ భాగం....

---

ఈ భాగంలో అనుభవాలు:

1. శ్రద్ధ-సబూరిలతో బాబాని ప్రార్థిస్తే, ఆయన తప్పకుండా సహాయం చేస్తారు

2. బదిలీ కాకుండా దయచూపిన బాబా

---

శ్రద్ధ-సబూరిలతో బాబాని ప్రార్థిస్తే, ఆయన తప్పకుండా సహాయం చేస్తారు

సాయి బంధువులందరికీ నా నమస్కారాలు.  నా పేరు చైతన్య. మేము హైదరాబాదులో ఉంటాము. మేము శ్రీరామనవమికి మా అత్తయ్యవాళ్ళ ఊరిలో శ్రీసీతారాముల కళ్యాణం చేద్దామని అనుకున్నాము. కానీ ఆ గుడికి కమిటీ వంటిది ఏమీ లేనందున ఎవరు కళ్యాణం చేయించాలనుకుంటే వాళ్లే దగ్గరండి అన్ని ఏర్పాట్లు చేసుకోవాలి. ఊరిలో ఉన్న మా అత్తయ్య, మావయ్యలు వయసురీత్యా ఏ పని చేయలేరు. కాబట్టి మేము ఇక్కడినుండి పది రోజుల ముందు అక్కడికి వెళ్లి అన్ని చూసుకోవాలి. కానీ, 'అన్ని పనులు చూసుకోగలమా?' అని మాకు కొంచెం భయమేసింది. రామయ్య మీద భారమేసి "అంతా సవ్యంగా ఈ ఆటంకాలు లేకుండా జరిగేలా చూడమ"ని రామయ్యని, బాబాని ప్రార్థించి పనులు ప్రారంభించాం. ఆ క్రమంలో చిన్న చిన్న ఆటంకాలు చాలా వచ్చాయి. ఆ సమయంలో గ్యాస్ కొరత ఏర్పడి వంటకి కావలసిన సిలిండర్లు దొరకడం కష్టమైంది. ఏదైనా సమస్య వచ్చినప్పుడు మనకు గుర్తుకు వచ్చే దైవం బాబానే కనక ఆయన్నే, "ఎలాగైనా మీరే ఏర్పాటు చేయాలి" అని ప్రార్థించాను. సాయి రాముడు దయవల్ల వల్ల తెలిసినవాళ్ళు సిలిండర్లు ఏర్పాటు చేశారు. శ్రీరామనవమి మర్నాడు అనగా ముందురోజు రాత్రి అన్నదానం కోసం ఏర్పాట్లు చేస్తుండగా హఠాత్తుగా వంట చేసే అతనికి కడుపునొప్పి వచ్చి హాస్పిటల్లో జాయిన్ అయ్యాడు. దాంతో పనులు ఆగిపోయాయి. అప్పుడు చాలా భయపడ్డాము. "ఇదేంటి బాబా? అతిధుల అందర్నీ భోజనానికి పిలిచాము, ఇప్పుడు చూస్తే, వంట మాస్టర్‌కి ఇలా అయింది. ఇప్పుడు ఎలా రేపటికోసం భోజన ఏర్పాట్లు చేయాలి?" అని చాలా ఆందోళన చెందాము. సమయం ఉంటే ఇంకొక వంటచేసే అతన్ని ఏర్పాటు చేసుకోవచ్చు కానీ, అంత సమయం లేదు. అది చాలా పల్లెటూరు. అప్పటికప్పుడు వేరే వంట మాస్టర్ దొరికే అవకాశం లేదు. క్యాటరింగ్‌కి ఇవ్వడానికి కూడా సమయం లేదు. మర్నాడు శ్రీరామనవమికి వచ్చే అతిధులకు ఉదయం టిఫిన్, మధ్యాహ్నం భోజనం తయారు చేయాలి. ఆ స్థితిలో, "బాబా! ఎలాగైనా ఏ ఇబ్బంది లేకుండా వచ్చే అతిధులకి భోజన ఏర్పాట్లు జరిగేలా ఒక వంట మాస్టర్‌ని మీరే పంపించండి" అని ప్రార్థించాను. బాబా దయవల్ల ఒకతను వచ్చి మంచిగా అతిథులకు కావాల్సిన టిఫిన్లు, భోజనాలు ఏర్పాటు చేశాడు. మేము అనుకున్న దానికంటే కళ్యాణం బాగా జరిగింది. అందరూ కళ్యాణం తిలకించి, భోజన ఏర్పాట్లు బాగున్నాయని అన్నారు. ఇదంతా బాబా అనుగ్రహమే. కొంచెం కష్టం వచ్చినప్పుడు ఓపికతో ఉండి భగవంతుని ప్రార్థిస్తే, తప్పకుండా సహాయం చేస్తారు.

2026లో మా బాబు బీటెక్ నాలుగో సంవత్సరంలో ఉండగా తన కాలేజీలో క్యాంపస్ ప్లేస్మెంట్స్ జరిగాయి. మొదట వ్రాత పరీక్ష పెడితే, మా బాబు పరీక్ష బాగానే వ్రాసి నెక్స్ట్ లెవెల్ ఎగ్జామ్‌కి సెలెక్ట్ అయ్యాడు. అది కూడా బాగా వ్రాసిన వాళ్లకి హెచ్ఆర్ ఇంటర్వ్యూ ఉండగా మా బాబుతోపాటు వ్రాసిన తన ఫ్రెండ్స్ అందరికీ హెచ్ఆర్ ఇంటర్వ్యూ జరిగి, అందులో సెలెక్ట్ అయిన కొంతమందికి ఫైనల్ హెచ్ఆర్ ఇంటర్వ్యూ కూడా జరుగుతున్నా మా బాబుని పిలవలేదు. దాంతో తను చాలా టెన్షన్ పడ్డాడు. అప్పుడు నేను తనతో, "ఏమీ పరవాలేదు. నిన్ను కూడా పిలుస్తారు. శ్రీసాయి సచ్చరిత్ర చదివి బాబా మీద నమ్మకంతో బాబాను ప్రార్థించు" అని ధైర్యం చెప్పాను. తను సరేనని, సచ్చరిత్ర పారాయణ చేస్తుంటే, బాబా దయవల్ల తనకి హెచ్ఆర్ ఇంటర్వ్యూ ఉందని మెయిల్ వచ్చింది. అప్పుడు కూడా తను సెలెక్ట్ అవుతానో, లేదో అని చాలా టెన్షన్ పడ్డాడు. ఎందుకంటే, ఈ సంవత్సరం అంతకు ముందులా స్టూడెంట్స్‌ని కంపెనీవాళ్ళు తీసుకోవడం లేదు. నేను. "బాబా మీద నమ్మకంతో ఇంటర్వ్యూ అటెండ్ చేయి. నువ్వు తప్పక విజయం సాధిస్తావ"ని మా బాబుతో చెప్పాను. తను బాబా మీద నమ్మకముంచి ఇంటర్వ్యూకి వెళ్ళాడు. బాబా దయవల్ల ఇంటర్వ్యూలో తను బాగా ఆన్సర్ చేసి సెలెక్ట్ అయ్యాడు. ఇది బాబా లీల. ఎందుకు ఇలా అంటున్నానంటే, మా బాబు ఫ్రెండ్స్ కొంతమందికి మంచి మార్కులు  వచ్చి కూడా ఇంటర్వ్యూలో సెలెక్ట్ కాలేదు, వాళ్ళకి జాబ్ రాలేదు. ప్రస్తుత పరిస్థితుల్లో ఉద్యోగం రావడం చాలా కష్టంగా ఉంది. మా బాబు స్నేహితులకు కూడా మంచి ఉద్యోగాలు రావాలని నేను బాబాని వేడుకుంటున్నాను. మా బాబుకి జాయినింగ్ లెటర్ ఇంకా ఇవ్వలేదు. అది ఎప్పుడు వస్తుందో అని ఎదురు చూస్తున్నాడు. నేను తనకి జాయినింగ్ లెటర్ వచ్చి, తను ఉద్యోగంలో స్థిరపడాలని బాబాని ప్రార్థిస్తున్నాను. మనం శ్రద్ధ-సబూరిలతో బాబాని ప్రార్థిస్తే, ఆయన తప్పకుండా సహాయం చేస్తారు. 

మా చిన్నబాబు ఏ పనిచేసినా సాయినాథుని ప్రార్థించి ముండదు వేస్తాడు. తను ఈ సంవత్సరం(2026) పదవ తరగతి పరీక్షలు వ్రాసాడు. బాబా దయవల్ల తనకి చాలా మంచి మార్కులు వచ్చాయి. తన అనుకున్న దానికంటే మంచి పర్సంటేజ్ వచ్చింది. "బాబా! ఇలాగే తన విద్యాభ్యాసం మంచిగా సాగేలా సహాయం చేయండి. మీ కృప అందరి మీద ఉండేలా అనుగ్రహించండి. ఎల్లప్పుడూ మేము మీ నామస్మరణలో ఉండేలా దీవించండి".

---

బదిలీ కాకుండా దయచూపిన బాబా

నేను ఒక సాయి భక్తుడిని. మేము సోలాపూర్‌లో ఉంటాము. ఇక్కడ నేను రైల్వేలో, నా భార్య LICHFLలో పని చేస్తున్నాం. గత ఆరు సంవత్సరాలుగా ఇక్కడే ఉంటున్నందున ఒక ఇల్లు తీసుకుంటే బాగుంటుందని నిర్మాణంలో ఉన్న ఒక ఇల్లు తీసుకున్నాం. ఇంకా ఇంటికి ఫర్నిచర్, గృహప్రవేశం చేయాల్సి ఉండగా అనుకోకుండా నా భార్యకి ప్రమోషన్‌తో పాటు బదిలీ అయ్యే అవకాశం ఉందని ఆఫీసులో చెప్పారు. కొత్తగా తీసుకున్న ఇంట్లో అడుగుపెట్టకుండానే ఊరి వదిలి వెళ్ళిపోవడం ఏంటని అనిపించి బాబాని, "వేరే చోటుకి బదిలీ వస్తే, నచ్చిన ఉద్యోగం మానేయాల్సి ఉంటుంది. ఒక్కరి జీతంతో ఇల్లు గడవడం కష్టం. ఇద్దరు పిల్లలతో చాలా కష్టం అవుతుంది. ఎలా అయినా బదిలీ కాకుండా ఉండి అందరం కలిసి కొత్త ఇంట్లో అడుగుపెట్టేలా చూడండి. ఐదుగురుకి అన్నదానం చేసి, మీ మందిరంలో కొబ్బరికాయ సమర్పించుకుంటాను" అని వేడుకున్నాను. బాబా దయవల్ల ఈ సంవత్సరం బదిలీ రాలేదు. వస్తాదనుకున్న ప్రమోషన్ కూడా రాకపోయినా బాబా ఏం చేసినా మన క్షేమం కోసమే చేస్తారని అనుకున్నాం. "చాలా ధన్యవాదాలు బాబా. ఇంటి పని తొందరగా పూర్తై గృహప్రవేశం చక్కగా జరిగేలా చూడండి".

---

Read More

సాయిభక్తుల అనుభవమాలిక 2106వ భాగం....

---

ఈ భాగంలో అనుభవం:

• బాబా మీద నమ్మకముంచితే అంతా శుభమే!

---

సాయిబంధువులందరికీ నా హృదయపూర్వక నమస్కారం. నేను ఒక సాయి భక్తురాలిని. సప్తవ్యసనాలలో ఒక వ్యసనం మావారికి ఉండటం వల్ల నేను చాలా సంవత్సరాలు బాధపడ్డాను. నేను దాని నుండి బయటపడేయమని బాబాను చాలాసార్లు  వేడుకున్నాను. బ్లాగులోని సాయి భక్తుల అనుభవాలలో చూసిన పరిష్కారాలను నాకు కూడా పనికి వస్తాయేమోనని ప్రయత్నం చేశాను. కానీ సమస్య తీరలేదు. ఎన్నోసార్లు బాబాపై అలిగాను, గొడవపడ్డాను. చివరకు బాబా నాపై దయతలచి పరిష్కార మార్గాన్ని చూపించారు. నాకు బాబా ఇంస్టాగ్రామ్ ద్వారా ఏమి చేయాలో, ఏమి చేయొద్దో చెప్తూ ఉంటారు. అలాగే పూజలు, వ్రతాలు, నేను దర్శించుకోవలసిన దేవుళ్ళ గురించి కూడా. అసలు నాకు ఇంస్టాగ్రామ్ అకౌంట్ ఉన్నదే, కేవలం బాబాకోసం. అందులో ఒకరోజు మా కులదైవానికి పూజ(16 వారాల సోమవార వ్రతం) చేయమని బాబా చెప్పారు. నేను వెంటనే ఆ పూజ మొదలుపెట్టడం, అది పూర్తవ్వక ముందే ఆ సమస్య నుండి బయటపడటం కూడా జరిగింది. ఆ సమస్య నుండి బయటపడటానికి వేరే దారులు ఎన్నో ఉన్నా కానీ, బాబా ఏం చెప్తే, అది చేయడమే నాకు ఇష్టం. బాబాకు ఇష్టం లేకపోతే ఏదీ ఫలితాన్ని ఇవ్వదని నా నమ్మకం.

