సాయిభక్తుల అనుభవమాలిక 2112వ భాగం....

---

ఈ భాగంలో అనుభవం:

• సాయి వర్షించే కరుణని ఎంతని వర్ణించను?

---

సాయినాథునికి, సాయిబంధువులకు నా నమస్కారాలు. నా పేరు రమాదేవి. సాయి వర్షించే కరుణని ఎంతని వర్ణించను? నాకు మా అమ్మవాళ్ళు పసుపు-కుంకుమ కింద ఒక చిన్న ఇల్లు ఇచ్చారు. మేము దానిని అద్దెకి ఇచ్చాం. ఒక కుటుంబం 6, 7 సంవత్సరాలు ఆ ఇంట్లో ఉన్నారు. వాళ్ళు మొదట 5 సంవత్సరాలు అద్దె బాగానే ఇచ్చారు కానీ, ఆ తర్వాత అద్దె సరిగా ఇచ్చేవారు కాదు. ఆ ఇంటికి దగ్గరలో మా మేనమామవాళ్ళు ఉంటే, వాళ్ళకి విషయం చెప్పి, అద్దె సంగతి చూడమని చెప్పాము. అయితే వాళ్ళు ఎన్నిసార్లు అడిగినా ఏవో కారణాలు చెపుతూ అద్దె ఇవ్వకుండా దాదాపు 18 నెలలు గడిపివేశారు. ఇంకా మేము విసిగిపోయి ఇల్లు ఖాళీ చేయమని చెప్పాము. తర్వాత కూడా వాళ్ళు ఈ నెల, తర్వాత నెల అంటూ 6 నెలలు గడిపేశారు. మొత్తం 2 సంవత్సరాలకు పైగా అద్దె ఇవ్వలేదు, ఇళ్లు కూడా ఖాళీ చేయలేదు. చివరి 6 నెలలు నేను బాబాని, "వాళ్ళు అద్దె ఇచ్చి, ఇల్లు ఖాళీ చేసేలా చూడండి" అని వేడుకుంటూ చాలాసార్లు వాళ్ళకి ఫోన్ చేసి నెమ్మదిగా అడిగాను. వాళ్ళు వినలేదు. చివరికి నేను ఎంత విసిగిపోయానంటే, 'అద్దె లేకపోతే పోయింది. వాళ్ళు ఇల్లు ఖాళీ చేస్తే చాలు' అనుకున్నాను. 2026, ఫిబ్రవరి నెల చివరి వారంలో ఒకరోజు మావారికి బాగా కోపం వచ్చి ఫోన్‌లో, "ఒక్క రోజులో ఇళ్లు ఖాళీ చేయాలి. లేదంటే ఊరుకోను" అని గట్టిగా చెప్పారు. దాంతో బాబా దయవల్ల వాళ్ళు "అద్దె ఇవ్వడానికి కొంత సమయం కావాలి. పక్క కాలనీలోనే ఉంటామ"ని చెప్పి ఇల్లు ఖాళీ చేశారు. వాళ్ళు వెళ్లి 4 నెలలు అయింది, వేరే వాళ్ళు అద్దెకు దిగారు. కానీ ముందు అద్దెకు ఉన్నవాళ్లు ఇంకా అద్దె బకాయి డబ్బులు ఇవ్వలేదు. ఆ విషయం గురించి బాబాని అడిగితే, "నీ డబ్బు ఎక్కడికీ పోదు, ప్రశాంతంగా ఉండు" అని వస్తుంది. బాబా చెప్పారు కదా! ఏదో ఒకరోజు వాళ్ళు ఆ డబ్బు ఇస్తారని నమ్ముతున్నాను. ఇంకా బాబా దయ. మనకేది మంచిదో ఆయనకి తెలుసు కదా! "ధన్యవాదాలు బాబా".

2026లో మా పాప పదో తరగతి పరీక్షలు వ్రాసింది. తను బాగానే చదువుతుంది కానీ, పరీక్షల సమయంలో టెన్షన్ పడింది. నేను తనకి మంచి మార్కులు రావాలని అనుకున్నాను. బాబా దయతో తనకి 95% మార్కులు వచ్చాయి. తర్వాత మేము పాపని ఇంటర్మీడియట్ చదువుకోసం హాస్టల్‌లో చేర్పించాం. తను వెళ్ళేటప్పుడు ఇష్టంతోనే వెళ్ళింది కానీ, మొదటిసారి ఇంటి నుండి దూరంగా వెళ్ళడం వలన బెంగతో రెండు రోజులు తిండి, నిద్ర లేకుండా ఏడ్చింది. ఇంట్లో మా పరిస్థితి అందుకు భిన్నం కాదు, మేము కూడా చాలా బాధపడ్డాం. 3వ రోజు నేను బాబా దగ్గరకి వెళ్ళి, "పాప భవిష్యత్తు కోసం ఈ నిర్ణయం తీసుకున్నాం. పాప ఏడవకుండా మంచిగా చదువుకోవాలి. అలాగే మా బాధ కూడా తగ్గాలి" అని వేడుకున్నాను. అంతే! మంత్రం వేసినట్లు ఆ సాయంత్రానికి పాప, "నేను సంతోషంగా ఉన్నాను. ఫ్రెండ్స్ దొరికారు" అని చెప్పింది. మాకు కూడా బాధ తగ్గింది. రెండు నెలల నుంచి తను సంతోషంగా చదువుకుంటుంది. ఇది ఖచ్చితంగా బాబా కరుణ.

ఒకరోజు పాప కాలేజీవాళ్ళు 2 రోజులలో ఒరిజినల్ సర్టిఫికెట్లు సబ్మిట్ చేయాలి అని చెప్పారు. కానీ మేము అప్పటికి పాప 10వ తరగతి చదివిన స్కూల్ నుండి తన సర్టిఫికెట్లు తీసుకోలేదు. అదీకాక పాప చదివింది CBSE కావడం వలన,స్టేట్ బోర్డు ఎలిజిబిలిటీ సర్టిఫికెట్ కూడా తీసుకోవాల్సి ఉంది. నేను ఇదంతా 2 రోజులలో అవదు అనుకున్నాను. కానీ అసాధ్యం సుసాధ్యం చేయడానికి మన తండ్రి బాబా ఉన్నారు కదా! ఆయన మీద భారమేసి నా ప్రయత్నం నేను చేశాను. బాబా దయవల్ల ఒకటిన్నర రోజులో అన్ని సర్టిఫికెట్లు తీసుకోవడం, కాలేజీలో సబ్మిట్ చేయడం అయిపోయింది. "శతకోటి కృతజ్ఞతలు బాబా. మీరు మాతో ఉండడం ఎన్నో జన్మల పుణ్య ఫలం సాయిదేవా!". 

2026, జూలై నెల చివరి వారంలో ఒకరోజు మా మేనేజర్ ఒక విషయం చెక్ చేసి, కన్ఫర్మ్ చేయమని నాతో చెప్పింది. కానీ నేను మాట్లాడి కన్ఫర్మ్ చేసుకోవాల్సిన సదరు వ్యక్తి అందుబాటులో లేకపోవడం వలన గంటలోపు చెక్ చేసి చెప్పలేకపోయాను. ఆ తర్వాత నేను చెప్పేలోపు తను, 'నేను కావాలని ఆ విషయం చెప్పకుండా దాచాన'ని నన్ను తప్పుగా అర్థం చేసుకొని వేరే పని మీద నేను ఆమె దగ్గరకు వెళ్ళినప్పుడు కోపంగా మాట్లాడింది. "నా వలన ఏదైనా పొరపాటు జరిగిందా?" అని అడిగినా కూడా ఏం చెప్పలేదు. అదీకాక తను చెప్పిన పని విషయంలో ఏం జరిగిందో చెప్పడానికి కూడా నాకు అవకాశం ఇవ్వలేదు. ఆ తర్వాత వేరే విషయంలో మెసేజ్ చేస్తే, దానికి కూడా రిప్లై ఇవ్వలేదు. అలా 3 రోజులు గడిచిపోయాయి కానీ, పరిస్థితి మారలేదు. పైఅధికారి కోపంగా ఉంటే ఎంత సమస్యగా ఉంటుందో అందరికీ తెలిసిందే! నేను ఆ సమయంలో ఎంత మానసిక వేదన అనుభవించానో బాబాకి తెలుసు. ఆ బాధలో సచ్చరిత్రలో చదివిన ఒక సంఘటన గుర్తు వచ్చింది. అదేమిటంటే, కాకమహాజనికి ఇతను యజమాని అని ఒకరిని బాబాకి చూపిస్తే, "అతని యజమాని వేరే ఉన్నారు" అని బాబా అంటారు. ఆ విషయం గుర్తొచ్చి, 'నా యజమాని బాబా మాత్రమే అని నాకు తెలిసి కూడా నేనెందుకు బాధపడాలి. జరిగినదానిలో నా తప్పు ఎంతమాత్రమూ లేదు. కాబట్టి అంతా బాబా చూసుకుంటారని' అని నాకు నేను ధైర్యం చెప్పుకున్నాను. 4వ రోజు 'జరిగిన విషయం తనకి మెసేజ్ చేస్తే బాగుంటుందేమో! తను రిప్లై ఇవ్వకపోయినా తనకి విషయం తెలుస్తుంది కదా!' అనిపించింది. వెంటనే బాబాని చీటీల వేసి, 'మెసేజ్ చేసి చెప్పాలా? వ్యక్తిగతంగా వెళ్ళి చెప్పాలి?' అని అడిగాను. అందుకు బాబా 'మెసేజ్ చేయమని' చెప్పారు. సరేనని జరిగిన విషయం క్లుప్తంగా మెసేజ్ పెట్టాను తనకి. తను అది చూసి రిప్లై ఇవ్వలేదు. నేను బాబా చూసుకుంటారని వదిలేసాను. 5వ రోజు అనగ 2026, జూలై 28న ఆఫీసుకి వెళ్ళేటప్పుడు ముందుగా బాబా గుడికి వెళ్ళి, "పరిస్థితి సరిచేయండి బాబా" అని వేడుకున్నాను. అలాగే దత్తస్వామిని కూడా వేడుకున్నాను. బాబా దయ చూపారు. నేను ఒక ఆఫీసు విషయంగా, అలాగే గురుపౌర్ణమి సందర్భంగా సెలవు కావాలని మెసేజ్ చేస్తే, తను మామూలుగా మాట్లాడింది. నాకు చాలా సంతోషంగా అనిపించింది. బాబా ఏదైనా సరిచేయగలరు. "శతకోటి కృతజ్ఞతలు బాబా. జన్మజన్మాంతరాలలో నాకు తోడుగా ఉండండి సాయి".

