ప్రముఖ సాయిభక్తుడైన జి.జి.నార్కే స్నేహితుడు, అతను కూడా బాబా భక్తుడు. ఒకసారి అతను కుటుంబసమేతంగా రామేశ్వరం యాత్రకు బయలుదేరాడు. అతనితోపాటు అతని స్నేహితుడు ఒకతను కూడా తన కుటుంబంతో బయలుదేరాడు. నార్కే స్నేహితుడు చిన్న పిల్లల్ని చూసుకోవడం కోసం తమతోపాటు తన మరదలిని(భార్య సోదరి) కూడా వెంట తీసుకువెళ్లాడు. వాళ్ళు దారిలో మొదట మద్రాసులోని(చెన్నై) ఒక గుజరాతీ సత్రంలో బస చేశారు. సహజంగానే అలాంటి చోట సొంత ఇంట్లోలా మడి-మైల పాటించడం కుదరదు కదా! కానీ అతని మరదలికి మడి-మైల వంటి పట్టింపులు చాలా ఎక్కువ. అందువల్ల ఆమె రెండు మూడు సార్లు ఇబ్బందిపడుతూ గొణుక్కుంది. అప్పుడు నార్కే స్నేహితుని భార్య ఆమెతో, “బాయీ! ఇక్కడ చాలా మంచి ఏర్పాట్లు ఉన్నప్పకిటీకీ నువ్వు గొణుగుతున్నావు, రేపు శిరిడీ వెళితే, నీ పరిస్థితి ఇంకేమవుతుందో? అక్కడైతే మడి-మైల పాటించే ఆడవాళ్లు సైతం బాబా పాదాలపై శిరస్సు ఉంచి నమస్కరిస్తారు, మడి-మైల అస్సలు పాటించరు" అని చెప్పింది. దానికి ఆమె, "అలా అయితే, మీ సాయిబాబాకు ఇక్కడి నుండే నమస్కారం" అని బదులిచ్చింది. అదే రోజు సాయంత్రం ఆమె నడుము తీవ్రంగా పట్టేసింది. ఆ నొప్పి ఎంతలా ఉందంటే, మసాజ్ చేసినా, కాపడం పెట్టినా అస్సలు శాంతించలేదు. ఆమె మంచం మీద నుండి కదలలేకపోయింది. మరుసటిరోజు ఉదయం వాళ్ళు రామేశ్వరం వెళ్లేందుకు బయలుదేరాల్సి ఉంది. రైలు టికెట్లు కూడా బుక్ అయి ఉన్నాయి. అయితే రాత్రైనా ఆమెకు నొప్పి తగ్గలేదు. అందువల్ల ఆమెను మద్రాసులోనే వదిలిపెట్టి, మిగతా వాళ్ళు ముందుకు సాగిపోవాలని నిశ్చయించుకున్నారు. వాళ్ళు తిరిగి వచ్చేంతవరకు ఆమెను జాగ్రత్తగా చూసుకుంటామని ఆ సత్రం యజమాని గుజరాతీ గృహస్థుడు ఒప్పుకున్నాడు. కానీ ఇంత దూరం వచ్చి కూడా యాత్ర చేయలేకపోతున్నందుకు ఆమెకి, అలాగే వాళ్ళకి చాలా బాధ అనిపించింది. కానీ ఆమె కానీ, వాళ్ళు కానీ ఏమీ చేయలేని పరిస్థితి. ఆ రాత్రి అక్కచెల్లెలిద్దరికీ నిద్ర పట్టలేదు. హఠాత్తుగా నార్కే స్నేహితుని భార్యకి మధ్యాహ్నం జరిగిన సంభాషణ గుర్తొచ్చి, తన సోదరితో పరిహాసంగా, "బాయీ! నువ్వు మధ్యాహ్నం అన్నావు కదా! ‘మీ సాయిబాబాకు ఇక్కడి నుండే నమస్కారం’ అని. అందుకే నీ నడుము పట్టేసి నీ రామేశ్వరం యాత్ర తప్పిపోయే పరిస్థితి వచ్చింది. సాయిబాబా