2025లో మా పెద్ద తోటికోడలికి క్యాన్సర్ నాలుగవ స్టేజులో ఉందని తెలిసింది. ఆ స్టేజులో ఉన్నప్పటికీ వాళ్లు ఆపరేషన్ చేయించడానికి నిర్ణయించుకున్నారు. ఆ ఆపరేషన్ చాలా ఖర్చు, అత్యంత కష్టములతో కూడుకున్నది. అయినప్పటికీ బాబా దయతలిస్తే అంతా మంచే జరుగుతుందని నా నమ్మకం. అందుచేత నేను ఆయనకి, "ఆపరేషన్ విజయవంతమై తను నార్మల్‌గా ఉంటే మీకు శాలువ సమర్పిస్తాన"ని మొక్కుకున్నాను. 8 గంటల ఆపరేషన్ తర్వాత 48 గంటల గడిస్తే గాని ఏమీ చెప్పలేమని డాక్టర్లు చెప్పినప్పటికీ బాబా దయవల్ల 24 గంటల తర్వాత నుండి తను త్వరగా కోలుకోవడం మాకు చాలా సంతోషాన్నిచ్చింది. కొద్దిరోజులకు తను పూర్తిగా నార్మల్ అయింది కూడా.

2025లో జరిగిన మహాకుంభమేళ సమయంలో మేము ప్రయోగ వెళ్దామని టికెట్లు బుక్ చేసుకున్నాము. మేము వెళ్ళింది మౌని అమావాస్య రోజున. ఆరోజు అక్కడ దుర్ఘటన జరిగింది. మేము ట్రైన్లో ఉన్నప్పుడు మావాళ్ళు ఫోన్ చేసి, వెనక్కి రమ్మన్నారు. కానీ బాబా దయవల్ల పోలీసువాళ్ళు మమ్మల్ని అటువైపు కాకుండా వేరే వైపు వెళ్లేలా పంపారు. మేమక్కడ ఐదు రోజుల ఉండి తిరుగు ప్రయాణమయ్యాం. బాబా మాకు చిన్న కష్టం కూడా కలగకుండా చూసుకొని క్షేమంగా ఇంటికి చేర్చారు.

ఒక చిన్న సమస్య నన్ను చాలా బాధపెట్టింది. అదేమిటంటే, నేను సన్నగా ఉన్నప్పటికీ నాకు గురక వస్తుండేది. ఆ కారణంగా అందరితో కలిసి ఎక్కడికైనా బయట ఫంక్షన్‌లకు వెళ్లాలంటే నాకు చాలా టెన్షన్‌గా ఉండేది. హాస్పిటల్‌కి వెళ్లిన కూడా దానికి పెద్దగా మందులు ఉండవని ఒకటే భయపడేదాన్ని. అలా ఉండగా హఠాత్తుగా నాకు, 'బాబా ఊదీ పెట్టుకుంటే' అని ఆలోచన వచ్చింది. దాంతో నా గుంతుకి ఊదీ రాయడం మొదలుపెట్టాను. అప్పటినుంచి నేను ఆ సమస్య నుండి బయటపడ్డాను.

నాకు నా పిల్లలిద్దరూ ఎవరిపైన ఆధారపడకుండా బ్రతకాలని నా కోరిక. అందుకని బీటెక్ తర్వాత కూడా వాళ్ళని చదివించాలని నాకు ఉండేది. ఆ విషయం మావారితో రెండు, మూడు సార్లు చెప్పాను కానీ, ఆయన పెద్దగా స్పందించలేదు. ఇంకా నేను ఆయనని అడగడం మానేసాను. కానీ బాబాకు మాత్రం అప్పుడప్పుడు చెప్పుకుంటూండేదాన్ని. మా పిల్లలు బిటెక్ పూర్తి చేసి ఉద్యోగాలలో చేరాక ఒకరోజు మళ్ళీ వాళ్ళ పైచదువు గురించి నేను మావారితో మాట్లాడాను. బాబా దయ చూపారు. వెంటనే మావారు సరైనని క్యాట్ నోటిఫికేషన్ వెతికారు. అప్లై చేయడానికి ఇంకా సమయం ఉండడంతో మా పిల్లల చేత అప్లై చేయించాము. ఆరోజు నేను బాబాతో, "వాళ్ళకి సీటు వచ్చి, చదువు పూర్తయ్యాక ఉద్యోగం వచ్చేవరకు నేను ప్రతి వారం మీ గుడికి చెప్పులు లేకుండా వస్తాన"ని మొక్కుకున్నాను. బాబా దయవల్ల పిల్లలకు సీటు వచ్చింది. దాంతో వాళ్ళు అప్పటికే చేస్తున్న ఉద్యోగాలకు రాజీనామా చేసి ఎంబీఏ చదువడానికి కాలేజీలో చేరారు. అయితే మా పిల్లలు కాలేజీలో జాయిన్ అయిన మర్నాడు మా అత్తగారు చనిపోయారు. అందువల్ల నేను ఆ సంవత్సరకాలం చెప్పులు లేకుండా వెళ్లి, గుడి బయటనుండే బాబా దర్శనం చేసుకొని, దండం పెట్టుకొని వచ్చాను.

మా పెద్దమ్మాయికి ఎంబీఏ పూర్తయ్యాక కొచ్చిలో ఉద్యోగం వచ్చింది. ఆ ఉద్యోగంలో చేరడానికి మా అమ్మాయి వెళ్ళేటప్పుడు నేను కూడా తనతో వెళ్ళాను. మేము హోటల్లో ఉండి మా అమ్మాయి ఉండటానికి రూములు వెతికాము. కానీ ఎన్ని రూములు చూసినా మాకు నచ్చిన రూమ్ ఎంతకీ దొరకలేదు. అలా హోటల్లో 4 రోజులు గడిచిపోయాయి. చివరకు నేను, "బాబా! రేపు గురువారం కల్లా మాకు ఏదైనా రూమ్ దొరికితే, మీకు ఏదైనా స్వీట్ చేసి పెడతాన"ని బాబాకి మొక్కుకున్నాను. అదేరోజు రాత్రి మేము చూసిన వాటిలో ఒక రూమ్ మాకు బాగా నచ్చింది. మరునాడు గురువారం తెల్లవారి ఆ రూములో చేరడం కూడా జరిగింది. ఇక్కడ కొచ్చిలో అగ్రిమెంట్ లేకుండా ఎవరికీ రూము ఇవ్వరు. అలాంటిది బాబా దయవల్ల అగ్రిమెంట్ చేయకముందే, పూర్తి డబ్బు ఇవ్వకముందే ఇంట్లో ఉండటానికి అనుమతించారు ఆ ఇంటి యజమాని. అంతేకాదు, వాళ్ళు హిందువులే అయినందున ఇంట్లో దీపం పెట్టుకోవడానికి ఆటంకం లేకుండా పోయింది. ఇంకో ముఖ్యమైన విషయం ఏమిటంటే, మాకు ఆ రూమ్ దొరికిన రోజు మాకు ఇంకో రూమ్ కూడా బాగా నచ్చింది. కానీ అడ్వాన్స్ ఇచ్చేలోపు వేరేవాళ్లు తీసేసుకున్నారు. మా అమ్మాయి ఆ రూమ్ మిస్ అయిందని చాలా బాధపడింది. కానీ ఒకవేళ నేను ఆ రూమ్ గనక తీసుకొని ఉంటే, మరో 13 రోజులు మేము హోటల్లో ఉండాల్సి వచ్చేది, 40 వేల రూపాయలు అదనంగా ఖర్చు అయ్యేవి. అలా కాకుండా బాబా మాకు మంచే చేసారు. "అన్నిటికీ చాలా చాలా ధన్యవాదాలు బాబా".

---

Read More

సాయిభక్తుల అనుభవమాలిక 2105వ భాగం....

---

ఈ భాగంలో అనుభవాలు:

1. బాబా చేసిన గొప్ప సహాయాలు

2. సమస్యలు తీర్చే సాయితండ్రి 

---

బాబా చేసిన గొప్ప సహాయాలు

సాయి మహరాజ్ కి జై. సాయి బంధువులందరికీ నమస్కారం. నా పేరు భాస్కర్. మాది తాడేపల్లిగూడెం. 2026, మార్చి 3న మా నాన్న మాకు భౌతికంగా దూరమై, మమ్మల్ని అనాథలను చేశారు. దాంతో ఇంటికి నేనే ఒక్కగానొక్క మగ దిక్కు అయ్యాను. అప్పటిదాకా అన్నీ నాన్నే చూసుకోవడం వల్ల నాకు బయట ప్రపంచం గురించి అంతగా అవగాహన లేదు. అప్పుల గొడవలు, పోలీసులు, కోర్టు వంటి వ్యవహారాలు ఏం తెలియదు. అలాంటిది మేము నాన్న పోయారన్న దుఃఖంలో వుండగా అనుకోకుండా ఒక లాయర్ నోటీసు మాకు వచ్చింది. మేమంతా ఆశ్చర్యపోయాము. ఆ నోటీసులో మా అమ్మ 2 సంవత్సరాల క్రితం మాకు తెలియని ఎవరి దగ్గరో 6 లక్షల రూపాయలు అప్పు చేశారని, ప్రామిసరీ నోటు కూడా ఉందని వుంది. నిజానికి మా అమ్మ గుమ్మంలో కూరగాయలు కొనడానికి కూడా ఏనాడూ బయటకు రాని మనిషి. అందుచేత ఆ నోటీసుతో పిడుగు పడినట్టై వణికిపోయి నిద్రలేని రాత్రులు గడిపాము. మా నాన్న ఆర్థికంగా మాకు అన్నీ అమర్చి వెళ్ళిపోయారు. బాబా దయవల్ల మాకు ఏ లోటూ లేదు. కాబట్టి 6 లక్షలు ఇవ్వడం సమస్య కాదు. కానీ నాన్న గుప్త దాత. సమాజంలో ఒక్కరితో కూడా మాట పడకుండా, అందరితో మనిషంటే ఇలా బ్రతకాలి అనిపించుకున్నారు. అలా మచ్చ లేకుండా దానకర్ణుడిలా వెళ్ళిపోయిన మా నాన్న మీద ఆయన వెళ్ళిపోయిన 3వ నెలలోపే ఇలాంటి అపవాదు రావడం ఆయన గౌరవానికి పెద్ద మచ్చ అని మేము కుమిలిపోయాము. నేను సదరు లాయరుకి ఫోన్ చేస్తే, "కోర్టుకు రండి, మాట్లాడుకుందాం" అన్నాడు. విషయం తెలిసిన ఇంకో లాయర్ సెటిల్మెంట్ చేయిస్తా, రండి అన్నాడు. ఇంకా ఎవరెవరో కల్పించుకొని ఏమేమో చేస్తాం అంటూ గందరగోళం చేసారు. ఇవన్నీ చూసి, 'ఎక్కడో ఎవరో మోసం చేస్తున్నారు. ఒంటరివాళ్లు, అమాయకులు, డబ్బు ఉంది. భయపెట్టి ఎంతోకొంత కాజేద్దామని తోడేళ్లలా వెంటాడుతున్నారు' అనిపించి MLA ఆఫీస్ నుండి ఆ లాయరుకి ఫోన్ చేయించాను. అప్పుడు ఆ లాయర్, "నన్ను భయపెడతారు ఎందుకు? ఎవరో ప్రామిసరీ నోటు తెచ్చి, కేసు నోటీసు పంపమంటే పంపాను. సాక్ష్యం లేకుండా నేను పంపాను కదా! మీకు ఏదైనా చేయాలని ఉంటే, కౌంటర్ ఇవ్వండి" అని చెప్పాడు. అప్పుడు నేను, 'నాన్న సంరక్షణలో సౌఖ్యంగా గుమ్మం దాటని మా అమ్మను నా సంరక్షణలోకి రాగానే కోర్టు గుమ్మం ఎక్కించాలా దేవుడా?' అని బాబాకు నా బాధ చెప్పుకొని, "స్తవనమంజరి 108 సార్లు చదువుతాను. ఈ ఆపద, అపవాదు నుండి గట్టు ఎక్కించండి. నాన్న లేని నాకు నువ్వే నాన్నవు" అని బాబాను కష్టనివారణ స్తోత్రం చదువుతూ పగలూరాత్రీ ప్రార్థించాను. ఒక లాయరును కలిసి కౌంటర్ ఇచ్చాను. బాబా దయవల్ల అటునుండి ఇప్పటివరకు రిప్లై రాలేదు. ఇక రాదని నిర్ధారించుకున్న తరువాత నెత్తి మీద భారం తీరిపోయి బాబాకు వేలవేల కృతజ్ఞతలు చెప్పుకుందామని మీ అందరికి తెలియజేస్తున్నాను.  అపార కరుణ గల మన అవధూత (సాయి)మహరాజ్‌కు మన కుటుంబ పెద్దగా ఉండమని బాధ్యత అప్పగిస్తే, మన 7 తరాలకు ఆయన రక్షణ వహిస్తారు.