---

Read More

కృష్ణజీ లక్ష్మణ్ సోమన్ -- 2వ భాగం....

---

---

కృష్ణజీ లక్ష్మణ్ సోమన్ శిరిడీలో తాను గమనించిన విషయాలు గురించి ఇంకా ఇలా చెప్తున్నారు:

నేను శ్రీసాయిబాబా దర్శనానికి వెళ్ళినప్పుడు కొన్నిసార్లు భాటే(భాటియా), పార్సీ మొదలైన వారి అందమైన భార్యలు, కుమార్తెలు కూడా వారి దర్శనానికి వచ్చేవారు. వాళ్ళు కొన్నిసార్లు శ్రీసాయిబాబా దగ్గర కూర్చునేవారు. అటువంటి సమయాల్లో కొంతమంది పురుషులు కూడా అక్కడ ఉండేవారు. వాళ్లలో ఎప్పుడూ అక్కడే ఉండేవాళ్ళు, బయటినుండి వచ్చినవాళ్ళు అనే రెండు రకాల వ్యక్తులు ఉండేవారు. ఈ వ్యక్తుల కళ్ళు సహజంగానే అక్కడున్న అందమైన స్త్రీల వైపు ఆకర్షింపబడేవి. మానవ స్వభావాన్ని చూస్తే, ఇది చాలా సహజమైన విషయం. కానీ బయటినుండి వచ్చిన వారి వైఖరి భక్తి, విశ్వాసాలతో, భావోద్వేగాలతో నిండి ఉన్నందున వారి ముఖాలపై ఎలాంటి ప్రత్యేక భావోద్వేగం కనిపించేది కాదు. వారి ముఖాలపై సాత్విక(ధర్మబద్ధమైన) భావాలు మాత్రమే ప్రకటమైనందున వాళ్ళు గంభీర స్వభావులుగా కనబడేవారు. కానీ ఎల్లప్పుడూ అక్కడే ఉండే వారి మనసులు మాత్రం చంచలమైనట్లు స్పష్టంగా కనిపించేది. శ్రీసాయిబాబా వైఖరి ఏ సమయంలోనూ, ఏ కారణంగానూ మారేది కాదు. ఆయన చాలా గంభీరంగా, ప్రశాంతంగా, స్థిర చిత్తంతో ఉన్నట్లు స్పష్టంగా కనిపించేది. ఆయన చాలా గంభీరంగా ఉన్నారని స్పష్టంగా తెలిసేది. వారి దర్శనానికి వచ్చిన ఆ అందమైన స్త్రీల హావభావాల్లో కూడా ఎలాంటి చంచలత్వం కనపడేది కాదు, దానికి విరుద్ధంగా నిష్కళంకమైన, స్వచ్ఛమైన వైఖరి, సాత్విక భావాలు స్పష్టంగా ప్రకటమవుతుండేవి. అటువంటి సన్నివేశాన్ని చూసినప్పుడు బయటినుండి వచ్చిన నా వంటి మనుషుల మనస్సులో మొదట ఏవైనా తప్పుడు లేదా పాపభావాలు కలిగినప్పటికీ వారి ఆ సాత్విక భావాల వల్ల అవి క్షణంలో మాయమైపోయి, వాటి స్థానంలో స్వచ్ఛమైన సాత్విక భావాలు వాటంతటవే ఉదయించేవి. నాకు అనిపించేది ఏమిటంటే, ‘సాధుసత్పురుషులను దర్శించడం వల్ల వేరే ఏ ప్రయోజనం లేకపోయినా, ప్రజల భావోద్వేగాలను శుద్ధిచేసే కార్యం వారికి తెలియకుండానే జరుగుతుంది. అది మామూలు ప్రయోజనం కాదు. సాధుసత్పురుషుల(మహాత్ముల) చరిత్రలు చదవడం ద్వారా జరిగే భావోద్వేగ శుద్ధి కార్యం వారి సాన్నిధ్యంలో, వారి ప్రత్యక్ష దర్శనం వల్ల మరింతగా జరుగుతుంది.

శ్రీసాయిబాబా ఎన్నడూ వేదాల గురించి మాట్లాడలేదు. భక్తి మార్గ ఉపదేశాలను కూడా వారి ప్రవర్తన, ఆచరణ, ప్రత్యక్ష ఉదాహరణల ద్వారా భోదించారు. ఇలా చెప్పడం అతిశయోక్తి అవుతుందని నేను అనుకోను. సాయిబాబా తమ దర్శనానికి వచ్చే భక్తులను అప్పుడప్పుడు 'గురుచరిత్ర' వంటి ప్రామాణిక గ్రంథాలను పఠించమని లేదా 'సప్తాహం' చేయమని సూచించేవారు. ఒకసారి 'ఓక్' అనే భక్తునితో గోవాలోని తన ఇంటిలో కూర్చొని 'గురుచరిత్ర' సప్తాహం చేయమని చెప్పారు బాబా.

మసీదులో శ్రీసాయి మహారాజ్ తీర్థ ప్రసాదాల పంపిణీ జరిగేది. ప్రజలందరూ వాటిని గొప్ప భక్తితో స్వీకరించేవారు. సాయిబాబా తాగిన పాత్రలో మిగిలిన నీరే ఆ తీర్థం. కొందరు దానిని స్వీకరించడానికి మొదట సంకోచించినప్పటికీ భక్తితోనో లేదా లోకవిరుద్ధంగా కనపడకుండా ఉండటానికో ప్రతి ఒక్కరూ దానిని తీసుకునేవారు. కుష్ఠురోగుల వంటి రోగగ్రస్తులకు మసీదులోకి రావడానికి ఎటువంటి నిషేధం లేనప్పటికీ, మశీదు నిర్వాహకులు అలాంటి వారు అక్కడికి రాకుండా ఏర్పాట్లు చేశారు. కనుక మహారాజ్ ఉదయం లెండికి వెళ్లే సమయానికి ఆ కుష్ఠురోగులు రహదారికి ఇరువైపులా నిలబడి మహారాజ్ దర్శనం కోసం ఎదురుచూసేవారు. ఆ సమయంలో వాళ్ళు మహారాజ్ పాదాలపై తమ తలను ఉంచి వారి దర్శనం చేసుకునేవారు. వారి స్పర్శ మహారాజ్ ముఖకవళికలలో ఎలాంటి మార్పు కలిగించేది కాదు. దానికి విరుద్ధంగా ఆయన కరుణ దృష్టితో వారిని చూస్తున్నట్లు అనిపించేది. నాలాంటి వ్యక్తులకు అదంతా వికారంగా, అత్యంత జుగుప్సాకరంగా, అంటువ్యాధి అన్న భయం కలిగించేదిగా ఉన్నప్పటికీ మహారాజ్ వైఖరిని చూసి ఆయనపై నాకు గౌరవం మరింత పెరిగింది. అంతేకాక, సత్పురుషుల వైఖరి(స్వభావం)లో దైవిక గుణాలు ఎలా ఉన్నతంగా ఉంటాయో కూడా నిరూపణగా చూడటం వల్ల ఒక విధమైన శిక్షణ లభించేది.

మహారాజ్ మసీదులో ఉన్నప్పుడు ఆయన వద్దకి చిన్న పిల్లలు వచ్చేవారు. వాళ్ళు చాలా అపరిశుభ్రంగా ఉన్నప్పటికీ, మహారాజ్ వాళ్ళని ఎత్తుకుని నవ్వుతూ నవ్వుతూ తమ ఒంటి మీద ఉన్న వస్త్రంతో వాళ్ళ ముక్కు, నోరు తుడిచి శుభ్రం చేసేవారు. ఆ తర్వాత వాళ్ళ చేతుల్లో పంచదార పలుకులు లేదా మరేవైనా తినుబండారాలు పెట్టేవారు. తద్వారా సహజాతిసహజంగా ఆయనకి అందరిపట్ల ఉండే సమత, మమతలు ప్రదర్శితమయ్యేవి. ఇది కూడా ఒక విధంగా భక్తులకు శిక్షణే.

శ్రీసాయిబాబా ఎప్పుడూ శాంతంగా, ఆనందంగా, సమచిత్తంతో ఉండేవారు. కానీ అప్పుడప్పుడు ఆయన మనో వైఖరి ఆకస్మికంగా మారిపోయి తీవ్రమైన భయాందోళనలు కలిగించేదిగా కనిపించేది. ఆయన రుద్రావతారం ధరించినట్లుగా అనిపించేది. ఒకరోజు రాత్రి నేను ఇతరులతో కలిసి రాధాకృష్ణమాయి ఇంటికి వెళ్లి, అక్కడ హారతి అయ్యాక తిరిగి వస్తుంటే, దారిలో మహారాజ్ ఒకటే కోపంతో ఊగిపోతూ కనిపించారు. ఆయన కళ్ళు ఎర్రబారిపోయాయి. ఆయన నిటారుగా నిలబడి, చేతిలోని కర్రను అటూ ఇటూ ఊపుతున్నారు. బాబా ఆ వైఖరి ప్రజలలో భయాన్ని పుట్టించగా పరుగులు తీయనారంభించారు. అటువంటి సంఘటనను నేను మొదటిసారి చూసినప్పుడు మహారాజ్ ఇంతలా ఆవేశపడటానికి కారణం ఏమిటో నా తర్కానికి అందలేదు. దీని గురించి నేను చాలామందిని అడిగాను. కానీ వారి నుండి నాకు సంతృప్తికరమైన సమాధానం లభించలేదు. ఇలాంటి ఆగ్రహావేశాలు శ్రీఅక్కల్కోట్ మహారాజ్‌లో తరచుగా కనిపించేదని నేను విన్నాను. ఇంకా తర్వాత ఎవరో నాతో ఇలా కూడా అన్నారు, 'హారతి అనంతరం అక్కల్‌కోట్కర్ మహారాజ్ మహారాజ్(సాయిబాబా) శరీరాన్ని ఆవహించినందున అలా జరుగుతుందని, మరియు పాపాలు వంటి అదృశ్య కారణాలు ఉండవచ్చని'. కానీ అది విని నాకు అంతగా సంతృప్తి కలగలేదు. ఒక సత్పురుషుని విషయంలో ఎల్లప్పుడూ సాత్విక గుణాలు కనిపిస్తున్నప్పుడు, ఉన్నట్టుండి ఆగ్రహావేశాలు వంటి తామసిక గుణం ఎందుకు ఉద్భవిస్తుందో అంతుచిక్కని రహస్యం. తత్వశాస్త్రవేత్తలే  దీని గురించి ఆలోచించాలి.