సాక్షాత్తు భగవంతుడే! నువ్వు ఆయనకు ఇక్కడి నుండే నమస్కారం చేస్తానన్నావు. కాబట్టి, మరో దైవమైన ఆ రామేశ్వరుడు కూడా, ‘నాకు కూడా అక్కడి నుండే నమస్కారం చేయి!' అంటున్నారు" అని అంది. ఆమె ఆ మాటలు సరదాగా అన్నవే అయినా ఆమె సోదరి మనస్సులో దృఢంగా నాటుకున్నాయి. ఆమె నొప్పితో మూలుగుతూనే, “నాది తప్పయింది. నేను నా మాటలు వెనక్కి తీసుకొని, క్షమాపణ కోరుకుంటున్నాను. ఒకవేళ నా నడుము నొప్పి ఉదయానికల్లా నయమైపోతే మాత్రం, నేను రామేశ్వరం నుండి తిరిగి వచ్చిన వెంటనే బాబా దర్శనానికి శిరిడీ వెళ్తాను” అని అంది. కొద్దిసేపటికే ఆమెకు కొంచెం ఉపశమనంగా అనిపించి, ఉదయానికల్లా నొప్పి పూర్తిగా తగ్గిపోయింది. దాంతో ఆమె సంతోషంగా అందరితో కలిసి వెళ్లి రామేశ్వరం యాత్ర విజయవంతంగా పూర్తి చేసింది. ఆ తర్వాత ఆమె శిరిడీ వెళ్లి బాబా దర్శనం చేసుకొని ఎంతో ఆనందించింది.
ఒకసారి నార్కే స్నేహితునికి ముంబాయిలో ఒక స్నేహితుని ద్వారా ఒక బ్రహ్మచారితో పరిచయం ఏర్పడింది. ఆ బ్రహ్మచారి నాశిక్ జిల్లాలోని వించూర్కి చెందిన ఒక బ్రాహ్మణ కుటుంబంలో జన్మించాడు. అతనికి ఏడేళ్ల వయసున్నప్పుడు అతని తల్లిదండ్రులు అతన్ని వెంటబెట్టుకొని కాశీలో(బెనారస్) నివాసముండటానికి వెళ్లారు. కొంతకాలానికి ఆ దంపతులిద్దరూ పరమపదించడంతో వాళ్ళ కొడుకు అనాధగా మిగిలాడు. ఒక వైరాగి(సన్యాసి) ఆ అబ్బాయిని చేరదీసి సంరక్షించాడు. కొంతకాలానికి ఆ సన్యాసి ఆ అబ్బాయిని వెంటబెట్టుకొని హిమాలయాలకు వెళ్లాడు. ఆ సన్యాసికి మూలికా వనస్పతులను(ఆయుర్వేద మొక్కలను) వెతికి, వాటి గుణగణాలను పరిశోధించడంలో ఆసక్తి. అతనితో పాటు అతనిని గురువుగా భావించే ఆ అబ్బాయి కూడా ఆ రంగంలో ఎంతో పురోగతి సాధించాడు. కాలక్రమంలో ఆ సన్యాసి దేహత్యాగం చేసాడు. ఆ బాల బ్రహ్మచారి మనస్సు మాత్రం అక్కడే లగ్నమైనందున తనకి ముసలితనం వచ్చేంతవరకు తన కాలమంతటినీ హిమాలయాల్లో, ఆ పరిసర ప్రాంతాల్లో గడుపుతూ ఎన్నో రకాల వనౌషధులను కనుగొన్నాడు. వృద్ధాప్యంలో దక్షిణాది ప్రాంతానికి (తన స్వస్థలానికి) తిరిగి వెళ్లాలనే కోరిక కలిగి, వించూర్కు తిరిగి వెళ్ళాడు. అక్కడ విచారించగా, తన బంధువులందరూ అప్పటికే మరణించినట్లు అతనికి తెలిసింది. అతను తనను తాను 'హరిద్వార్ బ్రహ్మచారి' అనే పేరుతో పరిచయం