నేను బ్యాంకులో పని చేస్తున్నాను. ఆ బ్రాంచులో పని ఒత్తిడికి నాకు గుండెనొప్పి వచ్చేలా ఉంటుంది. నేను చాలా బాధపడుతూ ఆ ఉద్యోగం మానేసి బిజినెస్ పెట్టుకుందామని అనుకోని రోజు లేదు. కానీ కొన్నాళ్ళు ఆ ఉద్యోగం తప్పనిసరిగా చేసేలా నాకు బాధ్యతలు ఉన్నాయి. అదికాక నాన్న మరణంతో నా మీదే ఆధారపడ్డ మా అమ్మ, చెల్లి, మేనకోడలు, నా భార్య, నా కూతురు అందరూ ఆడవాళ్లు  నేను డ్యూటీకి వెళ్ళిపోతే ఒంటరిగా ఉండాల్సిన పరిస్థితి. ఈ పరిస్థితుల్లో బాబా చేసిన సహాయం చూడండి. ఆయన విచిత్రంగా నా సొంత వూరిలో మా ఇంటి ప్రక్కనే ఉన్న బ్రాంచ్‌కి నాకు బదిలీ అయ్యేలా అనుగ్రహించారు(ఈ బ్రాంచ్‌లో పని తక్కువ). నిజానికి నాకు బదిలీలు అస్సలు ఉండవు. కానీ, ప్రక్క బ్రాంచ్‌లో ఒక ఫ్రాడ్ జరగడంతో నన్ను అక్కడికి బదిలీ అయ్యేలా బాబా ఏర్పాటు చేశారు. ఇప్పుడు నేను నా కుటుంబానికి, పిల్లలకు ఎంతో సమయాన్ని కేటాయించగలుగుతున్నాను.  "బాబా! మీ పాదాలను కౌగిలించుకుని ఆనందంగా ఏడవాలని ఉంది. ఇంతకు మించి మీకు నేనేం ఇవ్వగలను నాన్నా".

---

సమస్యలు తీర్చే సాయితండ్రి

నా పేరు మల్లారెడ్డి. నేను హైదరాబాద్ నివాసిని. ఆ సాయినాథుని వారి ఆశీస్సులు ఎల్లప్పుడూ సాయి భక్తులపైన అమృత వర్షంలా కురిపించాలని ప్రార్థిస్తూ నా అనుభవాన్ని పంచుకుంటున్నాను. మూడు నెలల పాటు మా ఇంటిలో ఉన్న ఒక రూమ్‌లోకి ఎవరూ అద్దెకి రాలేదు. అప్పుడు నేను, "మా రూమ్‌లోకి ఎవరైనా అద్దెకు వచ్చేలా అనుగ్రహించండి బాబా. అలా జరిగితే గ్రేనిల్స్ కాలనీలో ఉన్న దత్తాత్రేయ సాయిబాబా దేవస్థానంకి ప్రసాదం తీసుకొస్తాన"ని మొక్కుకున్నాను. అంతే! రెండు, మూడు రోజుల్లోనే ఆ రూమ్‌లోకి అద్దెకు వచ్చారు. నేను చాలా సంతోషించి నా అనుభవాన్ని బ్లాగుకి పంపుదామనుకున్నాను కానీ, ఆలస్యమైంది. ఆలోపు సాయి చూపిన మహిమను ఎలా వర్ణించాలి? నాలాంటి అనుభవాన్ని 2026, మార్చి 9, సోమవారంనాడు చదివేలా చేసారు. దాంతో నా అనుభవాన్ని బ్లాగుకి పంపాను. తోటి సాయి భక్తుల అనుభవాలను మన అనుభవాలుగా భావించి చదువుతుంటే ఒక్కోసారి కళ్ళ నుండి ఆనందభాష్పాలు వస్తాయి. అది నేను అనుభవించాను. ఇకపోతే, మాకున్న ఇంకొక రూమ్‌లోకి కూడా రెండు నెలలు ఎవరూ అద్దెకు రాలేదు. ఆ రూమ్‌లోకి కూడా అద్దెకు రావాలని బాబాను కోరుకుంటే, ఆ కోరికను కూడా నెరవేర్చారు. కొన్నిరోజులకి నాకు కొన్ని ఆరోగ్య సమస్యలు వచ్చి చెప్పరాని చోట విపరీతమైన బాధను అనుభవించాను. అప్పుడు బాబా ఊదీ ధరించి, కొంచం ఊదీ నీటిలో వేసుకొని త్రాగాను. బాబా దయవల్ల ఆ ఆరోగ్య సమస్య పరిష్కారమైంది. సాయి పాదపద్మములకు నా ప్రణామములు. "సాయినాథా! మీ కరుణారస ప్రేమామృతాన్ని నాపై ఎల్లప్పుడూ కురిపించు తండ్రీ. నా మనసు ఎల్లప్పుడూ మీ పాదాల చెంత నిలిచేటట్లు ఆశీర్వదించండి".

ఓంసాయి శ్రీసాయి జయజయసాయి

---

Read More

సాయిభక్తుల అనుభవమాలిక 2104వ భాగం....

---

ఈ భాగంలో అనుభవం:

• పట్టుబట్టి మొక్కు తీర్పించి మరీ సొంతింటిని అనుగ్రహించిన బాబా 

---

సాయి బంధువులకు నా నమస్కారాలు. నా పేరు సునీత. మావారి పేరు జయరాజ్. మాది వైజాగ్. నా జీవితంలో బాబా చేసిన అనుభవాలు గురించి ఏమని చెప్పను? ఎన్నని చెప్పను? ప్రతిరోజూ సాయితండ్రి అనుగ్రహం లేనిదే గడవదు. ప్రతిరోజూ ఆయన నామస్మరణ లేనిదే, ఆ తండ్రి కృప లేనిదే ఏ పనీ జరగదు. ఏ ఒక్కదానికోసమో చెప్పడం చాలా కష్టం. నాకు బాబా అన్ని ఇచ్చారు. మంచి భర్త, మంచి కొడుకు, మంచి మెట్టినిల్లు, మంచి పుట్టినిల్లు, మంచి బంధువులు, మంచి స్నేహితులు. నాకు దగ్గరగా ఉన్నవాళ్ళు అందరూ మంచివాళ్లు. ఇవన్నీ బాబా నాపై కురిపించిన వరాల జల్లు. ఒక్కమాటలో చెప్పాలంటే ఆ తండ్రి నన్ను చాలా సురక్షితంగా ఉంచారు. ఇదంతా బాబాని నేను నమ్మినందుకు, ప్రతిక్షణం ఆయన నామస్మరణ చేస్తున్నందుకు ఆ తండ్రి నాకు ఇచ్చిన గిఫ్ట్ అనే చెప్పాలి. ఇక ఇప్పుడు బాబా మాకు సొంతింటిని ఎలా అనుగ్రహించారో మీతో చెప్తాను.

ప్రతి ఒక్కరికీ  సొంతిల్లు ఉండాలని ఉంటుంది. అలానే నాకు కూడా సొంతిల్లు ఉండాలన్న కోరిక బలంగా ఉండేది. దానికోసం బాబాని అడుగుతూ ఉండేదాన్ని. అడుగుతుండేదాన్ని అనే కన్నా బాబాని ఇబ్బందిపెడుతుండేదాన్ని అని చెప్పాలి. కానీ ఆ కోరిక నెరవేరడానికి చాలా సమయం పట్టింది. ఆ సమయంలో నాలో నేనే ప్రశ్నించుకుంటూ, దానికి సమాధానం కూడా నేనే చెప్పుకుంటూ ఉండేదాన్ని. నాలో నేను, 'బాబా మీరు నా మాట వినటం లేదు అంటే, నేను మీ బిడ్డను కాదా? మీరు చెప్పినట్లు నేను నడుచుకోవడం లేదా బాబా? నేను మీకు నచ్చడం లేదా?' అని పిచ్చిగా ఆలోచిస్తూ ఉండేదాన్ని. మళ్ళీ, 'ఏది అడిగినా వెంటనే ఇచ్చే బాబా, నాకు ఇల్లు ఎందుకు ఇవ్వడం లేదు? బాబా ఇవ్వడం లేదు అంటే, దానికి ఏదో కారణం ఉండి ఉంటుంద'ని అనుకుంటూ కాస్త ప్రశాంతించేదాన్ని. కానీ ఇల్లు గుర్తు వచ్చినప్పుడు మళ్ళీ బాబాని అడిగి ఇబ్బందిపెట్టేదాన్ని. మనుషులం కదా! మన మనసు మన మాట వినదు. ఒకరోజు కరెంటు పోయింది. నేను, మావారు ఇంటి గురించి మాట్లాడుకుంటున్నాం. నేను అన్నాను, "బాబా ఎందుకో మనకి పరీక్ష పెడుతున్నారు. ఇల్లు విషయంలో అనుకున్నది ఏదీ జరగడం లేద"ని. అప్పుడే ఫోన్లో మెసేజ్ వచ్చింది. ఆ మెసేజ్ చూసి నేను షాక్ అయిపోయాను. అది బాబా మెసేజ్. అందులో, 'మీరు అనుకున్నవన్నీ జరుగుతాయి. ఇంతకాలం వేచి ఉన్నారు. ఇంకొంచెం వేచి చూడండి. బాబా అన్నీ వింటున్నారు. మీరు అనుకున్నవన్నీ చేస్తారు' అని ఉంది. మేము షాకై అలా ఉండిపోయాం. మేమిద్దరం మాట్లాడుకుంటుంటే, 'బాబా మన మధ్యలో ఉన్నారు. ప్రతిదీ వింటున్నారు. దానికి సమాధానం ఇచ్చారు' అని చాలా సంతోషంగా అనిపించి, "చాలా సంతోషం తండ్రీ. ఇలానే  మిమ్మల్ని కనిపెట్టుకుంటూ ఉండండి దేవా" అని అనుకున్నాము.