మహారాజ్ విషయంలో కనిపించే ఇతరుల మనసును తెలుసుకోవడం, భూత, భవిష్యత్తుల గురించిన జ్ఞానం, ఇంకా అలాంటి ఇతర అద్భుతాలు కేవలం యోగ సిద్ధ పురుషునికి మాత్రమే ప్రాప్తిస్తాయి. పతంజలి యోగశాస్త్రంలో ఇటువంటి అనేక విషయాలు ప్రస్తావించబడ్డాయి. దీనిని బట్టి శ్రీసాయిబాబా ఒక గొప్ప యోగి సత్పురుషులై ఉండాలనే స్పష్టమైన అవగాహనకు నేను వచ్చాను. భావికభక్తులు ఆయనను ప్రత్యక్ష దైవమన్న దృష్టితో చూడటం కూడా యోగ్యమైనదే(సరైనదే). ఎందుకంటే, యోగ సాధన ద్వారా దైవత్వాన్ని(భగవత్ స్వరూపాన్ని) పొందినవారు దైవం కాక మరేమిటి? అటువంటి సత్పురుషుల వద్దకి కపటం లేకుండా వెళ్లినా, చికిత్స నిమిత్తం వెళ్లినా ఆ సత్పురుషుల సాత్విక గుణాల ప్రభావం వల్ల వారు కూడా సాత్వికులు కావడం సహజం.

సోర్స్: సాయిలీల పత్రిక 1938, 4,5, 6 సంచిక & 1938, 7,8,9 సంచిక

---

Read More

సాయిభక్తుల అనుభవమాలిక 2111వ భాగం....

---

ఈ భాగంలో అనుభవం:

• సాయి సమాధానాలు - నేర్పిన పాఠం

---

ఓం శ్రీసాయినాథాయ నమః. హే సాయి భవరోగ వినాశకాయ శరణం శరణం. నా పేరు శ్రీవాణి. 2025, అక్టోబర్ లేదా నవంబర్‌లో నా కాలుకి ఆక్సిడెంట్ అయింది. యాంకిల్ లిగ్మెంట్ టియర్ అవడం వల్ల డాక్టరు బెడ్ రెస్ట్ ఉండమన్నారు. ఆ సూచనమేరకు నేను అలాగే ఉండసాగాను. అయితే పాదం రెస్ట్‌లో ఉంచి 3 నెలలవుతున్నా నేను నడవలేకపోతుండటంతో చాలా టెన్షన్ పడ్డాను. అటువంటి సమయంలో మా గురువుగారు(పూజ్య గురుదేవులు శ్రీఅమ్ముల సాంబశివరావుగారు) ఒక సాయి కార్యక్రమం నిమిత్తం మా ఊరికి కొంచం దగ్గరలో ఉన్న ఊరికి ఫిబ్రవరి 8న వస్తున్నారని తెలిసింది. నేను ఆ రాత్రి, ఫిబ్రవరి 8న ఆ వూరు వెళ్లి, 'నాకు త్వరగా నయమవ్వాలంటే ఇంటర్నెట్ ద్వారా నేను తెలుసుకున్న రెండు, మూడు ట్రీట్మెంట్లలో ఏ ట్రీట్మెంట్ తీసుకోవాలో గురువుగారిని అడిగి వారి సలహా ప్రకారం చేయాల'ని అనుకున్నాను. మర్నాడు ఉదయం నేను నిద్ర మేలుకోవడానికి ముందు ఇంకా పూర్తిగా చైతన్యంలోకి రాని స్థితిలో సమాధి మందిరంలో కూర్చుని వున్న సాయి ఫోటో, దాని పక్కన మెసేజ్ బాక్స్‌లా ఒకటి కనిపించింది. ఆ మెసేజ్ ఒక్కో పదం వరుసగా  కనిపిస్తుంటే, నేను చదివాను. ఆ మెసేజ్ ఏమిటంటే, "నాకోసం వేచి ఉండొద్దు. నీ ఆత్మజ్ఞానం ప్రకారం ముందుకి వెళ్ళు" అని. అప్పుడు నేను, 'మా గురువుగారు వచ్చేవరకు ఆగకుండా నా స్వంత జ్ఞానం ప్రకారం వెళ్ళమ'ని సాయి సలహా ఇచ్చారని కుదుటపడ్డాను. కానీ ఆత్మజ్ఞానం అంటే వేరు కదా! అని అనుమానమొచ్చి ఆ పదానికి పర్యాయపదాలు గూగుల్‌లో చూస్తే 'ఆత్మజ్ఞానం' అంటే 'సొంత జ్ఞానం' అనే అర్థం కూడా వుంది. ఆ తర్వాత ఫిబ్రవరి 4, ఉదయం, 'నేను ఎప్పుడు వాకర్ లేకుండా మునుపటిలా నడవగలుగుతాను? ఎప్పుడు కాలు పూర్తిగా నయమవుతుంది? నేను స్కూలులో నా ఉద్యోగ విధులకు హాజరయ్యాక వాకర్‌ సహాయంతో ఎలా మైంటైన్ చేయాలి?' అని చాలాసేపు మధనపడ్డాను. అంతలో మా గురువుగారి ఫోటోతోపాటు 'softly move with careful instructions' అన్న వాక్యం కనిపించింది. ఆవిధంగా 'నేను మదనపడుతుండటం గమనించి 'జాగ్రత్తలు పాటిస్తూ నిదానంగా నడవమ'ని సాయిదేవుడు సలహా ఇచ్చారు. మన కర్మ బలీయంగా ఉన్నప్పుడు సాయినాథుడు దాని తీవ్రత తగ్గిస్తారు. మనం ఆదుర్దపడుతోంటే, మన పక్కన ఉండి మనకు ధైర్యం చెప్తారు. మనం చేసే ప్రతి ఆలోచన కనిపెడుతూ మనకి సమాధానాలు ఇస్తుంటారు. ఆయనపై పూర్తి భారమేసి, అనన్య శరణాగతితో సాయి పాదాల వద్ద పడి ఉండడమే మనకి శ్రేయస్కరం. "థాంక్యూ బాబా. దయచేసి ఇలాగే ఎల్లప్పుడూ ప్రతి కష్టంలో నన్ను నడిపించు తండ్రీ. నేను మిమ్మల్ని తప్ప మారేదీ కోరకుండుగాక!"

నాకు యాక్సిడెంట్ అయినప్పటినుండి 8 నెలలుగా నేను స్టూలుపై కూర్చుని స్నానం చేస్తుండగా 2026, జూలై 18న నా పాఠశాల విధులు ముగించుకొని ఇంటికి వచ్చి స్నానం చేస్తుంటే, అనుకోకుండా స్టూల్ మీద నుండి జారి కింద పడిపోయాను. అయితే విచిత్రంగా స్టూల్ పక్కకి జరిగిపోయినా నేను అమాంతం కింద పడకుండా ఎవరో నన్ను పట్టుకొని కిందకి జారవిడుస్తున్నట్లు చాలా నెమ్మదిగా కింద పడ్డాను. అది ఎలా సాధ్యమో నాకు ఇప్పటికీ అర్థం కావడం లేదు. ఒక్కసారిగా కింద పడి నా నడుము విరగకుండా సాయే ఆవిధంగా కాపాడారని నాకనిపిస్తుంది. సరే, ఆ తరువాత 'నేను ఈరోజు ఏదైనా తప్పు చేసానా?' అని పరిశీలించుకుంటుంటే, ఆరోజు ఉదయం స్కూల్లో 6వ తరగతి పిల్లలని నేను గట్టిగా కొట్టిన సంగతి గుర్తుకు వచ్చింది. నేను పనిచేస్తున్న పాఠశాల హైదరాబాద్ పరిసర ప్రాంతం అవడం వల్ల పిల్లలు చాలా దూకుడుగా వున్నారు. క్లాసుని డిస్టర్బ్ చేస్తున్న ఇద్దరిని అదుపుచేయడంలో విఫలమై అలిసిపోయి, సహనం నశించి స్కేలుతో కొంచెం అతిగానే దండించాను. 'ఉపాధ్యాయులు విద్యార్థులని ప్రేమగా దండించాలి కానీ, ద్వేషంతో దండించకూడద'ని మా గురుదేవులు చెప్తుంటారు. అలాంటిది, నేను అలా అతిగా దండించాను. అందుకు నాకు ఈ ప్రమాదం జరిగిందేమోనని అనిపించింది. రాత్రి నిద్రపోయేటప్పుడు, "బాబా! ఎప్పుడూ లేనిది ఇలా ఎందుకు జారిపడ్డాను? ఈ పనిష్మెంట్ నా ఏ కర్మకి కారణమో నాకు తెలియజేయండి" అని ప్రార్థించాను. మరుసటిరోజు ఉదయం 'సాయిమహారాజ్ సన్నిధి' వాట్సాప్ ఛానల్లో నా అనుమానం నిజం చేసేలా 'సాయి శరణానంద అనుభవాలు - 33వ భాగం' నాకు కనిపించింది. అందులో  సాయి శరణానంద, 'శ్రీకృష్ణ భగవానుడి ప్రతిమలోనూ, మహనీయుల చిత్రపటాల్లోనూ పాఠశాల విద్యార్థీ విద్యార్థినులు, అధ్యాపకులు, అధ్యాపకురాళ్ళు కనిపించేవారు. దీన్ని గురించి ఆలోచించిన మీదట "గురుమహారాజు సర్వవ్యాపకుడు” అన్న నిర్ణయానికొచ్చాను. ఇది తెలుసుకుని ఆయనకు నేను ఆరతి ఇస్తుంటే దానికో పరిణామం కలిగింది. “మూలప్రతిమల స్థానంలో కనిపించిన విద్యార్థీ విద్యార్ధినులంతా నేనేనని తెలుసుకోవాలని నా స్థానంలో నీకు వాళ్ళనే కనిపింపచేస్తున్నాను” అని గురుమహారాజు నాకు ప్రబోధించాలనుకుంటున్నారని అనిపించింది' అని తన తన అనుభవాన్ని పంచుకున్నారు. అది చదివాక, "పాఠశాల విద్యార్థులతో సహా అందరిలోనూ సాయి వ్యాపించి వున్నారు. విద్యార్థుల అల్లరిని సున్నితంగా అదుపు చేయకుండా, వాళ్ళు వినడం లేదనే కారణంతో వాళ్ళని దండించడం వల్ల వాళ్లలో ఉన్న సాయిని బాధపెట్టినట్లే' అనే పాఠాన్ని నేను నేర్చుకున్నాను. ఇకపై వాళ్ళని దండించవద్దని నిర్ణయం తీసుకున్నాను.