చేసుకున్నాడు. తాను సేకరించిన ఆయుర్వేద జ్ఞానాన్నంతటినీ గ్రంధస్తం చేసి, అచ్చు వేయించి, ఆ పుస్తకం యొక్క ఒక్కొక్క ప్రతిని ప్రతి ఊరిలో కీర్తిప్రతిష్ఠలున్న కుటుంబం వద్ద ఉంచి, తద్వారా ఆ మూలికల ప్రయోజనం అందరికీ అందేలా చేయాలని కోరుకున్నాడు కానీ. ప్రజల ఉదాసీనత(నిర్లక్ష్యం) వల్ల అతని కోరిక నెరవేరలేదు. అయినప్పటికీ, అతను తనకు తెలిసిన కొన్ని రహస్య మూలికల వివరాలను తన స్నేహితులకు చెప్పాడు(అవి ఖచ్చితంగా రోగాలను నయం చేస్తాయనేది నార్కే స్నేహితుని స్వీయ అనుభవం). అయితే ఆ ఔషధాలను ఎవరికీ అమ్మకూడదనే నిబంధన(షరతు)పైనే అతను ఆ మూలికల రహస్యాలను ఇతరులకు చెప్పేవాడు. ప్రజలకు ఉచితంగా మందులు ఇవ్వాలనేదే అతని ధ్యేయం.
ఆ బ్రహ్మచారి నార్కే స్నేహితునితో ముంబాయిలో పరిచయం ఏర్పడినప్పటినుండి అప్పుడప్పుడు వాళ్ళింటికి వచ్చిపోతుండేవాడు. తరచూ రాకపోకలు సాగిస్తూ ఉండటం వల్ల అతనికి నార్కే స్నేహితుని కుటుంబం ద్వారా శ్రీసాయిబాబా గురించి తెలిసి బాబాపట్ల ఎంతో గౌరవం ఏర్పడింది. అతను గంటల తరబడి వాళ్ళ దగ్గర కూర్చుని బాబా లీలలను ఎంతో ప్రేమగా వింటుండేవాడు. వాళ్ళు బాబా దర్శనానికి రమ్మని అతనితో విన్నవించుకునేవారు. కానీ, అతను ‘తనను హిమాలయాలకు తీసుకెళ్లిన సన్యాసి తన గురువని, కాబట్టి ఉద్దేశపూర్వకంగా వేరే చోటికి దర్శనార్థం వెళ్లడం అనుచితమని’ అనేవాడు. ఇలా ఉండగా ఆ బ్రహ్మచారి ఒకసారి సోలాపూర్ జిల్లాలోని కర్మాల గ్రామానికి వెళ్ళాడు. కారణం, ఆ గ్రామంలో కలరా వ్యాధి ప్రబలి, ఆ గ్రామానికి చెందిన ఒక షావుకారి ఒక్కగానొక్క కొడుకు ఆ వ్యాధి బారినపడ్డాడు. ఆ షావుకారికి ఈ బ్రహ్మచారి బువా మందులు ఇస్తారనే విషయం తెలిసి, రమ్మని కబురుపెట్టాడు. అక్కడికి వెళ్లిన బ్రహ్మచారి ఆ అబ్బాయి పరిస్థితి చూస్తూనే, అతనికి చివరి క్షణాలు దగ్గర పడినట్లనిపించింది. అందుచేత, "ఇప్పుడు నా మందుల వల్ల ఎలాంటి ఉపయోగం ఉండదు" అని చెప్పాడు. దానికి ఒక వ్యక్తి, “ఇది వైద్యుడి భాష(మూమూలుగా డాక్టర్స్ చెప్పే మాట అని అర్థం). మిమ్మల్ని వైద్యుడిగా పిలవలేదు. ఒకవేళ ఈ అబ్బాయిని బ్రతికించడం మీకు చేతకాకపోతే, ఈ బ్రహ్మచారి వేషం ఎందుకు వేశారు?" అన్నాడు(అతని వేషధారణ ఎప్పుడూ మహాత్మా గాంధీ వేషధారణలా ఉండేది). ఆ మాటలు విని బ్రహ్మచారి బువాకు చాలా