అయితే సొంతింటి కోసం ఎన్ని అనుకున్నా, ఎంత ప్రయత్నించినా సానుకూలంగా జరిగేది కాదు. నేను ఇంటి గురించి బాబాని క్వశ్చన్&ఆన్సర్ సైట్లో అడుగుతుండేదాన్ని. దానికి ప్రతిసారీ, 'అన్నదానం చేయమ'ని బాబా సమాధానం వస్తుండేది. కానీ నేను, 'ఎలా చేయను? అన్నదానం ఏ విధంగా పెట్టాలి? నాకు సమయం ఉండదు? నేను ఏం చేయగలను?' అనుకునేదాన్ని. నా పార్లర్ పక్కనున్న షాపువాళ్ళు ప్రతి గురువారం అన్నదానం చేస్తారు. వాళ్ళు 200 మందికి భోజనం పెడతారు. ఒకసారి, 'వాళ్ళకి బియ్యం బస్తా ఇస్తే, వాళ్ళు వండి భోజనం పెడతారు కదా!' అనిపించి వాళ్లకు బియ్యం బస్తా ఇచ్చాను. అలా నాలుగు, ఐదు సార్లు ఇచ్చాను. తర్వాత మళ్లీ క్వశ్చన్&ఆన్సర్ సైట్లో చూస్తే, 'అన్నదానం చేయి. నీ కోరిక నెరవేరుతుంద'ని మళ్ళీ వచ్చింది. సరే, బాబా నన్ను ఇంకా ఏదో చేయమంటున్నారని ఆలోచించి ఒకరోజు ఇంట్లో పులిహోర చేసి, కొన్ని ప్యాకెట్లు సిద్ధం చేసి, మధ్యాహ్నం భోజన సమయంలో ఆర్టీసీ కాంప్లెక్స్ దగ్గర వాటిని పంచాను. ఒక వారం తర్వాత క్వశ్చన్&ఆన్సర్ సైట్లో చూస్తే, మళ్ళీ 'అన్నదానం చేయమ'ని వచ్చింది. నాకు ఏం చేయాలో అర్థం కాలేదు. 'బాబాకి నేను కొంచెం కొంచెంగా వండి ఇస్తుంటే, నచ్చడం లేదు. నేను వండి ఇంట్లో వంద మందికి భోజనం పెడితే బాబా ఇష్టపడతారు కాబోలు!' అనుకున్నాను. కానీ ఏం చేయలేని పరిస్థితి నాది. ఎప్పుడూ అదే ఆలోచనతో ఉండేదాన్ని. "ఏం చేయాలి బాబా? నాకు అస్సలు అర్థం కావడం లేదు బాబా. మీరే నాకు సహాయం చేయండి. త్రోవ చూపించండి తండ్రీ" అని బాబాని అడుగుతూ ఉండేదాన్ని. ఒకరోజు నాకు ఒక ఆలోచన వచ్చింది. నాకు వచ్చిందనడం కన్నా బాబా ప్రేరణ ఇచ్చారని చెప్పాలి. దాంతో మా కజిన్ బ్రదర్ 'సాయిసురేష్'కి ఫోన్ చేసి, విషయమంతా తనకి చెప్పి, "నువ్వు బాబాని అడుగు. నీకు ఏమైనా చెప్తారు" అని అన్నాను. అప్పుడు తను "నాక్కూడా ఏమీ అర్థం కావడం లేదు సునీత. ఆగు.. నేను బాబాని అడిగి చెప్తాను" అని అన్నాడు. మర్నాడు తను నాకు ఫోన్ చేసి, "సునీతా! నువ్వు ఎప్పుడైనా, ఎక్కడైనా భోజనాలు పెడతానని మొక్కుకున్నావా? మర్చిపోయి ఉంటావు, గుర్తుచేసుకో? ఎందుకంటే, మొక్కులు ఉంటే, అవి తీర్చేంతవరకు బాబా ఊరుకోరు" అని అన్నాడు. నేను, "లేదు బుజ్జీ! నేనెప్పుడూ కోరుకులు కోరను కదా!" అన్నాను. కానీ బుజ్జితో మాట్లాడుతూ ఉండగానే బాబా ప్రేరణవల్ల నాకు ఒక విషయం గుర్తొచ్చింది. అదేమిటంటే, "నాకు పెళ్ళైన చాలా సంవత్సరాల వరకు సంతానం కలగనందున ఒకసారి నేను జ్ఞానాపురం అమ్మవారి దగ్గర, 'నాకు బిడ్డను ఇస్తే, మీ సన్నిధిలో కొంతమందికి భోజనాలు పెడతాన'ని మొక్కుకున్నాను. కానీ బాబు పుట్టిన తర్వాత ఆ అమ్మవారు ఉన్న రోడ్డు అంతా మరమత్తులు చేసి పెద్దపెద్ద రోడ్లు వేశారు. కొన్ని రోజులు అక్కడ భోజనాలు పెట్టనివ్వలేదు. కొన్ని నెలల తర్వాత అనుమతి ఇచ్చారు. కానీ అప్పటికి నేను అశ్రద్ధ చేశాను. తర్వాత పెట్టుకుందాం, తర్వాత పెట్టుకుందాం అని సంవత్సరాలు గడిచిపోయాయి. ఇంకా నేను ఆ విషయం పూర్తిగా మర్చిపోయాను. ఆ మొక్కు గురించే బుజ్జి ద్వారా బాబా నాకు గుర్తు చేశారు. అప్పుడు, 'ఓ.. అందుకే బాబా నాకు, 'భోజనం పెట్టు, భోజనం పెట్టు' అని ప్రతిసారీ బాబా చెప్తున్నారు' అని అనుకున్నాను. తర్వాత అక్టోబర్ నెలలో అమ్మవారి సన్నిధిలో 100 మందికి భోజనాలు పెట్టి మొక్కు  తీర్చుకున్నాను. ఆ తర్వాత క్వశ్చన్&ఆన్సర్‌లో ఇంటికోసం మళ్ళీ అడిగి, వచ్చిన సమాధానం చూసి నేను షాక్ అయిపోయాను. ఎందుకంటే, ఈసారి బాబా సమాధానం భోజనాలు పెట్టమని రాలేదు. "ఇద్దరి ద్వారా మీ పని జరుగుతుంది" అని వచ్చింది. దాంతో ఆ ఇద్దరు ఎవరన్న ఆలోచన మొదలైంది. కానీ నవంబర్ నెలలో ఇద్దరు వ్యక్తులు మాకు ఇల్లు చూపడం, దానిని మేము కొనుక్కోవడం శరవేగంగా జరిగిపోయాయి. అలా బాబా మా కోరిక తీర్చారు. మేము ఇప్పుడు చాలా సంతోషంగా ఉన్నాము. "ధన్యవాదాలు బాబా. ఎప్పుడూ ఇలానే మాకు తోడుగా ఉండి మమ్మల్ని కాపాడండి. మాకు ఏ కష్టం రాకుండా చూడండి బాబా. ఎప్పుడూ మీ నామస్మరణ చేస్తూ ఉండేటట్టు అనుగ్రహించండి. మీ ఆలోచనలు, మీరు తప్ప వేరే ఏ ఆలోచనలు మా మనసులోకి రాకుండా చూడండి దేవా. మీ పాదాలు ఎప్పుడూ మేం వదలకుండా చూడండి దేవా. ఎప్పుడూ మీ చేయి మా శిరస్సుపైన ఉండాలి బాబా. మీరే మా దైవం. మీకు తప్ప ఎవరినీ ఏమీ అడగలేము తండ్రి. మా ఆలనాపాలన అంతా మీరే చూడాలి సాయినాథా. మీ చల్లని చూపు మాపై ప్రసరించండి. మీ అనుగ్రహం ఎప్పుడూ మాపై ఉండాలి తండ్రీ".

---

Read More

సాయిభక్తుల అనుభవమాలిక 2103వ భాగం....

---

ఈ భాగంలో అనుభవం:

• ఏది అడిగితే అది, ఎలా కావాలనుకుంటే అలా అనుగ్రహించే సాయితండ్రి

---

సాయి బంధువులకు నా నమస్కారాలు. నా పేరు సునీత. మావారి పేరు జయరాజ్. మాది వైజాగ్. నేను సమయం దొరికినప్పుడు బాబా భక్తుల అనుభవాలు చదువుతుంటాను. ఏరోజు చదవకపోయినా నా మనసు కుదుటపడదు. అవి చదివిన తర్వాతే నేను సంతోషంగా ఉంటాను. నాకు జరిగిన అనుభవాలను మా కజిన్ బ్రదర్ సాయిసురేష్ తో సంతోషంగా పంచుకోవడం నాకలవాటు. తను చాలాసార్లు అనుభవాలు వ్రాసి, బ్లాగులో పెడితే అందరూ చదువుతారు, బాబా ప్రేమను ఆస్వాదించి ఆనందిస్తారని చెప్తుండేవాడు. కానీ నాకు వ్రాయడమంటే చాలా బద్ధకం. నేను ఎప్పుడూ ఏదీ వ్రాయను. అందుకే తను అంతలా చెప్పిన వ్రాసేదాన్ని కాదు. కానీ ఒకసారి నాకే అనిపించింది, 'బాబా భక్తుల అనుభవాలు చదివితే, నాకు ఎంత సంతోషంగా ఉంటుందో కదా! అలానే నా అనుభవాలు కూడా సాయి స్నేహితులకి ఆనందాన్నిస్తాయి' అని. అందరిలో సాయి ఉన్నారు. మీ అందరూ హ్యాపీగా ఉంటే నా సాయి హ్యాపీగా ఉన్నట్టే కదా! అంతేకాదు, మన సాయితండ్రి ఎప్పుడూ మన దగ్గరగా ఉండడం మనకి కావాలి. బాబా భక్తుల అనుభవాలు చదువుతుంటే, బాబా మనతో ఉన్నట్లు మనకనిపిస్తుంది. అందుకే నా అనుభవాలు మీతో పంచుకుంటున్నాను. ఎప్పుడూ వ్రాయను కదా! ఏమైనా తప్పులు ఉంటే క్షమించండి.

నేను ప్రతి చిన్న విషయానికి, పెద్ద సమస్యకి బాబాను తలుస్తూ ఉంటాను. ఒకసారి మా బైక్ తాళాలు ఎంత వెతికినా కనిపించలేదు. బాబా నామస్మరణ చేస్తూ  రెండు రోజులు ఎంతగానో వెతికాము. ఎప్పుడూ పెట్టే చోట వందసార్లు వెతికాము కానీ, కనిపించలేదు. చివరికి, "బాబా! తాళాలు దొరకాలి, అవి దొరికేటట్లు చేయండి" అని అనుకున్నాను. వెంటనే ఆ తాళాలు నాకు కనిపించాయి.

ఒకసారి నాకు చాలా జ్వరం వచ్చి అస్సలు ఓపిక లేకుండా పోయింది. అయినా తప్పనిసరి పరిస్థితిలో నా బ్యూటీపార్లర్‌కి వెళ్లాల్సి వచ్చి వెళ్ళాను. ఆరోజు షాపులో పనిచేసే అమ్మాయి రాలేదు. నాకు ఓపిక లేదు. 'బాబా! ఇప్పుడు ఎవరైనా క్లయింట్ వస్తే, ఏం చేస్తాం? నేను అస్సలు నిల్చోలేకపోతున్నాను. ఎవరు వచ్చినా పంపించేస్తాను. నేను వాళ్ళని హ్యాండిల్ చేయను, చేయలేను' అనుకుంటూ కూర్చున్నాను. కొంత సమయం తర్వాత ఒక క్లయింట్ వస్తే, "నాకు బాగోలేదు. నేను ఏ పని చేయలేన"ని చెప్పాను. కానీ తనకి ఫంక్షన్ ఉందని, అర్జెంటుగా ఫేషియల్ చేయించుకోవాలని అన్నారు. "మేడం! నేను అస్సలు హ్యాండిల్ చేయలేను" అన్నాను. కానీ తను "మేడం! చేసేయండి ప్లీజ్. నాకు మీరు తప్ప ఇక్కడ ఎవరూ తెలియదు? నేను ఎక్కడికీ వెళ్ళను. మీకు తెలుసు కదా!" అన్నారు. సరేనని నేను కొంచెం ఓపిక తెచ్చుకుని, "ఫేషియల్ చేద్దాం బాబా. మీరు నాకు తోడుగా ఉండండి. ఫేషియల్ బాగా చేసి పంపించేంత వరకు నాకు కొంచెం శక్తిని ఇవ్వండి బాబా" అని అనుకొని ఫేషియల్ మొదలుపెట్టాను. కానీ ఒక్క నిమిషం కూడా నిల్చోలేకపోతున్నాను. బాబాని తలుచుకొని మనసులో, "అయ్యో.. బాబా! ఫేషియల్ మొదలుపెట్టేసాను. నాకస్సలు బాగాలేదు. నేనేం చేయను బాబా. ఫేషియల్ చేయడానికి ఒక అమ్మాయిని పంపించండి బాబా. అమ్మాయి ఉంటే బాగుంటుంది బాబా" అని అనుకుంటున్నాను. అంతే! 'మేడం' అంటూ ఓ గొంతు వినిపించింది. ఎవరని బయటికి వెళ్లి చూస్తే, నా దగ్గర అదివరకు పనిచేసే మానేసిన అమ్మాయి. నేను తనని చూసి షాక్ అయిపోయాను. ఆ రోజు తన బాబు పుట్టినరోజని నాకు చాక్లెట్లు ఇవ్వడానికని తన బాబు, భర్తని తీసుకుని వచ్చింది. తను నా పరిస్థితి చూసి షాక్ అయి, "మేడం! ఎందుకలా నీరసంగా ఉన్నారు? బాగోలేదా మీకు?" అని అడిగింది. "అవును పూజా! నాకు అస్సలు బాగోలేదు. ఫేషియల్ కోసం క్లయింట్ ఉన్నారు. కానీ నాకు అస్సలు ఓపిక లేదు" అన్నాను. అంతే, "నేను చేసేస్తాను మేడం. మీరు కూర్చోండి" అని తను నన్ను కూర్చోబెట్టి, చక్కగా ఫేషియల్ పూర్తి చేసింది. తన పిల్లలు ఇబ్బంది పెట్టలేదు. వాళ్ళ మమ్మీ వచ్చేంతవరకు చక్కగా ఆడుకున్నారు. తన భర్త కూడా ఓపికగా షాపులో గంటసేపు వేచి ఉన్నారు. అంతా బాబా అనుగ్రహమనే చెప్పాలి. నేను ఎలా అడిగానో, అలానే అనుగ్రహించారు బాబా. హృదయపూర్వకంగా ఆయనకి ధన్యవాదాలు చెప్పుకోవడం తప్ప ఇంకేం చేయగలం?