తర్వాత ఆరోజు ఆదివారం అయినందున రాపిడో బుక్ చేసుకుని కొంపల్లిలోని మా అక్కవాళ్ళింటికి బయలుదేరాను. ఇంటినుండి బయలుదేరేటప్పుడు ఎప్పటిలాగానే, "సాయీ! నన్ను కాపాడు" అని బాబాకి చెప్పుకుని వెళ్ళాను. మధ్య దారిలో నేను వెళ్తున్న ఆటో పంక్చరై శబ్దం చేస్తూ రోడ్డు మధ్యలో ఆగిపోయింది. సాయి దయవలన ఆ సమయంలో మా ఆటో వెనుక ఏ వాహనాలు లేనందున పెద్ద ప్రమాదం తప్పింది. లేకపోతే హైదరాబాద్ వెళ్లే ఆ బిజీ మార్గంలో వేగంగా వెళ్లే వాహనాలు, హఠాత్తుగా ఆగిపోయిన మా ఆటోని గుద్దేసేవే! నా కర్మ నన్ను వెంటాడుతున్నా దానినుండి నన్ను కాపాడిన సాయికి కృతజ్ఞతలు చెప్పుకుని వేరే వెహికిల్లో నా గమ్యం చేరుకున్నాను. కర్మ చాలా సూక్ష్మమైనది. సాయి చెప్పినట్లు పదునైన కత్తి అంచు మీద నడవడం లాంటిది. మన నడతలో ఏ చిన్న పొరపాటు జరిగినా కర్మఫలాన్ని అనుభవించాల్సిందే. అందుకే సాయి తన భక్తులు ఏ చిన్న పొరపాటు చేసినా సహించరు. ఏ చిన్న తప్పు కూడా చేయని విధంగా సాయి తన భక్తులని సరిదిద్దుతుంటారు. ఒకవేళ తన భక్తుడు ఏదైనా పొరపాటు చేసినా దాని ఫలితాన్ని వెంటనే అనుభవించేలా చేసి తొలగిస్తాడు. మన జీవితంలో జరిగే ప్రతి సంఘటనలో సాయి మనకు నేర్పే పాఠం దాగి ఉంటుంది. ప్రతి నిమిషం ఆత్మవిమర్శ చేసుకుంటూ, ఏ చిన్న విషయంలోనూ ధర్మం తప్పకుండా, కర్మల విషయంలో చాలా జాగ్రత్తగా ఉంటూ సాయి మార్గంలో మనం వెళ్తూ ఉండాలి. సూక్ష్మాతి సూక్ష్మమైన ధర్మ సూత్రాలని తెలుసుకుంటూ ఆచారిస్తూ ఉండటం శ్రేయస్కరం. అప్పుడే మన జీవితం శాంతిగా, సుఖంగా సాయి నీడలో సాగిపోతుంది. జీవితంలో ఏ చిన్న తప్పు కూడా చేయని సూక్ష్మబుద్ధిని నాకు ప్రసాదించి, నన్ను తమ సేవలో ఉపయోగించుకొని ధన్యురాలిని చేయమని సాయిని ప్రార్థిస్తున్నాను.

జై సాయిదేవా.

---

Read More

సాయిభక్తుల అనుభవమాలిక 2110వ భాగం....

---

ఈ భాగంలో అనుభవం:

• వెంట వున్నానని నిదర్శనం చూపించిన సాయి

---

నా పేరు శ్రీవాణి. పిలిచిన వెంటనే పలుకుతూ, తమ భక్తులని అనుక్షణం రక్షించే సాయినాథుని లీలలు అంతటా మారుమ్రోగాలని 2026, జూలై 13న బాబా నాకు ప్రసాదించిన ఒక అనుభవం మీ అందరితో పంచుకుంటున్నాను. దీన్ని చాలా వివరంగా వ్రాస్తున్నాను. ఎందుకంటే, నేను ఆరోజు ప్రతి నిమిషం సాయి ఉనికిని అనుభూతి చెందాను. ఆ అద్భుత క్షణాలలోని సాయి ప్రేమని, రక్షణని మీ అందరూ అనుభూతి చెందాలని నా ఈ ప్రయత్నం. ఇక నా అనుభవానికి వస్తే.. నేను ఉపాధ్యాయురాలిగా పని చేస్తున్నాను. మాకు అప్పుడప్పుడు ట్రైనింగ్ ఉంటుంది. ఆ క్రమంలో 2026, జూలై 13న టైనింగ్ మెదక్‌లో పెట్టారు. అందువల్ల నేను ఆరోజు మెదక్ వెళ్లాల్సిన అవసరం వచ్చింది. అయితే, నా కాలికి యాక్సిడెంట్ అయి, 4నెలల బెడ్ రెస్ట్ తర్వాత అంతదూర ప్రయాణం చేయాల్సి రావడం అదే మొదటిసారి. ankle ligament tear (చీలమండ లిగమెంట్ టియర్ లేదా చీలమండ బెణుకు) ఇంకా పూర్తిగా నయం కాలేదు. అందువల్ల నేను బస్సు ఎక్కలేని పరిస్థితి. కాబట్టి ఎక్కడకి వెళ్లాలన్నా కారు లేదా ఆటోలో వెళ్లి వస్తున్నాను. అలాంటిది ట్రైనింగ్‌‌కోసం మెదక్ వెళ్లాల్సిన సమయానికి నా కారు రిపేరులో ఉంది. నా సహోద్యోగులు వెళ్లే వాహనాల్లో వెళదామని ప్రయత్నించాను కానీ, వాళ్ళ కార్లలో నాకు చోటు లేకపోయింది. ఇంకా నేను, "బాబా! మీరే ఏదైనా కారు నాకు ఏర్పాటు చేయాలి" అని అనుకున్నాను. ఆశ్చర్యకరంగా మరునిమిషంలోనే ఒక సహోద్యోగి నాకు కాల్ చేసి, "ట్రైనింగ్‌కి వెళ్లాడనికి కారు ఏర్పాటు అయింది. మీరు మా కారులో రావొచ్చు" అని చెప్పాడు. నేను వెంటనే ఆనందంగా బాబాకి కృతజ్ఞతలు చెప్పుకున్నాను.

అయితే, నా సహోద్యోగివాళ్ళు వేరే చోట నుండి వస్తుండటం వల్ల నేను మా ఊరికి కొద్దిదూరంలో వున్న మరో ఊరు వరకు వెళ్లి, వాళ్ళ కారు అందుకోవాల్సి వుంది. ఆ ఊరికి వెళ్ళడానికి నేనుంటున్న ఊరి నుండి బస్సులు, ఆటోలు వెళ్లవు. కానీ సాయి దయవలన వెళ్లే రోజు ఉదయం కష్టం మీద ఒక ఆటో దొరకడంతో అందులో ఆ ఊరు వెళ్లి నా సహోద్యోగివాళ్ళ కారు అందుకున్నాను. మెదక్‌లో ట్రైనింగ్ ముగిసాక తిరిగి వచ్చేప్పుడు నా సహోద్యోగివాళ్ళు నన్ను వేరే ఊరిలో దించి వెళ్లిపోయారు. నేను ఆ ఊరి సెంటర్‌లో ఆటోకోసం వేచి చూస్తూ నిలబడ్డాను. అది సాయంకాలం అవడం, అదికాక నేను వెళ్ళాల్సింది మారుమూల ప్రదేశం అవడం వలన ఆ సమయంలో ఆటోలు అటువైపు రావని తెలిసింది. నా ముందునుంచి బస్సు వెళ్తున్నా నా కాలి సమస్య వల్ల ఎక్కలేక చాలా సంకట స్థితిలో అలా ఉండిపోయి బాబాని తలచుకొని, "బాబా! ఏదైనా వెహికల్ చూపించు. నన్ను క్షేమంగా ఇంటికి చేర్చు. ఈ పరిస్థితిలో మీరు నా వెంటే ఉన్నట్లు నాకు కనిపించండి" అని ప్రార్ధించాను. తర్వాత అక్కడే వేచి చూస్తుండగా నా ముందు వెళుతున్న వాహనాలపై రెండుసార్లు 'సాయి' దర్శనమిచ్చారు. కానీ అవి స్టికర్స్ రూపంలో ఉండటం వల్ల నాకు అంత సంతృప్తి అనిపించక, "బాబా! నువ్వు సజీవంగా వున్న ఫోటో రూపంలో నన్ను చూస్తూ కనిపించు" అనుకున్నాను. వెంటనే నా పక్కనుండి వెళ్తున్న వాహనంపై సరిగ్గా మా ఇంట్లో వున్న ఫోటో రూపంలోనే సాయి అందంగా దర్శనమిచ్చారు. నేను చాలా సంతోషించాను. ఆ వెంటనే ఆశ్చర్యంగా ఒక ఆటో, దాన్ని అనుసరిస్తూ దాని వెనుక మరో ఆటో వచ్చాయి. వాటిలో నేను వెళ్లాల్సిన మార్గంలో కొద్దిదూరం వరకు ప్రయాణం చేసే అవకాశం దొరికింది. ఆరా తీస్తే, తెలిసిన విషయం ఏంటంటే, "కొత్తగా ఆటో నేర్చుకొని ఆటోని ఊరికి తీసుకెళ్తున్న తన బంధువుల అబ్బాయిని, నేను ఎక్కిన ఆటో అతను వెంబడిస్తూ వెంట వెళ్తున్నాడ'ని. దాంతో సాయి నా కోసం ఆ పరిస్థితిని కల్పించి ఆ ఆటో పంపారని ఆనందపడ్డాను. కొంతదూరం వెళ్ళాక ఆ ఆటో దిగాను. ఇంకా సగం దూరం వెళ్లాల్సి ఉంది. "మళ్ళీ ఏంటి పరిస్థితి బాబా! ఎవరైనా మంచి వ్యక్తి లిఫ్ట్ ఇచ్చేలా చూడు" అని సాయిని తలచుకున్నాను. అప్పటికి చీకటి పడింది. ఒక కారు వస్తుండటంతో ఆపాను. కారు నడుపుతున్న అతను నన్ను చూసి కారు ఆపి, తను చేరాల్సిన గమ్యం వచ్చినప్పటికి కూడా నేను ఒక్కదాన్నే ఉండటం గమనించి నన్ను కారు ఎక్కించుకుని కొంతదూరం కారుని ముందుకు పోనిచ్చి, నన్ను మా ఇంటి దగ్గర దించి మరీ అతను తిరిగి వెళ్ళాడు. దారిలో అతను నాతో, "ఆ మార్గం మంచిది కాదని. ఆ దారిలో దారి దోపిడీలు జరుగుతాయని, చుట్టూ అడవి ప్రదేశం కాబట్టి ఎప్పుడూ ఇలా రిస్క్ తీసుకోవద్దు. రోజులు బాగా లేవ"ని చాలా ఆప్యాయంగా చెప్పాడు. ఆ కారు నాకు కనిపించకపోయుంటే ఏ వాహన సౌకర్యం లేని ఆ దారిలో నేను ఇల్లు చేరడం చాలా కష్టమయ్యేది. సాయే ఆ రూపంలో వచ్చి నన్ను ఇంటి దగ్గర దింపి వెళ్లారని అనిపించింది. ఇలా అడుగడుగునా సాయి నా వెంట వున్నానని నిదర్శనంగా చూపించారు. ఇంటిలోకి వెళ్లి సాయిని చూసి ఏడ్చేసాను. నేను మనసులో ఎప్పుడూ, 'ప్రతి సమస్యలో, ప్రతి నిమిషం నువ్వు నాకు తోడుగా ఉండి నన్ను జీవితంలో ముందుకు తీసుకెళ్ళు సాయి' అని అనుకుంటుంటాను. దానికి తగ్గట్టే సాయి అనుగ్రహం చూపిస్తున్నారు. "సాయిదేవా!! ఎల్లప్పుడూ మీ రక్షణను ఇలాగే చూపిస్తూ నా వెంట ఉండి నన్ను నడిపించు తండ్రీ".