బాధేసి కొంచెం చిరాకుపడ్డాడు. కానీ విభూతి(భస్మం) అడిగి తీసుకొని, శ్రీసాయిబాబాను స్మరిస్తూ రోగి నోట్లో ఆ విభూతి వేసి, ఒంటికి కూడా పూసి, ‘ఒకవేళ ఈ అబ్బాయి బ్రతికి లేస్తే, 15 మంది ఫకీర్లకు భోజనం పెడతాన’ని మనస్సులో సంకల్పం చేసుకున్నాడు. కానీ ఆ అబ్బాయి బ్రతుకుతాడనే ఆశ అతనికి అస్సలు లేదు. మర్నాడు అతను ఆ వూరు విడిచి ధార్వాడ్ వైపు వెళ్లిపోయాడు. సుమారు పదిహేను రోజుల తర్వాత అతను తిరిగి వస్తున్నప్పుడు రాత్రివేళ ఒక రైల్వేస్టేషన్లో బండి ఆగింది. అప్పుడు బయట నుండి 'హరిద్వార్ బ్రహ్మచారి మహారాజ్' అని ఎవరో గట్టిగా పిలవడం అతనికి వినిపించింది. ‘ఈ రాత్రివేళ నన్ను ఇక్కడ ఎవరు, ఎందుకు పిలుస్తున్నారు?’ అని బయటకు చూశాడు అతను. ఆ పిలుస్తున్న వ్యక్తి అతని దగ్గరకు వచ్చి, "నేను మీకోసమే చూస్తున్నాను. కర్మాలకు చెందిన షావుకారు కొడుకు కోలుకున్నాడు. కాబట్టి మీరు అనుకున్న విధంగా 15 మంది ఫకీర్లకు భోజనం పెట్టండి" అని చెప్పాడు. ఈ వార్త వినగానే బ్రహ్మచారి బువాకు చాలా ఆశ్చర్యం వేసింది. అతను ఆ వ్యక్తిని ఏదైనా ప్రశ్నించే లోపే రైలు కదిలింది, ఆ వ్యక్తి కూడా ఎక్కడా కనిపించలేదు. బ్రహ్మచారి మనస్సులో, ‘ఇది కలా? లేక నిజంగానే మనల్ని ఎవరైనా కలిశారా? నా మనస్సులోని 15 మంది ఫకీర్లకు భోజనం పెడతాననే సంకల్పం ఆ వ్యక్తికి ఎలా తెలిసింది? నేను ఈ రైలులో ఉన్నానని ఆ వ్యక్తికి ఎలా తెలిసింది?’ ఇటువంటి ఎన్నో ప్రశ్నలతో అలజడి రేగింది. తెల్లవారేసరికి పూణే వచ్చింది. అతను అక్కడ దిగుతూనే మొదట కర్మాలలోని తన స్నేహితునికి ఉత్తరం వ్రాసి, ఆ అబ్బాయి పరిస్థితి గురించి తెలియజేయమని అడిగాడు. దానికి 'ఆ అబ్బాయి పూర్తిగా కోలుకుని సంతోషంగా ఉన్నాడని' సమాధానం వచ్చింది. దానితో బ్రహ్మచారి మళ్లీ కర్మాల వెళ్లాడు. అతను వచ్చినట్లు తెలియగానే ఆ షావుకారు అతన్ని కలవడానికి వచ్చాడు. అతనికి బ్రహ్మచారి సాక్షాత్తు భగవంతుడిలా అనిపించి, తన కొడుకును బ్రతికించినందుకు మీ ఋణం ఎలా తీర్చుకోవాలని అడిగాడు. అందుకు బ్రహ్మచారి, “కేవలం 15 మంది ఫకీర్లకు అన్నదానం చేయమ"ని చెప్పాడు. ఈ అనుభవం ద్వారా ఆ బ్రహ్మచారి బాబా మహిమను ప్రత్యక్షంగా అనుభూతి చెంది ఆనందంతో పరవశించిపోయాడు.
సోర్స్: సాయిలీల పత్రిక 1927, సంచిక 2&3