2026, వేసవిలో ఒకసారి నాకు వడియాలు పెట్టాలనిపించింది. కానీ నాకు అస్సలు సమయం ఉండదు. ఉదయం నిద్రలేస్తూనే ఇంటి పనులు చేసుకుని, షాపుకి వెళ్లి తిరిగి ఇంటికి వచ్చేసారికి రాత్రి ఏ సమయమైపోతుందో కూడా తెలియదు. ఒక్క ఆదివారమే షాపు నుండి తొందరగా సాయంత్రం 6 గంటలకి ఇంటికి వస్తాను. అందుకని ఆరోజు ఉదయం మేడపై వడియాలు ఆరపెట్టి వెళ్ళిపోతే, సాయంత్రం వాటిని తెచ్చుకోవచ్చని ఆదివారం కోసం ఎదురుచూస్తూ కావాల్సినవన్నీ సిద్ధం చేసుకున్నాను. అయితే ముందురోజు శనివారం గాలి, వాన వచ్చింది. దాంతో కొంచం సందిగ్ధంలో పడినప్పటికీ మర్నాడు ఆదివారం ఉదయం బాగా ఆలోచించి బాబా మీద భారమేసి వడియాలు పెట్టడానికి సిద్ధం చేసేసాను. తీరా మేడపైకి వెళ్లి చూస్తే చల్లగాలి, పైగా పూర్తిగా మేఘాలు ఉన్నాయి. అంతేకాదు, ఆరోజు సింహాచలంలో చందనోత్సవం జరుగుతుంది. ప్రతిసంవత్సరం ఆరోజు కొంచమైనా వర్షం పడుతుంది. అయినా అప్పటికే అంతా సిద్ధం చేసుకున్నందున చేసేదేమీలేక వడియాలు పెట్టడం మొదలుపెట్టాను. మా బిల్డింగ్‌లో ఆడవాళ్లు చూసి, "అదేంటి ఇన్ని రోజులు మంచి ఎండను వదిలేసి, వర్షం పడుతున్నప్పుడు వడియాలు పెడుతున్నారు?" అని అన్నారు. అది విని, 'వాళ్ళు అన్నది వాస్తవమే కదా!' అని భయపడిపోయాను. కానీ మనసులో బాబా నామస్మరణ చేస్తూ వడియాలన్నీ పెట్టి, "ప్లీజ్ బాబా! వర్షం పడకూడదు. ఎండ ఎక్కువగా వచ్చి వడియాలు బాగా ఆరిపోవాలి తండ్రీ" అని అనుకున్నాను. బాబా లీల చూడండి. ఆరోజు ఎంతో వర్షం పడుతుందన్నట్టు ఉన్న మేఘాలు అంతా పోయి నేను షాపుకి వెళ్లే సమయానికి పూర్తిగా ఎండ వచ్చేసింది. నేను సంతోషంగా షాపుకు వెళ్లి, నా పని అంతా చూసుకుని సాయంత్రం ఇంటికొచ్చి మేడపైకి వెళ్ళినప్పుడు బిల్డింగ్‌లోని ఆడవాళ్ళందరూ నన్ను చూసి "సునీతగారూ! మీ దగ్గర బాబా ఉన్నారండి. మేము అందరం 'వర్షం వస్తుంది. సునీతగారు వడియాలు పెట్టారు' అనుకుంటున్నాము. కానీ మీరు ఎప్పుడూ బాబా ఉన్నారు, భయం ఎందుకు అన్నందుకు అలానే అయిందండి. బాబా కాపాడారండి, వడియాలు చక్కగా ఆరిపోయాయి" అన్నారు. నాకు వాళ్ళందరి మాటలకు చాలా సంతోషంగా అనిపించింది. మనం ఏది అడిగితే అది, ఎలా కావాలనుకుంటే అలా మన ప్రతి చిన్న, పెద్ద కోరికలు తీర్చే మన సాయితండ్రికి హృదయపూర్వక పాదాభివందనాలు, శతకోటి వందనాలు.

బాబా నా సొంతింటి కలను ఎలా నెరవేర్చారో తరువాయి భాగంలో చెప్తాను.

---

Read More

సాయిభక్తుల అనుభవమాలిక 2102వ భాగం....

---

ఈ భాగంలో అనుభవం:

• పెళ్ళైన 15ఏళ్లకు సంతాన భాగ్యం ప్రసాదించిన బాబా - రెండవ భాగం

---

సాయి బంధువులకు నా నమస్కారాలు. నా పేరు సునీత. మావారి పేరు జయరాజ్. మాది వైజాగ్. నేను ముందు భాగంలో బాబాతో నా అనుబంధం గురించి, మా మొదటి శిరిడీ యాత్ర గురించి చెప్పాను. ఇప్పుడు నేను కోరుకున్నట్లే మేము శిరిడీ నుంచి వచ్చిన తర్వాత బాబా ఇచ్చిన గొప్ప వరం గురించి చెప్తాను. మా మొదటి శిరిడీ యాత్ర చాలా బాగా జరిగింది. మేము మనసు నిండా తీపి జ్ఞాపకాలతో శిరిడీ నుండి వైజాగ్‌కి తిరుగు ప్రయాణమయ్యాము. మేము విజయవాడ చేరుకున్నాక హుధూద్ తుపాను కారణంగా ట్రైన్లు ఏవీ వైజాగ్ వెళ్ళడం లేదని తెలిసింది. అయినా నేను భయపడలేదు. 'అన్నింటికీ బాబా ఉన్నారు. ఆయన చూసుకుంటారు' అనుకున్నాను. బాబా దయవల్ల కొద్దిసేపటికి స్టేషన్ మైక్‌లో 'వైజాగ్ ట్రైన్ బయలుదేరుతుంద'ని చెప్పారు. మేము ఆ ట్రైన్ ఎక్కేసాము. వైజాగ్ చేరుకున్నాక చూస్తే, సిటీలో కరెంటు లేదు, నీళ్లు లేవు. అంతా భయంకరంగా ఉంది. కాకపోతే నేను శిరిడీ వెళ్లేరోజు మోటర్ వేసి మరిచిపోవడంతో పైన రెండు ట్యాంక్‌లు నిండిన కారణంగా మా ఇంటిలో మాత్రం నీళ్లు ఉన్నాయి. ఒక వారం రోజులపాటు నీళ్ళకి ఎటువంటి ఇబ్బంది రాలేదు. అప్పుడు నేను, 'బాబా ప్రతి నిమిషం మమ్మల్ని కనిపెట్టుకొని చూస్తూ మాకు ఏ ఇబ్బంది లేకుండా చేసార'ని అనుకున్నాము.

మేము శిరిడీ నుండి వచ్చిన 3 నెలల తరువాత బాబా నాకు ఒక గొప్ప కానుక ఇచ్చారు. నేను డాక్టర్ దగ్గరకి వెళితే, 'నేను తల్లిని కాబోతున్నాన'ని చెప్పారు. ఆ క్షణం నాకు ఆయన బాబాలానే అనిపించి, ఆ డాక్టర్ కాళ్ళు పట్టుకొని, 'ఇవి నా బాబా చరణాలు' అని ఏడ్చేసాను. నిజంగా అది నాకు ఎంతో సంతోషకరమైన విషయం సాయి ఫ్రెండ్స్. నా ఆనందానికి అంతేలేదు. 'బాబా నాకు ఇంత గొప్ప కానుక యివ్వబోతున్నారా?' అని నా కళ్ళ నుండి ఆనందభాష్పాలు వచ్చాయి. బాబాకి నేను, మావారు శతకోటి వందనాలు చెప్పుకున్నాము. సాధారణంగా కడుపుతో ఉన్న సమయంలో అందరూ ఇంట్లో కనపడేలా చిన్న పిల్లల ఫోటోలు పెట్టుకుంటారు. నేను మాత్రం ఎటుచూసినా కనపడేలా ఇంటి నిండా బాబా ఫొటోలే పెట్టుకున్నాను. ఇకపోతే డాక్టర్, "చాలా జాగ్రత్తగా ఉండాలి. పూర్తిగా బెడ్ రెస్ట్ ఉండాలి, మెట్లు ఎక్కడం, దిగడం చేయకూడదు" అని చెప్పారు. కానీ ఇంట్లో నేను, మావారు తప్ప పెద్దవాళ్ళు ఎవరూ లేరు. కాబట్టి ఇంట్లో పనులన్నీ నేనే చేసుకోవాలి. అదీకాక మా ఇంటి నుండి 15 కిలోమీటర్ల దూరంలో ఉన్న నా బ్యూటీ పార్లర్‌ని కూడా నేనే చూసుకోవాలి. స్టాఫ్ ఉన్నా కానీ, నేను కూడా ఉండాలి. షాపుకి వెళ్ళకపోతే కాదు. ఇంకోవైపు పుట్టబోయే బిడ్డ కూడా ముఖ్యమే. అందువల్ల ఏమి చేద్దామని ముందు భయపడ్డాము, ఆలోచించాము. కాని, 'బాబా ఉన్నారు కదా! భయమెందుకు? అన్ని బాబానే చూసుకుంటారు' అని రోజూ ఇంటి పనులు చేసుకుంటూ షాపుకి కూడా వెళ్లి, రాత్రి 8.30కి ఇంటికి తిరిగి వచ్చేదాన్ని. అందరూ ఏన్నో తిట్టారు. 'ఇంత ఆలస్యంగా ఇంటికి రాకూడదు', 'ఇలా తిరగాకూడదు', 'రెస్ట్ తీసుకోవాలి' అని ఇంకెన్నో పెద్దవాళ్ళు చెప్పేవారు. కానీ నేను ఎప్పుడూ దేనికీ ఆలోచించలేదు, భయపడలేదు. 'బాబా నాతో ఉన్నారు. నాకు ఏమీ కాదు' అనే గట్టి నమ్మకంతో వారంలో ఒక్క రోజు మాత్రమే ఇంటి దగ్గర ఉంటూ మిగతా రోజులు షాపుకి వెళ్లి వస్తుండేదాన్ని. డాక్టర్ 2015, నవంబర్ 8కి డెలివరీ డేట్ ఇవ్వగా నవంబర్ 7 వరకు పనులన్నీ నేనే చేసుకున్నాను. బాబా నన్ను కంటిపాపలా కాపు కాశారు. ఆయన దయవల్ల ఎప్పుడూ ఏ సమస్యా లేకుండా 9 నెలలు గడిచిపోయాయి.

2015, నవంబర్ 8వ తేది ఉదయం నేను ముందుగా సాయి మందిరంకి వెళ్లి, తర్వాత అటు నుంచి అటే హాస్పిటల్‌కి వెళ్లి అడ్మిట్ అయ్యాను. అందరూ 'ఈ పిల్ల చెపితే వినలేదు, విశ్రాంతి తీసుకోలేదు, ఏమవుతుందో!' అని ఒకటే భయపడ్డారు. అయితే బాబా అద్భుతం చూపించారు. 5 కేజీల బరువుతో చక్కని బాబు పుట్టాడు. అందరూ ఆశ్చర్యపోయారు, భలే పుట్టాడని ఆనందించారు. చూశారా! బాబా నాకు ఎంత పెద్ద గిఫ్ట్ ఇచ్చారో. బాబుకి 'సాయి పుష్కర్' అని పేరు పెట్టాము గానీ, ముద్దగా సాయికొడుకు అని పిలుస్తాను. బాబు పుట్టి ఒక నెలవుతూనే బాబుని తీసుకొని మునుపటిలా నేను షాపుకి వెళ్ళడం మొదలుపెట్టాను. చిన్నపిల్లాడిని అలా తిప్పకూడదు గాలి, ధూలి సోకుతుందని అందరూ అన్నారు. కానీ 'బాబా ఉన్నారు. ఆయనే చూసుకుంటారని' రోజూ బాబుని షాపుకి తీసుకెళ్ళేదాన్ని. ఒక్క రోజు కూడా బాబుకి దిష్టి తీయడం లాంటివి చేయలేదు. బాబా దయవల్ల నా సాయికొడుకుకి చిన్న జలుబు గాని, విరోచనాలు గాని, ఇంకా ఎటువంటి సమస్య గాని రాలేదు. రోజూ బాబా ఊదీ పెట్టేదాన్ని అంతే. బాబా నా బిడ్డకి ఏ ఇబ్బంది కలగకుండా కంటికి రెప్పలా కాపాడుకున్నారు. అనుక్షణం బాబా తోడుంటే భయమెందుకు? నా బాబా నా కొడుకు రూపంలో నాతోనే ఉన్నారు. నా కొడుకు చిరునవ్వులో బాబా కనిపిస్తారు. ఇంత అందమైన కొడుకు, ఎప్పుడూ నవ్వుతూ ఉండే కొడుకుని చూస్తుంటే నాకు అనుక్షణం బాబానే గుర్తు వస్తారు. నేను ఇప్పుడు కూడా 'బాబా నా పెద్దకొడుకు, బాబా ప్రసాదించిన బిడ్డను నా చిన్నకొడుకు' అంటాను. నా మొబైల్ స్క్రీన్‌పైన నా ఇద్దరు కొడుకుల ఫోటోలు ఉంటాయి. "చాలా చాలా ధన్యవాదాలు బాబా".