---

Read More

కృష్ణజీ లక్ష్మణ్ సోమన్ -- 1వ భాగం....

---

---

బాబా సశరీరులుగా ఉండగా వారిని దర్శించిన భాగ్యశాలి కృష్ణజీ లక్ష్మణ్ సోమన్ అలియాస్ కిరాత్. ఇతను తలక్‌వాడి, బెల్గాం వాసి. చిత్‌పవన్(కొంకణ్) బ్రాహ్మణుడు. పోలీస్ డిపార్ట్మెంట్‌లో అకౌంటెంట్‌గా పనిచేసి పదవి విరమణ చేసాడు. ఇతను శిరిడీలో తాను గమనించిన విషయాలు ఇలా చెప్తున్నారు:

1913 సంవత్సరం ఆరంభంలో రెవెన్యూ సర్వేశాఖలో అసిస్టెంట్ సూపరింటెండెంట్‌గా పని చేస్తున్న శ్రీరావుబహుదుర్ హరివినాయక్ అలియాస్ తాత్యాసాహెబ్ సాఠే నన్ను మొదటిసారిగా శిరిడీకి పిలిచారు. శిరిడీ శ్రీసాయిబాబాకి సంబంధించి ఒక మాసపత్రిక ప్రచురించాలన్న ఆలోచన ఆయన మనసులో ఉండేది. సరిగ్గా ఈ కారణం చేతనే ఆయన నన్ను ప్రత్యేకించి శిరిడీకి పిలిచారు. నేను అంతకుమునుపే శిరిడీ పేరు, తాత్యాసాహెబ్ సాఠే శ్రీసాయినాథ్ మహారాజ్ భక్తుడని చాలారోజుల నుండి వింటూ ఉన్నాను. సాఠే తనకు, ఇతరులకు నివాసయోగ్యంగా ఉండేలా అక్కడ ఒక వాడా(భవనాన్ని) నిర్మించారు. ఆ భవనం ఆవరణలో ఒక వేపచెట్టు ఉంది. దాని చుట్టూ ఒక చిన్న అరుగు నిర్మించారు. శ్రీసాయినాథ్ మహారాజ్ అప్పుడప్పుడు వచ్చి ఆ చెట్టు కింద కూర్చోవడం వలన ఆ చెట్టుకి ఒక విధమైన ప్రాముఖ్యత సంతరించుకుంది. కొంతమంది స్త్రీలు, పేదలు ఆ చెట్టు చుట్టూ ప్రదక్షిణలు చేసేవారు. సాయినాథ్ మహారాజ్ కీర్తి విని దూరదూరాల నుండి చాలామంది వారి దర్శనానికి వచ్చేవారు. వారిలో ధనిక, పేద, మధ్యతరగతి ప్రజలు తరచుగా ఏదో ఒక కోరికతో వచ్చేవారు. కేవలం మోక్షం లేదా ముక్తిని పొందే ఉద్దేశ్యంతో చాలా అరుదుగా వచ్చేవారు. శ్రీసాయినాథ్ మహారాజ్ వారిని దక్షిణ అడిగి ప్రజల ప్రయోజనార్థం ఆ ధనాన్ని సంతోషంగా ఇచ్చేవారు. మొదట్లో దక్షిణ ఎలా ఉపయోగించబడిందో నాకు తెలియదు కానీ, తరువాత నాకు తెలిసింది ఏమిటంటే, ‘మహారాజ్ సమక్షంలో ఉండే మహల్సాపతి సోనార్(కంసాలి), కాశీరాం షింపి, అప్పా జాగలే, తాత్యాపాటిల్, అప్యాజీ ఉపాలే వంటి ఇద్దరు లేదా నలుగురు వ్యక్తులకు సాయినాథ్ మహారాజ్ దక్షిణ నుండి ఎంతో కొంత మొత్తం ఇచ్చేవారని, వాళ్ళు వారి అవసరాలు చూసుకునేవారని’. ఈ విషయం రావుబహుదుర్ సాఠేసాహెబ్ అక్కడికి వెళ్ళినప్పుడు అతని దృష్టికి వచ్చి, దక్షిణ రూపంలో వచ్చే నగదు సరిగ్గా వినియోగించబడటం లేదని అతనికి అనిపించింది. కాబట్టి, మనం పైన చెప్పిన భక్త బృందాన్ని విశ్వాసించి, దక్షిణను సక్రమంగా వినియోగించేలా, అలాగే వృద్ధాప్యంలో ఉన్న శ్రీసాయినాథ్ మహారాజ్ తదనంతరం వారి సంస్థాన్ ఏర్పాటుకు, అది సక్రమంగా నడిచేలా మనం కొన్ని ఏర్పాట్లు చేయగలిగితే మంచిదని ఆయన నిర్ణయించుకున్నారు. ఈ ఉద్దేశ్యంతోపాటు అతను ఒక మాసపత్రికను కూడా ప్రచురించాలని ప్రణాళిక వేసి, అందుకోసమే నన్ను ప్రత్యేకించి శిరిడీకి పిలిచారు. వారి ఉద్దేశ్యం ప్రకారం నేను 'శ్రీసాయినాథ్ ప్రభ' అనే పేరుతో కొత్త పత్రికను ప్రారంభించాలని నిర్ణయించుకుని, అందుకు అనుగుణంగా విషయసూచికను సేకరించడానికి సిద్ధమయ్యాను. శ్రీసుందర్‌రావు అనే ఒక గృహస్థుడు ఈ పత్రిక కోసం ఆంగ్లంలో వ్యాసాలు వ్రాసారు. సాఠే ఆలోచన భక్త బృందంలోని కొందరికి నచ్చి, ఒకరోజు సమావేశమై 'శ్రీసాయినాథ్ దక్షిణ భిక్ష సంస్థ' అనే పేరుతో ఒక సంస్థ స్థాపించారు. ఈ సంస్థ స్థాపన గురించిన వివరాలు కొత్తగా ప్రారంభించిన 'శ్రీసాయినాథ్ ప్రభ' అనే పత్రికలో ఇవ్వబడ్డాయి. దాని నుండి, ఈ సంస్థ యొక్క స్వభావం మరియు లక్ష్యాలను ఎవరైనా అర్థం చేసుకోవచ్చు. 

నేను శిరిడీ వెళ్లిన రోజు సాయంత్రమే శ్రీసాయినాథ్ మహారాజ్ దర్శనం చేసుకున్నాను. ఆ తర్వాత ప్రతిరోజూ ఉదయం, సాయంత్రం ఆయనను దర్శించుకోవడానికి వెళ్తుండేవాడిని. ప్రతిరోజూ మసీదుకు వెళ్లడంలో నా ఉద్దేశ్యం, అక్కడ జరిగేదంతా దగ్గరగా గమనించి, అది మన మనస్సుపై ఎలాంటి ప్రభావాన్ని చూపుతుందో, మరియు శ్రీసాయిబాబా జీవిత రహస్యాన్ని ఛేదించి, అది మనకు ఎంతవరకు సహాయపడుతుందో చూడటమే. శ్రీసాయిబాబా చాలా సందర్భాలలో నలుగురు లేదా ఐదుగురు సన్నిహిత భక్తులతో మసీదులో కూర్చొని కనిపించేవారు, కొన్నిసార్లు దూర ప్రాంతాల నుండి అనేకమంది భక్తులు వచ్చేవారు. శ్రీసాయిబాబాను చూడగానే ఎవరి మనసైనా ఆయనపట్ల భక్తి, గౌరవాలతో నిండిపోవడం కనిపించేది. నా అనుభవం కూడా అదే. ఆయన పొడవైన, దృఢమైన దేహ సౌష్ఠవము, ప్రకాశవంతమైన కళ్ళు, విశాలమైన నుదురు కలిగి ఉండేవారు. ఆయన ముఖంలోని విశిష్టమైన సాత్విక భావాల కారణంగా ఏ వ్యక్తి అయినా ఆయన ముందు సహజంగానే వినమ్రులయ్యేవారు. ఆయనను దర్శించుకోవడానికి వచ్చిన భక్తులు ధనవంతులైనా, పేదలైనా, శ్రీసాయిబాబా వారిని సమాన దృష్టితో చూసేవారు. దీనివల్ల ఆయన సాధుత్వపు ప్రభావం ప్రజలపై సులభంగా పడేది. ఆయన తమ ప్రవర్తన ద్వారా ప్రజలకు సమానత్వాన్ని ఒక పాఠంగా నేర్పుతున్నట్లు ఉండేది. 

నేను కొన్నిరోజులు రోజుకు కేవలం రెండుసార్లు మాత్రమే మశీదుకు వెళ్ళాను. కొన్నిరోజుల తర్వాత ఒకరోజు సాఠే నాతో, "శ్రీసాయిబాబా లెండి నుండి తిరిగి వచ్చిన తర్వాత ధుని దగ్గర కూర్చుని, ప్రత్యేకించి కొంతమంది సమీప భక్తులతో ముచ్చటిస్తారు. ఆ సమయంలో నువ్వు అక్కడికి వెళ్ళాలి" అని చెప్పారు. అప్పటినుంచి నేను శ్రీసాయిబాబా లెండి నుండి తిరిగి వచ్చే సమయానికి (ఉదయం 7 నుండి 8 గంటల మధ్య) మసీదుకు వెళ్ళే నియమాన్ని పెట్టుకున్నాను. ఆ సమయంలో శ్రీసాయిబాబా గ్రామీణ పామర భాషలో ఏవో కథలు చెబుతుండేవారు. వాటిలో 'పంథారి' గ్రామం గురించి చాలాసార్లు ప్రస్తావించేవారు. వారి మాటల్లో కోడి, గుడ్డు, పెట్ట వంటి అనేక పదాలు ఉండేవి. దీని కారణంగా మహారాజ్ మతం గురించి నాకు తరచూ సందేహం కలిగేది. నేను దీని గురించి ఇతర వ్యక్తులను కూడా విచారించాను. కానీ ఆయన జన్మ రహస్యం గురించి ఎవరూ నాకు ఖచ్చితమైన వివరాలు చెప్పలేదు. నేను సాఠేను అడిగినప్పుడు, దాని గురించి ఆయనకు కూడా ఏమీ తెలియదని తేలింది. ఋషి యొక్క కుల, మతాల గురించి, నది మూలాల గురించి తెలుసుకునే ప్రయత్నం ఎవరూ చేయకూడదని అంటారు, ఇది సాధు సత్పురుషుల విషయంలో కూడా వర్తిస్తుందా? ఆ విషయం స్పష్టంగా తెలియనప్పటికీ సాధు సత్పురుషులు సర్వదా సర్వత్రా పూజ్యనీయులు.

పైన చెప్పిన విధంగా నేను ప్రతిరోజూ మశీదుకు వెళ్తుండగా ఒకరోజు తెల్లవారుజామున సుమారు 3 గంటల ప్రాంతంలో నేను, తాత్యాసాహెబ్ సాఠే ఇద్దరం మేల్కొన్నాము. అప్పుడు తాత్యాసాహెబ్ సాఠే నాతో, 'కృష్ణా! నువ్వు ప్రతిరోజూ గురుచరిత్ర పఠిస్తావు కదా! మరి మన వాడా ఆవరణలో ఉన్న వేపచెట్టు కింద కూర్చొని సప్తాహ పారాయణం ఎందుకు చేయకూడదు?' అని అన్నారు. దానికి నేను, "వేపచెట్టు కింద కూర్చుని సప్తాహ పారాయణ చేయడం వల్ల ప్రయోజనం ఏమిటి? ఇక్కడ ఒక ఔదుంబర వృక్షం ఉంటే, దాని కింద సప్తాహ పారాయణం చేస్తే బాగుంటుంది. అంతేకాకుండా, మీరు నన్ను ఇక్కడికి పిలిచిన పనిపై నా పూర్తి శ్రద్ధను పెట్టడమే మరింత సముచితం. ఇంకో విషయం ఏమిటంటే, ఇక్కడ ఉదయం పూట చాలా చల్లగా ఉంటుంది. అంతేకాక, నా సప్తాహం ఇతరులకు అనవసరమైన అపోహలు కలిగించడం సరైనదిని నేను అనుకోవడం లేదు. అందువల్ల, ఇక్కడ సప్తాహం చేయడానికి బదులుగా, నేను సోలాపూర్‌కి తిరిగి వెళ్ళినప్పుడు అక్కడ చేస్తాను. అలా చేయడం వల్ల నా ప్రస్తుత పనికి ఆటంకం కలగదు, నేను నా పూర్తి శ్రద్ధను అక్కడ పెట్టగలుగుతాను' అని బదులిచ్చాను. ఇలా చెప్పిన తర్వాత, ఆయన ఆ విషయంపై పట్టుబట్టలేదు. కొంతసేపు ఇతర విషయాల గురించి మాట్లాడుకున్న తర్వాత, తెల్లవారుజామున సుమారు 4:05 గంటలకు మేమిద్దరం మళ్ళీ నిద్రపోయాము. ఒక గంట తర్వాత మళ్ళీ మేల్కొని, నేను ముఖం కడుక్కుని ఎప్పటిలాగే మసీదుకు వెళ్ళాను. శ్రీసాయిబాబా లెండి నుండి తిరిగి వచ్చి ధుని దగ్గర కూర్చుని ఉన్నారు. ఆయన వద్ద నలుగురు, ఐదుగురు భక్తులున్నారు. బాబా వాళ్లతో పామర భాషలో కొన్ని కథలు చెపుతున్నారు. నేను వెళ్ళినప్పుడు బాబా ఆ భక్తులను చూస్తూ ఒక కథ చెప్తున్నారు. నేను వెళ్ళగానే నా తలను మహారాజ్ పాదాల వద్ద ఉంచి నమస్కరించి 4-5 అడుగుల దూరంలో కూర్చుని ఆయన చెప్పే ఆ కథ వినసాగాను. కానీ నాకు ఆ కథ అర్థం కాలేదు. శ్రీసాయిబాబా అనర్గళంగా మాట్లాడుతూ సందర్భానుసారంగా సహజాతి సహజంగా, "ఔదుంబర వృక్షం ఏమిటి? రావి చెట్టు ఏమిటి? వేప చెట్టు ఏమిటి? అన్నీ ఒకటే!" అని అన్నారు. బాబా ఆ మాటలు పలకగానే, ఆరోజు ఉదయం గురుచరిత్ర సప్తాహం గురించి సాఠేకు, నాకు మధ్య జరిగిన సంభాషణ నాకు గుర్తుకొచ్చింది. మహారాజ్ ఖచ్చితంగా ఉద్దేశపూర్వకంగానే ఆ మాటలు అని ఆ విషయం నాకు గుర్తు చేసి ఉంటారని భావించి నేను మహారాజ్ ముఖం వైపు చూసాను. కానీ మహారాజ్ దృష్టి ధుని మీదే ఉంది. పైమాటలు పలుకుతున్నప్పుడు ఆయన నావైపు కనీసం ఒక్కసారి కూడా చూడలేదు కూడా. అందువల్ల ఆ మాటలు పలకడంలో ఆయన ఉద్దేశ్యం ఏమిటో నేను గ్రహించలేకపోయాను. కానీ ఆయన ముఖంలో నాకు ఎలాంటి మార్పు కనిపించలేదు. ఆ సమయంలో మరో 4-5 మంది అక్కడికి వచ్చారు. శ్రీసాయిబాబా నుండి మునపటివలె కథా ప్రవాహం కొనసాగింది. నాలాగే ఇతరులు కూడా అందులోని కొన్ని సంకేతాలు, ఆధారాలను గ్రహిస్తూ ఉంటారని నాలో నేను తర్కించుకున్నాను. అక్కడ ఒక గంటసేపు కూర్చున్న తర్వాత నేను వాడాకి తిరిగి వెళ్లి విషయాన్ని తాత్యాసాహెబ్ సాఠేకు నివేదించాను. అది విని ఆయన నవ్వి నాతో ఇలా అన్నారు, "వేప చెట్టు ఉన్నందువల్ల ఏమి జరిగిందో నేను నీకు చెప్పలేదు. శ్రీసాయిబాబా స్వయంగా ఈ వేప చెట్టు కింద కూర్చునేవారు. నువ్వు ఇక్కడ ఒక సప్తాహం చేయాలి". నేను మాత్రం పైన పేర్కొన్న ఇబ్బందులను కారణంగా చూపి, నా వల్ల ఇతరులకు ఇబ్బంది కలగకూడదనే కారణంతో సప్తాహం చేయడానికి నిరాకరించాను. కానీ సప్తాహం చేయాల్సి వస్తే, యోగ్యమైన ఏర్పాట్లతో పవిత్రంగా ఉండాలని, నేలపై దుప్పటి పరుచుకొని రాత్రి అక్కడే నిద్రపోవడం సముచితమని భావిస్తున్నందున నేను సప్తాహం చేయడానికి నిరాకరించాను.

తరువాయి భాగం వచ్చే వారం ...

సోర్స్: సాయిలీల పత్రిక 1938, 4,5, 6 సంచిక & 1938, 7,8,9 సంచిక

---

Read More

సాయిభక్తుల అనుభవమాలిక 2109వ భాగం....

---

ఈ భాగంలో అనుభవాలు:

1. శిరిడీలో పాండురంగ విఠలుని దర్శనం

2. కోరిన కోరికలన్నీ తీర్చే సాయినాథుడు

3. బాబాని భక్తితో కొలిస్తే నెరవేరని కోరిక ఏదీ లేదు!!

---

శిరిడీలో పాండురంగ విఠలుని దర్శనం

అఖిలాండకోటి బ్రహ్మాండనాయకుడైన నా సాయితండ్రికి సహస్ర వందనాలు. సాయి బంధువులందరికీ నమస్కారాలు. నా పేరు జ్యోతి. కానీ, సాయిబిడ్డ అనడంలోనే నాకు సంతోషం. ఆనాడు కాకాసాహెబ్ దీక్షిత్‌‌కి ఒకరోజు ఉదయం ధ్యానంలో పాండురంగని విఠలుని దివ్య దర్శనం అవుతుంది, తర్వాత అతను మసీదుకు వెళ్లి సాయిబాబాను దర్శించుకోగా ఆయన, "విఠల్ పాటిల్ వచ్చాడా? జాగ్రత్తగా పట్టుకో, లేదంటే పారిపోతాడు" అని అంటారు. ఆ భక్తుడు బాబాలో ఐక్యమై(1926లో) నేటికీ(2026కి) 100 సంవత్సరాలు. నాడు ఆ భక్తుడికి బాబా ఏదైతే అనుభవాన్ని ఇచ్చారో, అదే అనుభవాన్ని నాకు ఇచ్చారు. అదెలాగంటే, ఈ మధ్య నాకు, నా కూతురికి బాబా చాలాసార్లు స్వప్న దర్శనమిస్తుంటే, మేము దాన్ని బాబా పిలుపుగా భావించి 2026, మే 13వ తేదీన శిరిడీకి బయలుదేరాం. మాకు బాబా దర్శనం చాలా బాగా జరిగింది. మేము కాకడ ఆరతికి వెళ్ళాము. ఆ ఆరతిలో బాబా పాండురంగ విఠలుడే అని అభంగాలు ఉన్నాయి. అందువల్ల నేను బాబాను చూస్తూ, "బాబా! మీరు పాండురంగ విఠలుడే" అని మనస్సులో పాండురంగని రూపాన్ని తలుచుకున్నాను. అదేరోజు సాయంత్రం బాబా పాండురంగ విఠలుని దర్శనాన్ని మాకు అనుగ్రహించి అద్భుతమైన అనుభవాన్ని ఇచ్చారు. ఆరోజు మధ్యాహ్నం 3 గంటలకి మా తిరుగు ప్రయాణానికి బస్సు ఉంది. కానీ మేము మా రూముకు వెళ్ళినప్పుడు, బస్సు 5 గంటలకని మెసేజ్ వచ్చింది. అప్పుడు నా కూతురు సమయం ఉంది కాబట్టి, ఖండోబా గుడికి వెళ్ళొద్దామంటే ఆటోలో వెళ్ళాం. అక్కడ దర్శనమయ్యాక రూమ్ దగ్గరే కదా! నడుచుకొని వెళ్దామని నడుస్తుంటే, ఒక చోట పొరపాటున వేరే సందులోకి వెళ్ళాం. ఆ సందులో చుట్టుపక్కల షాపులు చూస్తూ నడుస్తుంటే, ఒక చోట హఠాత్తుగా ఒక ఇల్లు కనిపించింది. ఆ ఇల్లు చూస్తూనే ఆ ఇంట్లోకి వెళ్లాలనిపించి వెళ్ళాము. ఆ ఇల్లు ఆనాటి భక్తుడు లక్ష్మణ్ మామది. ఆ ఇంట్లో ఎదురుగా పాండురంగ విఠలుని చూడగానే నాకు అత్యంత అద్భుతం అనిపించింది. అదే ఇంట్లో దాసుగణు కూర్చొని 'సాయి రెహమ్ నజర్ కరనా' అనే ఆరతి గీతం వ్రాశారని అక్కడున్న వాళ్ళు చెప్తే, మరింత ఆశ్చర్యమేసింది. బాబా ఇప్పటికీ జీవించే ఉన్నారననడానికి ఇంతకన్నా నిదర్శనం ఏముంది?