నేను(సాయి సురేష్) ఇప్పుడు మా సిస్టర్ 2014 మొదటిసారి శిరిడీ వెళ్లొచ్చినప్పటినుండి తనకి ప్రెగ్నెన్సీ కన్ఫర్మ్ అవ్వడానికి మధ్య ఉన్న మూడు నెలల కాలంలో జరిగిన ఒక అనుభవాన్ని చెప్తాను. 2014. సెప్టెంబరులో మా డాడీ హాస్పిటల్లో ఉన్న సమయంలో మా సిస్టర్‌కి బాబాపట్ల ఉన్న అమితమైన ప్రేమను చూసిన నాకు, వాళ్ళు నవంబర్‌లో శిరిడీ వెళ్లొచ్చాక(అదే నెలలో) వాళ్ళకి ఒకటిన్నర అడుగుల బాబా మూర్తి(విగ్రహం) ఇవ్వాలని ప్రేరణ కలిగింది. బాబాని అడిగితే, ఆయన సమ్మతించారు. కానీ నేను ఆ విషయం గురించి మా సిస్టర్‌తో మాట్లాడినప్పుడు తను ఏవో కొన్ని కారణాల వలన బాబా మూర్తిని తీసుకోవడానికి సుముఖత చూపలేదు. 'బాబా అనుగ్రహం ఉంది కాబట్టి, ఆయనే తను అంగీకరించేటట్లు చేస్తారు' అని నేను ఊరుకున్నాను. తర్వాత 2015, జనవరి నెలలో మా సిస్టర్, బావగారు సంక్రాంతికి మా సొంతూరు వెళ్లి, తిరిగి వైజాగ్ వెళ్ళేటప్పుడు దారిలో మా ఇంటికి వచ్చారు. అప్పుడు మా ఇంట్లో ఉన్న బాబాని చూసి మా సిస్టర్ ఎంతగానో మురిసిపోయింది. కాసేపు అలానే బాబాను చూస్తూ ఉండిపోయింది. తర్వాత తనకి బాబా మూర్తి ఇస్తానన్న ప్రస్తావన వచ్చి, తన సందేహాలకు నేను కొంత వివరణ ఇచ్చాను. దాంతో తను, "సరే, నేను అలోచించి నా నిర్ణయం చెప్తాన"ని వెళ్ళిపోయి ఫిబ్రవరి నెల మొదటి వారంలో తన అంగీకారాన్ని తెలిపింది. నేను, "సరే, బాబా ఏ రోజు నిర్ణయిస్తే, ఆ రోజు బాబా మూర్తి తీసుకుందాం, కొంచెం వేచి ఉండు" అని తనతో చెప్పాను. కానీ కొన్ని కారణాల వలన కొన్నిరోజులు జాప్యం జరిగింది. చివరికి బాబా 2015, ఏప్రిల్ 14, ఏకాదశి రోజున తమ మూర్తిని తీసుకోమని సూచించారు. బాబా నిర్ణయం ప్రకారం ఏప్రిల్ 14న బాబా మూర్తి తీసుకొని ఏప్రిల్ 15న మొదటి అభిషేకం, పూజ బాబాకు చేసాము. అప్పుడు మా సిస్టర్, "ఆ రోజు నుండి తనకి మూడో నెల" అని చెప్పింది. ఆ వార్త వినగానే నేను చాలా ఆశ్చర్యానందాలకు లోనయ్యాను. పెళ్ళైన 14 సంవత్సరాలకి తను ప్రగ్నేంట్ అంటే అమితంగా తనను నమ్ముకున్న తన బిడ్డకి బాబా ఇచ్చిన అత్యంత అద్భుతమైన వరం అనిపించింది. అప్పుడు నాకు ఒక చిన్న సందేహమొచ్చి మా సిస్టర్‌ని అడిగాను. అదేమిటంటే, 'బాబా మూర్తిని తీసుకోవడానికి తన అంగీకారం తెలిపిన తర్వాత ప్రెగ్నెన్సీ కన్ఫర్మ్ అయ్యిందా?' అని. అందుకు తను 'అవున'ని చెప్పింది. అంటే మా సిస్టర్ బాబా మూర్తిని తీసుకోవడానికి అంగీకారం తెలిపిన ఒక వారంలో బాబా మా సిస్టర్‌కి ఈ వరాన్ని ఇచ్చారు. మా సిస్టర్ మొదటినుండి బాబానే తన బిడ్డగా భావించేది. అందువలన బాబా తన పెద్ద కొడుకుగా(తల్లి, తండ్రి, గురువు, దైవం, సర్వం తానుగా) ముందు ఇంటికి వచ్చి, మా సిస్టర్‌కు ఆ తొమ్మిది నెలలూ ఏ కష్టం లేకుండా కంటికి రెప్పలా కాపాడుకున్నారు. బిడ్డ పుట్టిన తర్వాత కూడా వాడిని కూడా ఎల్లవేళలా సంరక్షిస్తున్నారు. ఆ ఇంటి పెద్ద కొడుకులా మా సిస్టర్‌ని, బావగారిని, సాయికొడుకుని అన్ని సందర్భాల్లోనూ తోడుగా ఉండి కాపాడుతున్నారు.

మరికొన్ని అనుభవాలు తరువాయి భాగాలలో ..

---

Read More

సాయిభక్తుల అనుభవమాలిక 2101వ భాగం....

---

ఈ భాగంలో అనుభవం:

• పెళ్ళైన 15ఏళ్లకు సంతాన భాగ్యం ప్రసాదించిన బాబా - మొదటి భాగం

---

సాయి బంధువులకు నా నమస్కారాలు. నా పేరు సునీత. మావారి పేరు జయరాజ్. మాది వైజాగ్. నాకు సాయి అంటే చాలా ఇష్టం. నా దినం సాయి నామస్మరణతో మొదలవుతుంది.  2001లో నాకు పెళ్లైంది. మా వైవాహిక జీవితంలో ఎటువంటి కలహాలు, కష్ఠాలు ఎప్పుడూ లేవు. కానీ ఏదో లోటు ఉండేది. కారణం మాకు పెళ్ళైన 14 ఏళ్ల వరకు పిల్లలు లేకపోవడం. ఎందరో దేవుళ్ళను వేడుకొని ఎన్నో పూజలు చేశాము. వైజాగ్‌లో ఉన్న డాక్టర్ల అందరినీ సంప్రదించాము. కానీ లాభం లేకపోయింది. ఎంత ఉన్నా మా జీవితంలో ఆనందం కరువైంది. అటువంటి మా జీవితాల్లో 14 ఏళ్ళ తర్వాత బాబా వరప్రసాదంగా మా బాబు రాకతో ఆనందం వెల్లివిరిసింది. బాబా ఇచ్చిన ఆ గొప్ప వరం గురించి చెప్పే ముందు బాబా నా జీవితంలోకి ఎలా వచ్చారో ముందు చెప్తాను.

నాకు పెళ్ళై 2, 3 సంవత్సరాలు అవుతున్నప్పుడు నేను ఒక మేడం దగ్గర బ్యూటీషియన్ కోర్స్ నేర్చుకున్నాను. ఆ మేడమ్ 'సాయి చరిత్ర' చదువు అని మొట్టమొదటిసారి 'సచ్చరిత్ర' పుస్తకం నాకిచ్చింది. అప్పటికి నాకు బాబా గురించి తెలియదు. అయినా నేను ఆ పుస్తకం చదివేదాన్ని. కానీ, కొంచెం చదివితే చాలు నిద్ర వచ్చేస్తుండేది. అందువల్ల కొంచెం చదవడం, పడుకోవడం, మళ్లీ కొంచెం చదవడం, పడుకుండిపోవడం చేసేదాన్ని. అంటే చదివింది మనసుకు పట్టించుకునేదాన్ని కాదు. అయినా బాబా అంటే ఇష్టం ఏర్పడింది. కానీ, లోతైన ప్రేమ కలగలేదు. తర్వాత కొన్ని సంవత్సరాలు గడిచేసరికి నాకే తెలియకుండానే నేను బాబాకి దగ్గరయ్యాను. ఎప్పుడూ బాబా నాతో ఉన్నారనే భావన నాలో ఎక్కువైంది. ఎక్కడికి వెళ్ళినా, ఏమి చేస్తున్నా బాబా నాతోనే ఉన్నారన్న నమ్మకంతో ఉండేదాన్ని. ఆయన గురించే ఎక్కువగా ఆలోచిస్తుండేదాన్ని. రోజూ ఫోటోలో బాబాను చూసి మాట్లాడుకుంటూ ఉండేదాన్ని. అన్ని విషయాలు ఆయనతో పంచుకుంటూ ఉండేదాన్ని. కొంతకాలానికి ఆరోగ్యం బాగాలేదని మా చిన్నాన్నని వైజాగ్ కేర్ హాస్పిటల్లో అడ్మిట్ చేసారు. అప్పుడు మా కజిన్ బ్రదర్(మా చిన్నాన్నగారి అబ్బాయి(సాయిసురేష్)తో సమయం గడిపే అవకాశం వచ్చింది. మేము ఎలాంటి వాళ్ళమంటే, 'ఎవరు ఏమైపోయినా మనకి ఎందుకు? మనకి బాబా ఉన్నారు?' అని అనుకునే రకం. మేము ఎప్పుడు కలిసినా బాబా గురించే మాట్లాడుకునేవాళ్ళం. తన ద్వారా బాబా గురించి నాకు తెలియని విషయాలు తెలిసాయి. బాబా పట్ల నా అవగాహన విస్తృతమై, ఆయన మీద విశ్వాసం మరింత బలపడింది. ఆ తర్వాత నేను బాబా గురించి ఎక్కువగా చదవడం వల్ల ఆయనపై ప్రేమ మరింత అధికమైంది. ఎంతలా అంటే, బాబానే నా జీవితం అనేంతగా. అప్పటినుండి బాబా ప్రేమను ఇంకా ఇంకా అధికంగా పొందుతున్నాను. ఆ తండ్రి అనుగ్రహవర్షంలో తడుస్తున్నాను.

నేను బాబాని నా పెద్దకొడుకు అనుకుంటాను. ఎందుకంటే, నాకు పెళ్ళైన 14 సంవత్సరాల వరకు పిల్లలు పుట్టలేదు(14 సంవత్సరాల తర్వాత బాబా అనుగ్రహంతో బాబు పుట్టాడు). బాబు పుట్టకముందు నాలో నేను బాబాని నా బిడ్డగా భావించేదాన్ని. ఎందుకో తెలియదు కానీ, నాకు ఎప్పుడూ అలానే అనిపించేది. నేను బాబాతో, "నాకు పిల్లల్ని ఇవ్వాలనిపిస్తే ఇవ్వండి. లేదంటే మీరు ఉన్నారు కదా నా కొడుకుగా. మీరే మమ్మల్ని కొడుకులా చూసుకోవాలి" అని ఎప్పుడూ మాట్లాడుకునేదాన్ని. బాబాని చూస్తే చాలు, అలా అనిపించేది నాకు. ఎవరైనా "పిల్లలు లేరా?" అని నన్ను అడిగితే, "ఎందుకు లేరు, బాబాయే నా బిడ్డ" అని అనేదాన్ని. ఇంకా, "బాబా నాకు బిడ్డను ఇస్తారు. లేకపోయినా పరవాలేదు. బాబా ఉన్నారు కదా!" అని ఎప్పుడూ అనేదాన్ని. బాబాని మాత్రం సదా "బాబా! నాకు బిడ్డను ఇవ్వండి. కానీ నేను శిరిడీ వచ్చిన తరువాత ఇవ్వండి" అని అడిగేదాన్ని(సాయి ఫ్రెండ్స్ ఇవన్ని బాబాకి నాకు మద్య జరిగిన సంభాషణలు. ఈ రోజు మీతో పంచుకుంటున్నందుకు నాకు చాలా సంతోషంగా ఉంది గాని, నన్ను మీరు పిచ్చిదాన్ని అనుకోవద్దు). కానీ నేను, మావారు శిరిడీ వెళ్ళాలని చాలాకాలంగా అనుకుంటున్నప్పటికీ వెళ్ళలేకపోయేవాళ్ళం. అలా ఉండగా మా జీవితంలో ఎన్నడూ జరగని ఒక అనుభవం జరిగింది. అదేమిటంటే, మా ఇంట్లో ఉన్న అక్వేరియంలోని చేపలు పిల్లలు పెట్టాయి. మేము చాలా సంతోషించాము. అప్పుడు నాకెందుకు అనిపించిందో గానీ, 'నాకు బిడ్డను ప్రసాదించడానికి బాబా మమ్మల్ని శిరిడీ రమ్మంటున్నారని' అనిపించింది. దాంతో మేము 2014, నవంబర్‌లో మొట్టమొదటిసారి శిరిడీ వెళ్ళడానికి టిక్కెట్లు బుక్ చేసుకున్నాము. మాతోపాటు మా అమ్మ వస్తానంటే, తనకి కూడా రిజర్వేషన్ చేసాము. ఇంకా నా ఆనందానికి అవధులు లేవు. వీధిలో అందరికీ శిరిడీ వెళ్తున్నామని చెప్పి, ఎంతో ఆత్రంగా ఆరోజు కోసం ఎదురుచూసాను.