శ్రీ సచ్చిదానంద సద్గురు సాయినాథ్ మహారాజ్ కీ జై.

---

కోరిన కోరికలన్నీ తీర్చే సాయినాథుడు

సాయిబంధువులకు నా హృదయపూర్వక నమస్కారాలు. నా పేరు రాంబాబు. నేను విజయనగరం నివాసిని. ఇక్కడ నేను ఒక ఫార్మా కంపెనీలోని మాన్యుఫాక్చరింగ్ డిపార్ట్మెంట్లో ఒక బ్లాక్ మేనేజరుగా పని చేస్తున్నాను. మా బ్లాక్‌లో తయారయ్యే ప్రొడక్ట్ ఔట్పుట్ అప్పుడప్పుడు తక్కువగా వస్తూ ఉండేది. అలా ఎందుకు జరుగుతుందో నాకు, మా జనరల్ మేనేజరుకి అంతుపట్టేది కాదు. నేను తక్కువ వచ్చిన ప్రతిసారీ ఆ సాయినాథుని, "ఔట్పుట్ బాగా రావాల"ని వేడుకునేవాడిని. బాబా దయవల్ల ఆ తర్వాత ఔట్పుట్ సాధారణ స్థితికి వస్తుండేది. ఇలా జరుగుతుండగా ఈసారి ఔట్పుట్ తక్కువ వచ్చినప్పుడు, నేను బాబాను మునపటిలా వేడుకోవడమే కాకుండా, "ఇలా తక్కువ రావటానికి గల కారణాన్ని మాకు బోధపడేలా చేయండి" అని కోరుకున్నాను. బాబా నేను కోరుకున్నట్లే అనుగ్రహించారు. ఆయన ప్రేరణ వల్ల మేము వాడే రా మెటీరియల్స్‌లో ఒక దానిపై నాకు సందేహం కలిగింది. అదే విషయం మా మేనేజ్మెంట్‌కి చెప్తే, వాళ్ళు దానికి అంగీకరించలేదు. కానీ ఆ తరువాత నేను సందేహించిన రా మెటీరియల్ మారి వేరే కంపెనీది వచ్చింది. అప్పుడు నేను ఇప్పుడు వచ్చిన కంపెనీ మెటీరియల్ వాడిన బ్యాచ్‌ల ఔట్పుట్ బాగా వస్తే, నా సందేహం నిజమైనట్లే అని మా మేనేజ్మెంట్‌కి చెప్పాను. నేను అనుకున్నట్లే నా సందేహం నిజమై ఔట్పుట్ బాగా వచ్చింది. నేను, మా మేనేజ్మెంట్ చాలా సంతోషించాము. ఇంకా సమస్య ఉన్న ఆ మునుపటి రా మెటీరియల్ వాడటం ఆపేసి, కార్పొరేట్ స్థాయిలో ఈ విషయాన్ని తెలియబరిచాము. 'భక్తులు కోరినవన్నీ ఇస్తాను. నేను ఇవ్వదలచింది వారు అడిగేంతవరకు' అన్న ఆ సాయినాథుని మాటకు నా అనుభవం సాక్షాత్తు నిదర్శనం. "సాయినాథా! మీకు, మీరు మాపై చూపిన ప్రేమకు మా పాదాభివందనాలు. మా కుటుంబ ఆర్థికంగా నిలదొక్కుకోవడానికి, నా ఉద్యోగంలో ఎదుగుదలకు, మా పిల్లల చదువుకు మీ ఆశీర్వాదాలు ప్రసాదించండి తండ్రీ".

సర్వం సాయినాథార్పణమస్తు

---

బాబాని భక్తితో కొలిస్తే నెరవేరని కోరిక ఏదీ లేదు!!

సాయి భక్తులందరికీ నమస్కారములు. నా పేరు సంధ్యారాణి. నేను ఎన్నో సంవత్సరాల  నుండి బాబాని ఆరాధిస్తున్నాను. ఆయన నా కోరికలెన్నో తీర్చి ఎంతో ఆనందాన్ని, శాంతిని ఇచ్చారు. నేను గవర్నమెంట్ టీచరుని. నేను ఉద్యోగంలో చేరి 22 సంవత్సరాలు అయిపోయింది. కానీ ఇప్పుడు గవర్నమెంట్ అందరూ టెట్ పరీక్ష పాసవ్వాలని రూల్ పెట్టింది. ఓసీ కాండిడేట్‌ని అయినా నేను ఆ పరీక్ష పాసవ్వాలంటే నాకు 90% మార్కులు రావాలి. అందుకని నేను బాబాని, "బాబా! నేను ఈ పరీక్ష తప్పకుండ పాసయ్యేలా అనుగ్రహించండి" అని వేడుకొని కష్టపడి ప్రిపేర్ అయ్యాను. కానీ పేపర్  చాలా కష్టంగా వచ్చింది. అయినా బాబా మీద భారమేసి నాకు చేతనైనంత వరకు సమాధానాలు వ్రాసాను. బాబా ఉండగా చింత ఎందుకు? ఆయన దయవల్ల నేను అందరి కంటే ఎక్కువ మార్కులతో క్వాలిఫై అయ్యాను. ఇంకో విషయం, మా చెల్లెలువాళ్ళు ఇళ్లు మారుదామని చాలా ప్రయత్నించారు. కానీ చాలా రోజులు ఎంత వెతికినా మంచి ఇల్లు దొరకలేదు. చివరికి బాబాని, "మంచి ఇల్లు దొరికేలా అనుగ్రహించమ"ని ప్రార్థించాము. ఆ తరువాత బాబా దయవల్ల మంచి ఇల్లు దొరికింది. బాబాని భక్తితో కొలిస్తే నెరవేరని కోరిక ఏదీ లేదు. ఇది నా విషయంలో యెన్నోసార్లు  ఋజువైంది  "థాంక్యూ బాబా". 

---

Read More

బాబా దర్శనానికి వచ్చిన ఆంగ్ల దొరలు

---

సద్గురు శ్రీసాయినాథుని అనుగ్రహం కుండపోతగా వర్షించే పర్వదినం గురుపూర్ణిమ.

శ్రీసాయి అనుగ్రహధారలలో మనమంతా ఆమూలాగ్రం తడిసి ఆనందంగా ఓలలాడాలని శ్రీసాయిని మనసారా ప్రార్థిస్తూ..

సాయిభక్తులందరికీ గురుపూర్ణిమ శుభాకాంక్షలు

---

1911, మార్చి నెలలో ఒకరోజు ఉదయం సుమారు 7 గంటల ప్రాంతంలో బాబా వద్ద సెలవు తీసుకొని కాకాసాహెబ్ దీక్షిత్, శ్రీమాధవరావు దేశ్‌పాండే బొంబాయికి బయలుదేరి వెళ్లారు. వాళ్ళు వెళ్లిన పిమ్మట మసీదులో బాబా, బాపుసాహెబ్ జోగ్, బాలసాహెబ్ భాటే, నీలకంఠ రామచంద్ర సహస్రబుద్దే మరియు ముఖ్య సేవకులు కొందరున్నారు. అకస్మాత్తుగా బాబా తమ కఫ్నీ(కఫ్నీ లోపల ఎప్పుడూ కౌపీనం ఉండేది) పైకి లేపి, "ఆ వెధవ నన్ను చూడటానికి వస్తున్నాడు! నా దగ్గర ఏముంది? నేను దిగంబర ఫకీరును. ముందు పురుషాంగం మరియు వెనుక పిరుదులు…(సాలా హమ్కూ దేఖనేకూ అతా హై. హమారే పాస్ క్యా హై? హమ్ తో నంగా ఫకీర్ హై. ఆగేలండ్ ఔర్ పిచే గాండ్- )" అని పెద్దగా అరిచారు. ఆ మాటలు విని అక్కడున్న వాళ్లంతా ఆశ్చర్యచకితులమయ్యారు. వారికెవరికీ బాబా మాటల అంతరార్థం అస్సలు అర్థం కాలేదు. ఎందుకంటే, ఆ సమయంలో మసీదు ముంగిట కొత్త వ్యక్తులు ఎవరూ లేరు. కానీ రెండు, మూడు నిమిషాల తర్వాత సెంట్రల్ ప్రావిన్సెస్ కమిషనర్ మిస్టర్ కర్టిస్, అతని భార్య, అహ్మద్‌నగర్ కలెక్టర్ మిస్టర్ మెక్‌నీల్, కమిషనర్ స్థానిక సహాయకుడు రావుబహదూర్ రామచంద్ర నారాయణ్(అలియాస్ భావుసాహెబ్ జోగ్లేకర్) తదితరులతో కూడిన అధికారుల బృందం మసీదు పక్కగా చావడి వైపు వెళ్తూ కనిపించారు. వాళ్ళని చూసాక మశీదులో ఉన్న భక్తులకు బాబా మాటల అర్థం బోధపడి, ఇది బాబా దివ్య దృష్టికి నిదర్శనమని గుర్తించారు. అనంతరం బాబా వద్ద సెలవు తీసుకొని కొందరు భక్తులు చావడికి వెళ్లగా, సహస్రబుద్దే, బాలాసాహెబ్ బాటే ఇంటికి వెళ్లారు.