ఆ రోజు రానే వచ్చింది. ఆ రోజు ఉదయం 4 గంటలకు ప్రయాణానికి సిద్ధమవుతూ నీళ్ల ట్యాంక్‌లో నీళ్లు లేవని మోటార్ ఆన్ చేసి మర్చిపోయాము. మా ఇంటి మెడ మీద ఉన్న రెండు ట్యాంక్‌లూ నిండిపోయి నీళ్లు మేడపై నుంచి పైపుల ద్వారా కిందకి భీకరమైన శబ్దం చేస్తూ పోసాగాయి. ఆ శబ్దానికి నాకు భయమేసింది. ఆ స్థితిలో బాబా ఏదో చెప్తున్నారనిపించింది నాకు. కానీ నాకేమీ అర్థం కాలేదు. "బాబా! అంతా నీ దయ. అంతా మంచే జరగాల"ని బాబాని తలుచుకొని ఇంటి నుండి బయలుదేరి రైల్వేస్టేషన్‌కి వెళ్లి రైలు ఎక్కాము. బాబా దయవలన ప్రయాణం చాలా చక్కగా జరిగి మేము శిరిడీ చేరుకున్నాము. నేను మొట్టమొదటిసారి శిరిడీ నేలపై అడుగుపెట్టి, కాసేపట్లో బాబా దర్శనం చేసుకోబోతున్నమనే ఆనందంలో ఉబ్బితబ్బుబ్బి అయ్యాను. రూమ్‌కి వెళ్లి స్నానాలు చేసి బాబా దర్శనానికి వెళ్ళాము. మొదటిసారి బాబాని చూడగానే పట్టలేని ఆనందంతో నాకే తెలియకుండానే నా కళ్ళ నుండి నీళ్లు వచ్చాయి. బాబా తప్ప నాకు ఇంకేమీ కనిపించలేదు. మేము శిరిడీలో ఐదు రోజులు ఉన్నాము. ఆ ఐదు రోజుల్లో కాకడారతి, మధ్యాహ్నరతి, సంధ్యహారతి, శేజారతి అన్ని చూసాము. నేను ఎంతో ప్రశాంతతను అనుభవించాను. బాబా మాటల్లో చెప్పలేనంత ఆనందాన్ని ఇచ్చారు. మనసంతా ఆనందంతో నిండిపోయింది. అదే సమయంలో వైజాగ్‌లో హుధూద్ తుపాన్ బీభత్సం సృష్టించింది. వైజాగ్ అంతా నాశనం అయిపోయింది. ఆ విషయం తెలిసినప్పుడు, 'మేము శిరిడీ రావడానికి బయలుదేరిన రోజు ఉదయం పైపుల ద్వారా వచ్చిన భీకర సంకేతం రూపంలో 'ఏదో ప్రళయం రాబోతుంద'ని బాబా సూచించారని నాకు అప్పుడు అర్ధం అయ్యింది.

బాబాకి కొబ్బరికాయ సమర్పిస్తే, ఆ భక్తులకు బాబా బిడ్డను ప్రసాదించిన వృత్తాంతాలు మనం సచ్చరిత్రలో చదివాము. అందువలన శిరిడీలో బాబాకి కొబ్బరికాయ సమర్పిస్తే, బాబా నాకు బిడ్డను ఇస్తారని నాకనిపించింది. అందుకని నేను ఒక కొబ్బరికాయ తీసుకొని దర్శనానికి వెళ్ళాను. కానీ సెక్యూరిటీ గార్డులు కొబ్బరికాయని సమాధి మందిరంలోనికి తీసుకెళ్లనివ్వలేదు. నేను నా మనసులో, 'మనం బాబాకి ఏదైనా యిస్తామనుకుంటే, దానిని బాబా మన నుండి ఎలాగైనా తీసుకుంటారు కదా! మరి నా దగ్గర ఎలా తీసుకుంటారో బాబా' అని అనుకున్నాను. అందరం బాబా దర్శనం చేసుకొని బయటకు వచ్చాక మా అమ్మ టీ త్రాగుదామంటే, టీ స్టాల్‌కి వెళ్లి టీ త్రాగాము. ఆ పక్కన కొబ్బరికాయల షాపు ఉంది. మేము టీ త్రాగేసి అక్కడినుండి బయలుదేరుతుండగా ఒక చక్కని చిన్న పిల్లాడు మా దగ్గరకి వచ్చి నా చేయి పట్టుకొని, "నాకు కొబ్బరిబొండం కావాలి, ఇవ్వు" అని అడిగాడు. నేను ఆ షాపతనిని ధర ఎంత అని అడిగితే, పెద్దది 50, చిన్నది 40 రూపాయలని చెప్పాడు. నేను, "చిన్నది ఇవ్వు" అని చెప్పాను. కానీ ఆ పిల్లాడు, "నాకు పెద్దది కావాల"ని మారాము చేసాడు. నేను చివరికి వాడి ఇష్టప్రకారం పెద్ద కొబ్బరిబొండం కొని ఇచ్చాను. ఆ పిల్లాడు త్రాగుతుండగా మావారు, "మొత్తానికి బాబాని ఏడిపించావు" అని సరదాగా అన్నారు. వెంటనే నాకు, 'నేను ఇస్తాననుకున్న కొబ్బరికాయని బాబా ఎలా తీసుకుంటారో!' అని అనుకున్న విషయం గుర్తొచ్చి వెనక్కి తిరిగి చూసాను. కానీ ఆ పిల్లాడు అక్కడ లేదు. మరెక్కడా కనిపించలేదు కూడా. ఆ రూపంలో బాబానే నేను ఇస్తానన్న కొబ్బరికాయని స్వీకరించారని నాకు చాలా సంతోషంగా అనిపించింది. అలా మా శిరిడీ యాత్ర చాలా బాగా జరిగింది. మనసు నిండా తీపి జ్ఞాపకాలతో శిరిడీ నుండి వైజాగ్‌కి తిరుగు ప్రయాణమయ్యాము.

మిగతా వివరాలు తరువాయి భాగంలో... 

---

Read More

సాయిభక్తుల అనుభవమాలిక 2100వ భాగం....

---

ఈ భాగంలో అనుభవం:

• ఖచ్చితంగా బాబా ఉన్నారు - మనల్ని చూస్తున్నారు, మన ప్రార్థనలు వింటున్నారు

---

నా పేరు జగదీశ్వర్. 2026, ఏప్రిల్ 2న మా చిన్నమ్మాయి పెళ్లి కరీంనగర్‌లో, ఏప్రిల్ 29న మా అబ్బాయి పెళ్లి విశాఖపట్నంలో జరిగాయి. వేసవికాలం, ఒక్క పెళ్లికే అలసిపోయే రోజులు. అలాంటిది రెండు పెళ్లిళ్లు. ఎలా చేయగలనో అని మొదట్లో కొంచెం టెన్షన్ పడ్డాను కానీ, తర్వాత మొత్తం భారం బాబా మీద వేసి, "బాబా! నేను నిమిత్తమాత్రుణ్ణి, రెండు పెళ్లిళ్లు ఏ ఇబ్బందులు రాకుండా మీరే దగ్గరుండి జరిపించి ఆశీర్వదించండి" అని వేడుకున్నాను. బాబా దయవల్ల పెళ్లి కార్యక్రమాలు మొదలు పెట్టినప్పటినుంచి అమ్మాయి పెళ్లి కరీంనగర్‌లో, అబ్బాయి పెళ్లి విశాఖపట్నంలో, తన రిసెప్షన్ కరీంనగర్‌లో అయ్యేవరకు ఎలాంటి టెన్షన్ లేకుండా అన్నీ సక్రమంగా అనుకున్న విధంగా పూర్తయ్యాయి. అమ్మాయి పెళ్లిలో, అబ్బాయి రిసెప్షన్‌లో ఎవరో ఇద్దరు బ్రాహ్మణులు వచ్చి ఆశీస్సులు ఇచ్చి వెళ్ళారు. వాళ్ళు సాధారణంగా వచ్చేవాళ్ళో, బాబా దయ చూపి అలా వచ్చారో నాకైతే తెలియలేదు. ఇంకా డబ్బుల విషయానికి వస్తే, అప్పట్లో సివిల్ సర్వీసెస్‌కి ప్రిపేర్ అవుతున్న మా అబ్బాయి, హఠాత్తుగా మనసు మార్చుకొని యుఎస్ వెళ్లి MS పూర్తి చేసి, NVedia అనే పెద్ద కంపెనీలో సూపర్ జీతంతో జాయినయ్యాడు. ఈ పెళ్లిళ్ల ఖర్చులు తనే సర్దుబాటు చేసుకున్నాడు. ఇదంతా బాబా ముందస్తు ప్రణాళిక.

నాకు ఒక సాయిబాబా బంగారు ఉంగరం ఉంది. నేను దాన్ని అప్పుడప్పుడు పెట్టుకొని, తిరిగి లోపల దాచేస్తుంటాను. 2026, ఏప్రిల్ 2న మా చిన్నమ్మాయి పెళ్లి ఉందని వారం ముందు ఆ ఉంగరం కోసం చూస్తే, అది కనిపించలేదు. అన్నీ చోట్లా వెతికినా కానీ దొరకలేదు. నేను చాలా టెన్షన్ పడిపోయి బాబాకి దణ్ణం పెట్టుకొని, "ఎలాగైనా ఆ ఉంగరం దొరికేలా చేయమ"ని వేడుకున్నాను. ఐదు రోజుల తర్వాత మా ఆవిడ ఏదో మందు కొరకు వెతుకుతుంటే, విచిత్రంగా టాబ్లెట్ల బాక్స్‌లో బాబా ఉంగరం ఉంది.

ఇకపోతే, పెళ్ళైన తర్వాత, ఏప్రిల్ 6న భోజనాల అనంతరం మా అమ్మాయి చేతి వేలికి ఉండాల్సిన వంకి ఉంగరం లేదు. ఫోటోలలో చేస్తే భోజనం చేసేటప్పుడు తన వేలికి ఉంగరం ఉంది. ఇంకా అందరం అన్నీ చోట్లా వెతికాము కానీ, ఎక్కడా ఆ ఉంగరం దొరకలేదు. మా చిన్నమ్మాయి ఏడుస్తూ అత్తవారింటికి హైదరాబాద్ వెళ్ళింది. నేను బాబాకి దణ్ణం పెట్టుకొని, "ఎలాగైనా ఆ ఉంగరం దొరకాల"ని వేడుకున్నాను. మర్నాడు ఉదయం మా చిన్నమ్మాయి ఫోన్ చేసి, ఒక బ్యాగులో ఉంగరం ఉందని చెప్పింది. అందరం చాలా సంతోషించాం.

పెళ్లిళ్లు అయిన తర్వాత, 2026, మే 8న అందరం అంటే మా ఇద్దరు అమ్మాయిలు, అల్లుళ్లు, మనవరాలు, అబ్బాయి, కోడలు, నేను, నా భార్య బయలుదేరి ఫ్లైట్‌లో శిరిడీ వెళ్లాము. అదే రోజు ధూప్ ఆరతిలో మేము పాల్గొన్నాము. మర్నాడు 9వ తేదీ మధ్యాహ్నం 3.40కి మా రిటర్న్ ఫ్లైట్ ఉండగా నేను పొద్దున్నే బాబా దర్శనం చేసుకున్నాను. తర్వాత 10 గంటలకు అందరం టిఫిన్ చేసి దర్శనానికి సీనియర్ సిటిజన్ లైన్లో వెళ్ళడానికి ప్రయత్నిస్తే నన్ను, నా భార్యను అనుమతించి మిగతా వాళ్లను అనుమతించలేదు. దాంతో వాళ్ళు స్పెషల్ ఎంట్రీ దర్శనం టిక్కెట్టు తీసుకుని వస్తామని వెళ్లారు. అప్పటికి దాదాపు 11.10 అవుతుంది. నాకు, నా భార్యకి 20 నిమిషాల్లో దర్శనం అయింది కానీ, పిల్లలు రాలేదు. మేము ముందుగా భయపడ్డట్టే ఆరతికోసం లైన్లు ఆపేసారు. దాంతో ఒకవైపు మేము కనీసం 2 గంటలకి ఎయిర్‌పోర్ట్‌లో ఉండాలన్న టెన్షన్, ఇంకో వైపు పిల్లలు ఎప్పుడు బయటికి వస్తారో తెలియని పరిస్థితి. బాబానే ప్రార్థించి ఆయన మీదే భారమేసాను. బాబా దయవల్ల వాళ్ళు సరిగ్గా 1:30కి బయటకు వచ్చారు. మేము ఇంకా ఆలస్యం చేయకుండా రూమ్‌కి వెళ్లి, లగేజ్ సర్దుకొని సమయానికి ఫ్లైట్ ఎక్కి హైదరాబాద్ వచ్చాము. అక్కడ వేరే ఫ్లైట్ ఎక్కి తిరుపతి వెళ్ళాము. మే 10వ తేదీన పద్మావతి అమ్మవారి కళ్యాణం జరిపించాము. మర్నాడు 11వ తేదీ రాత్రి 9 గంటలకి మా తిరుగు ప్రయాణానికి ఫ్లైట్ ఉంది. స్వామివారి దర్శనానికి నా దగ్గర విఐపి లెటర్స్ ఉన్నా వాటిని యాక్సెప్ట్ చేయని పరిస్థితి ఎదురైంది. ఇంకా తప్పనిసరై నేను, నా భార్య మళ్లీ వచ్చి దర్శనం చేసుకుంటామని అనుకున్నాము. కానీ పిల్లలు విదేశాలకు వెళ్ళిపోతారు కాబట్టి, స్వామివారికి దణ్ణం పెట్టుకొని 11వ తేదీకి శ్రీవాణి టిక్కెట్లు తీసుకున్నాం. ఆరోజు మేము కూడా కొండపైకి వెళ్లి స్వామివారికి బయటనుండి దణ్ణం పెట్టుకొని, రాత్రి 7 కల్లా విమానాశ్రయం చేరుకున్నాము కానీ, 4 గంటలకి శ్రీవాణి బ్రేక్ దర్శనానికి లోపలికి వెళ్లిన పిల్లలు రావడానికి ఎంత టైం పడుతుందో, వాళ్లకి ఫ్లైట్ అందుతుందో, లేదో అని టెన్షన్ పడ్డాం. అయినా నాకు బాబా ఉన్నారన్న ధైర్యం మాత్రం పోలేదు. బాబా దయవల్ల వాళ్ళు మొదటి గడప దర్శనం చేసుకొని 6.30కి బయటకు వచ్చి, ఎయిర్ పోర్ట్‌కి 8 గంటల కల్లా చేరుకున్నారు. సురక్షితంగా ప్రయాణం చేసి ఇంటికి చేరుకున్నాము.

మా పెద్దమ్మాయి, అల్లుడు, మనుమరాలు పోలాండ్‌కి వెళ్ళడానికి మే 16కి టికెట్లు బుక్ చేసుకున్నారు. కానీ 5 రోజుల ముందు వాళ్ళు దుబాయ్‌కి బుక్ చేసుకున్న ఫ్లైట్ క్యాన్సిల్ అయినట్టు మెసేజ్ వచ్చింది. దాంతో వాళ్ళు తప్పనిసరై హైదరాబాద్ నుండి ఢిల్లీకి, ఢిల్లీ నుండి వియన్నాకి ఫ్లైట్, వియన్నా నుండి పోలాండ్ దేశంలోని క్రకౌకి బస్సు బుక్ చేసుకున్నారు. బస్ ఫ్లైట్‌కి లింక్ సర్వీస్ కాదు కాబట్టి, బస్సు బయలుదేరే లోపు వీళ్ళు వియన్నా చేరుకోవాలి. కానీ ఢిల్లీ నుండి వియన్నా వెళ్లే ఫ్లైట్ ఆలస్యం అయింది. దాంతో అక్కడ బస్ మిస్ అవుతుందేమో అని భయపడ్డాము. ఇక్కడ నేను బాబాకి దణ్ణం పెట్టుకొని, "పిల్లలు బస్సుకి అందేలా చూడమ"ని వేడుకున్నాను. వాళ్ళు వియన్నా చేరుకున్నాక మా పెద్దమ్మాయి చాలా ఉత్సాహంగా ఫోన్ చేసి, "బస్ అందుకున్నాము. ఒక్క నిమిషం ఆలస్యమైనా బస్సు వెళ్లిపోయేది" అని చెప్పడంతో 'మనకు బాబా ఉన్నారు కదా!' అనుకోని మనసులోనే వారికి దణ్ణం పెట్టుకున్నాను. ఆయన దయవల్ల మా పెద్దమ్మాయివాళ్ళు క్రకౌలోని వాళ్ళ ఇంటికి సురక్షితంగా చేరుకున్నారు.

తర్వాత 14వ రోజు మా అబ్బాయి, కోడలు బయలుదేరి బాబా దయవల్ల  ఇమ్మిగ్రేషన్‌లో ఎటువంటి సమస్య లేకుండా యుఎస్ చేరుకోని, వాళ్ళవాళ్ళ ఉద్యోగాల్లో చేరారు. తర్వాత మా చిన్నమ్మాయి, అల్లుడు స్లీపర్ బస్సులో గోవా వెళ్లారు. వాళ్ళ క్షేమం గురించి నేను బాబాను ప్రార్థించాను. బాబా అనుగ్రహంతో వాళ్ళు క్షేమంగా వెళ్లొచ్చారు. 100కి 200% బాబా దయవల్లనే అన్నీ సక్రమంగా జరిగాయి. నేను అందరికీ చెప్పేది ఒక్కటే, 'ఖచ్చితంగా బాబా ఉన్నారు. మనల్ని చూస్తున్నారు, మన ప్రార్థనలు వింటున్నారు. ఇది నూటికి నూరుపాళ్లు నిజం.

ఓం శ్రీసాయి సర్వభారాభృతే నమః.

బాబా సాయి చరణం

సర్వదా శరణం శరణం.

---

Read More

సాయిభక్తుల అనుభవమాలిక 2099వ భాగం....

---

ఈ భాగంలో అనుభవాలు:

1. మనస్ఫూర్తిగా వేడుకుంటే అన్ని బాబానే చూసుకుంటారు

2. బాబును ప్రసాదించిన బాబా

---

మనస్ఫూర్తిగా వేడుకుంటే అన్ని బాబానే చూసుకుంటారు

సాయిభక్తులకు నమస్కారాలు. నేను ఒక సాయి భక్తురాలిని. సాయి నాకు ఎన్నోసార్లు సహాయం చేసి రక్షించారు. 2026, మేలో మా పాపకి జ్వరం, స్కిన్ అలర్జీ వచ్చాయి. ఇంట్లో ఉన్న హోమియో మందులు రెండు రోజులు వాడినా జ్వరం తగ్గలేదు. స్వల్ప జ్వరమే కానీ, వచ్చి పోతుండేది. అలర్జీ మాత్రం ఒళ్లంతా వచ్చి దురదతో పాప చాలా ఇబ్బందిపడింది. ఇంకా 3వ రోజు నేను పాపని హోమియో డాక్టర్ దగ్గరకి తీసుకెళితే, తగ్గుతుందని మందులిచ్చారు. అయితే, అలర్జీ కొంచెం తగ్గింది కానీ, జ్వరం తగ్గలేదు. అందుకని 5వ రోజు మళ్ళీ పాపని డాక్టరు దగ్గరకి తీసుకెళ్ళాను. డాక్టర్ మందులు మార్చి అలర్జీకి మాత్రమే ఇచ్చి, "జ్వరం తగ్గకపోతే బ్లడ్ టెస్ట్ చేయిద్దాం" అన్నారు. మర్నాడు మావారు, "జ్వరం తగ్గట్లేదు కదా! ఇంగ్లీష్ మందులకు వెళ్దాం" అనసాగారు. ఆయన అలా అంటూనే ఉన్నా ఇంగ్లీసు మందులకు వెళ్లడం నాకు ఇష్టం లేక, "బాబా! ఎన్నడూ లేనిది ఏమిటి ఈ అలర్జీ, జ్వరం. దయచేసి తగ్గించండి" అని బాబాని వేడుకున్నాను. మరుసటిరోజు జ్వరం కొద్దిగా వచ్చింది, అలర్జీ కొంచెం తగ్గింది. నేను వారం రోజులు నిద్రలేకుండా రాత్రిళ్ళు పాపని చూసుకున్నాను. బాబాని వేడుకుంటూ ఊదీ రాస్తూ ఉంటే, చివరికి జ్వరం తగ్గింది. కానీ అలర్జీ తగ్గలేదు. అప్పుడు ఎందుకైనా మంచిదని బ్లడ్ టెస్ట్ చేయిస్తే, బాబా దయవల్ల వైరల్ ఫీవర్ కాదని రిపోర్ట్ వచ్చింది. హోమియో డాక్టర్ రిపోర్ట్ చూసి, "కేవలం అలర్జీ వల్లే జ్వరం వచ్చింద"ని చెప్పి అలర్జీ పూర్తిగా తగ్గడానికి ఇంకో రెండు రకాల మందులు వ్రాసారు. వాటితో అలర్జీ మెల్లగా తగ్గుతూ వచ్చింది. పాపకి తగ్గినందుకు నేను సాయి వేయి నామాలు వ్రాసి సాయికి ధన్యవాదాలు చెప్పుకున్నాను. అయితే ఆ నామాల పుస్తకం శిరిడీ చేరుతుందని నాకప్పటికి తెలియదు. ఆ మర్నాడు మావారికి శని, ఆదివారాలు సెలవులు వస్తున్నాయని, శిరిడీ వెళ్ళి దర్శనం చేసుకోవాలని నాకనిపించింది. కానీ అప్పటికప్పుడు తత్కాల్‌లో కూడా టికెట్లు దొరకవు. అయినా విషయం మావారికి చెప్తే, మొదట తిట్టారు కానీ, తర్వాత ఏమనుకున్నారో ఏమో! ప్రీమియం తత్కాల్‌లో చాలా డబ్బు ఖర్చు పెట్టి మరీ టికెట్లు తీశారు. నాకు చాలా ఆశ్చర్యమేసింది. సంతోషంగా నేను వ్రాసిన సాయి వేయి నామాల పుస్తకంతో పాటు కొన్ని ఇంకా వ్రాయని వేయి నామాల పుస్తకాలు బ్యాగులో పెట్టుకొని శిరిడీ ప్రయాణానికి సిద్ధమయ్యాను. ఉదయం ట్రైన్ ఎక్కిన తర్వాత నేను, మావారు, మా అమ్మ తల ఒక వేయి నామాల పుస్తకాలు వ్రాసాము. మాకు దర్శనం టికెట్లు దొరికాయి కానీ, రూమ్ దొరకనందున 'ఎలా బాబా అనుకున్నాను' కానీ, మావారి సహోద్యోగి సాయిబాబా ధవళేశ్వరం ట్రస్ట్‌లో మెంబర్. ఆయన శిరిడీలో తులసివిహార్‌లోని ధవళగిరి సాయి ఆశ్రమంలో మాకు రూమ్ ఇప్పించారు. అలా బాబానే అన్ని అమర్చి తమ దర్శనం చేయించారు. మేము వ్రాసిన 4 వేయి నామాల పుస్తకాలు బాబా సమాధికి తాకించి తిరిగి నా చేతికి ఇచ్చాక వాటిని హుండీలో వేశాను. ఈసారి మేము మొదటిసారి ద్వారకామాయికి వెళ్లి అక్కడ గోడలు తాకి తన్మయమయ్యాము  బాబాని మనస్పూర్తిగా వేడుకుంటే అన్ని ఆయనే చూసుకుంటారు. "ధన్యవాదాలు బాబా. నా భర్త, ఈ కుటుంబం అన్ని మీరు నాకిచ్చిన ప్రసాదాలే. వారి మనశ్శాంతి, సంతోషమే నేను ఎప్పుడూ కోరుకునేది. దయతో మమ్మల్ని చల్లగా చూడు తండ్రీ".

---

బాబును ప్రసాదించిన బాబా 

సాయిబంధువులకు నమస్కారం. నా పేరు సందీప్. మేము గత 10 సంవత్సరాలుగా బాబాను మా ఇంటి సభ్యుడిలా భావిస్తూ, ప్రతి విషయంలో ఆయన ఆశీస్సులు తీసుకుంటూ జీవిస్తున్నాము. బాబాకు చెప్పకుండా మేము ఏ పని ప్రారంభించము. మా జీవితంలో ఎన్నో కష్టాలు, పరీక్షలు ఎదురయ్యాయి. కొన్ని సందర్భాల్లో ఆశలు కోల్పోయిన రోజులున్నా మేమెప్పుడూ బాబాపై ఉన్న నమ్మకాన్ని మాత్రం వదలలేదు. బాబా దయవల్ల మాకు మంచి ఉద్యోగాలు వచ్చాయి. ఆర్థికంగా స్థిరపడ్డాం. హైదరాబాద్‌లో ఒక ఇల్లు కూడా తీసుకున్నాము. మాకు ఒక పాప ఉంది. ఆమె మా జీవితానికి ఆనందం తీసుకొచ్చింది. కానీ కుటుంబసభ్యులు, బంధువులు, సమాజంలోని కొందరు "ఒక బాబు కూడా ఉంటే బాగుంటుంది" అని తరచూ అంటుండేవారు. మా కుటుంబం ఎంతో ఆనందంగా, ప్రశాంతంగా జీవిస్తున్నప్పటికీ అలాంటి మాటలు కొన్నిసార్లు మనసుకు బాధ కలిగించేవి. ఆ పరిస్థితుల్లో మేము బాబాపై విశ్వాసం ఉంచి, ఆయనకు మా కోరికను విన్నవించుకున్నాము. కొంత కాలం గడిచాక బాబా ఆశీస్సులతో మాకు ఒక బాబు జన్మించాడు. మా ఆనందానికి అవధులు లేకపోయాయి. ఆ రోజు మా జీవితంలో ఎంతో ప్రత్యేకమైన రోజు. మా కుటుంబం పరిపూర్ణమైన భావన కలిగింది. మాకు సమాజంలో ఒక ప్రత్యేకమైన గౌరవం లభించినట్లు అనిపించింది. బంధువులు, స్నేహితులు కూడా చాలా సంతోషించారు. ఈ అనుభవం ద్వారా మేము బాబాను సంపూర్ణంగా విశ్వసిస్తే, ఆయన సరైన సమయంలో మనకు కావాల్సింది ప్రసాదిస్తారు. కొన్నిసార్లు ఆలస్యం జరిగినట్లు అనిపించినా, బాబా నిర్ణయం ఎప్పుడూ మన మంచికే అయి ఉంటుందని నేను తెలుసుకున్నాను. "బాబా! మీకు మా హృదయపూర్వక కృతజ్ఞతలు. ఐ లవ్ యు బాబా".

---

Read More