శిరిడీ గ్రామపాటిల్, కులకర్ణిలు అధికారుల బృందాన్ని చూడగానే ‘శిరిడీలో ఏదైనా రాజకీయ అశాంతి నెలకొందా లేదా ఇంకేమన్నా అన్న విషయం చూడటానికి ఆ బృందం ఆకస్మికంగా వచ్చిందని’ భావించి తీవ్ర గందరగోళానికి గురయ్యారు. వాళ్ళు హడావిడిలో చావడికి మూడు కుర్చీలే తెప్పించడంతో సాహెబ్‌లు(ఆంగ్ల దొరలు) కుర్చీలలో కూర్చోగా తక్కువ స్థాయి అధికార హోదాలో ఉన్నవాళ్ళు సహజంగానే నిలబడక తప్పలేదు. తర్వాత భావుసాహెబ్ జోగ్లేకర్ తన విచారణను ప్రారంభించారు. ఆ క్రమంలో తమకి కావాల్సిన సమాచారం ఇవ్వడానికి ఆ సమయంలో తన మిత్రుడు, శ్రీబాలాసాహెబ్ భాటే, బి.ఏ.(పదవీ విరమణ చేసిన మామలతదారు) తప్ప తమకు పరిచయమున్న ఇతరులెవ్వరూ లేరని తెలిసి వెంటనే, ప్యూన్‌తో బాలాసాహెబ్‌ బాటేను రమ్మని కబురు ​​పంపారు. అయితే, మామలతదారుగా ఉన్నప్పుడు కర్టిస్ సాహెబ్ పాలన వల్ల విసుగు చెందిన బాలాసాహెబ్ భాటే వాళ్ళ దగ్గరకి వెళ్ళడానికి ఇష్టపడలేదు. అందుచేత తనను తీసుకెళ్లడానికి వచ్చిన ప్యూన్‌తో, "నేను రావడం లేదని భావుసాహెబ్‌కు చెప్పు" అని అన్నారు. ఆ సమయంలో అక్కడే ఉన్న సహస్రబుద్ధే ఆ ప్యూన్‌తో, "బాలాసాహెబ్ సందేశాన్ని అందించే బదులు, ముందు భావుసాహెబ్‌నే ఇక్కడికి(బాలాసాహెబ్ ఇంటికి) రమ్మని చెప్పు. ఆ తర్వాత నేను అతనితోపాటు చావడికి వస్తాన”ని చెప్పాడు. సహస్రబుద్దే సందేశం అందుకున్న వెంటనే భావుసాహెబ్ బాలాసాహెబ్ ఇంటికి వచ్చాడు. భావుసాహెబ్ జోగ్లేకరు, సహస్రబుద్దేలు చిన్ననాటి స్నేహితులు అయినందున కొద్దిసేపు అక్కడే మాట్లాడుకున్నారు. తర్వాత సహస్రబుద్ధే అతనితో కలిసి చావడికి వెళ్లాడు. 

అక్కడికి చేరుకున్నాక, భావుసాహెబ్ సహస్రబుద్ధేతో, "బాబాను సత్వరం వారి ఉదయపు కాలకృత్యాలు ముగించుకోమని బాబాకు సందేశం పంపండి. ఎందుకంటే, సాహెబ్ ఆయనను కలవాలనుకుంటున్నారు" అని అన్నాడు. ఆ మాటలు విని సహస్రబుద్దే కొంత ఆశ్చర్యానికి గురై, “ఇక్కడ ఎవరూ అలాంటి పని చేయరు” అని, ఆపై “ 'అసలు నీకు పేరే లేనప్పుడు, నీపై నాకెలాంటి హక్కు ఉంటుంది?’ అని సాక్షాత్తు దేవుడినే ప్రశ్నించే సాహసం చేసిన సంత్ తుకారాం వంటి అత్యున్నత కోవకు చెందిన మహనీయులు ఆయన(సాయిబాబా). అటువంటప్పుడు, మీ పెత్తనం ఇక్కడ ఎలా చెల్లుతుందని మీరు ఆశిస్తున్నారు? ఆయనతో మీకు ఏదైనా పని ఉంటే, మీరు ఖచ్చితంగా ఆయన ఇష్టానుసారమే నడుచుకోవాలి" అని అన్నాడు. అతని ఆ మాటలకు కర్టిస్ సాహెబ్ నొచ్చుకోకుండా ఉండేందుకు బావుసాహెబ్ తనకి, సహస్రబుద్దేకి మధ్య చిన్ననాటినుండి ఉన్న స్నేహబంధం గురించి వాళ్ళకి కాస్త వివరంగా చెప్పాడు. ఆ తర్వాత వాళ్లంతా శ్రీసాయిబాబా తమ ప్రాతఃకాల విధులు(స్నానం వగైరా) ముగించుకుని, తమ నిత్య నియమానుసారం భిక్షాటనకు వెళ్లే సమయం వరకు వేచి చూశారు.

సుమారు అరగంట తర్వాత బాబా చావడి వైపు రావడం చూసిన శ్రీమతి కర్టిస్ కిందకు దిగి, దారి మధ్యలో బాబాను కలిసి, వినయంగా వారికి నమస్కరించి, "నేను మహారాజ్‌తో నాలుగు మాటలు మాట్లాడాలనుకుంటున్నాను" అని అంది. అందుకు బాబా, "అరగంట ఆగు" అని ముందుకు వెళ్లిపోయారు. అరగంట తర్వాత ఆయన తిరిగి వస్తుంటే, శ్రీమతి కర్టిస్ మళ్ళీ మునుపటిలాగే వారికి నమస్కరించి, అభ్యర్థించింది. అప్పుడు ఆయన, "ఒక గంట ఆగు" అని చెప్పి మసీదుకు వెళ్లిపోయారు. అలా జరిగేసరికి శిరిడీలో ఏ వింత, విశేషం కనిపించక కర్టిస్ సాహెబ్ తిరిగి వెళ్ళడానికి తొందరపడటంతో మిగత అందరూ కూడా కాసేపట్లో బయలుదేరడానికి సిద్ధం కాసాగారు. సహస్రబుద్ధే, భావుసాహెబ్‌లు చావడి దగ్గర బయట మాట్లాడుకుంటూ నిలబడ్డారు. కొంతసేపటికి కర్టిస్ సాహెబ్ సహస్రబుద్దే దగ్గరకు వచ్చి, ఎంతో కష్టంగా అతని చేతిలో 5 రూపాయలు పెట్టి, దానిని పేదలకు పంచమని ఆజ్ఞాపించాడు. అది విని సహస్రబుద్దే ఆయనతో, "నేను ఈ మొత్తాన్ని బాబాకి అందజేస్తాను. దానిని పేదలకు పంచడం వారి ఇచ్చ అయితే, పాటిల్, కులకర్ణిలతో ఆ పని చేయమని చెప్తారు" అని అన్నాడు. అతని ఆ మాటలు విన్న సాహెబ్, "నీకు ఏది సరైనదనిపిస్తే, అది చేయి" అని చెప్పాడు. తర్వాత మెక్‌నీల్ సాహెబ్ 5 రూపాయలు, భావుసాహెబ్ 2 రూపాయలు సహస్రబుద్దెకి ఇచ్చారు. అతను ఆ మొత్తం ధనాన్ని వెంటనే బాబాకి పంపించాడు కానీ, వారు ఆ ధనాన్ని స్వీకరించలేదు. అందువల్ల ఆ ధనం తిరిగి అతని వద్దకే వచ్చింది. అతను దానిని మళ్ళీ బాబాకి పంపినప్పుడు, వారు దానిని తీసుకుని పక్కన కూర్చున్న ఒక వ్యక్తికి ఇచ్చేసారు. ఆ తర్వాత కొద్దిసేపటికి అధికారులు నగరానికి తిరిగి వెళ్లిపోయారు.

సుమారు రెండు గంటల తర్వాత హారతికోసం సహస్రబుద్దే మసీదుకు వెళ్ళినప్పుడు బాబా అతనితో, "గవర్నర్ సాహెబ్ ఇచ్చిన ఆ ముప్పై రూపాయలు నాకు ఇవ్వు" అన్నారు. అతను ఆ రూపాయల గురించిన వాస్తవాలన్నీ బాబాకి చెప్పిన మీదట, "నాకు అందిన 12 రూపాయలు వెంటనే మీకు పంపించాను. మీకు కావాలంటే, అదనంగా నా సొంత డబ్బు 18 రూపాయలు తెప్పించి ఇస్తాను" అన్నాడు. బాబా, "ఆ సాహెబ్‌ల నుండి మొత్తం 30 రూపాయలు నాకు రావాల్సి ఉంది. నాకు నీ డబ్బు వద్దు" అన్నారు. వారి ఆ మాటల్లోని మర్మాన్ని అతను గ్రహించలేకపోయాడు. అతనికేమీ అర్థం కాలేదు. కానీ బాబా మాట్లాడిన ఒక్క మాట కూడా వ్యర్థం కాదని అతనికి తెలుసు కనుక వాస్తవేమేమిటో శ్రీమతి కర్టిస్‌ను అడిగి, విషయమేమిటో తెలియజేయమని కోరుతూ భావుసాహెబ్ జోగ్లేకర్‌కు ఒక లేఖ పంపాడు. దానికి ప్రతిస్పందనగా అతను, "ఆ రూపాయలకు సంబంధించి కర్టిస్‌కు, అతని భార్యకు మధ్య జరిగిన సంభాషణను వ్రాసాడు. శిరిడీలో కర్టిస్ సాహెబ్ సహస్రబుద్దేకు పైకమివ్వడానికి ముందు సహస్రబుద్ధే, భావుసాహెబ్‌లు చావడి బయట నిల్చొని మాట్లాడుకుంటున్న సమయంలో అక్కడ చావడిలో కర్టిస్ సాహెబ్ తన భార్యతో పేదలకు పంచడానికి ఒక్క రూపాయి ఇవ్వాలనే తన ఉద్దేశాన్ని చెప్పగా, ఆమె చాలా బాధపడి, "మీ హోదా, సంపద దృష్ట్యా మీరు కనీసం 25 రూపాయలైనా ఇవ్వాల"ని అందట. ఈ వివరాలు తెలిసాక కర్టిస్ సాహెబ్‌ ఇవ్వవలసిన 25 రూపాయలు, మెక్‌నీల్ సాహెబ్‌ ఇచ్చిన 5 రూపాయలు కలిపి మొత్తం 30 రూపాయలు, అందుకే బాబా తనని 30 రూపాయలు అడిగారని సహస్రబుద్దేకి అర్థమైంది.

ఇకపోతే, ఆ తర్వాత సహస్రబుద్ధే చాలా విచారించిన మీదట, ‘శ్రీమతి కర్టిస్‌‌కి పిల్లల్లేరని, సత్పురుషుల కృప లభిస్తే, పుత్రప్రాప్తి కలుగుతుందనే నమ్మకంతో ఆమె శిరిడీ వచ్చి తన మనోభీష్టాన్ని సాయి పాదాలకు విన్నవించుకోవాలనుకుందని’ తెలిసింది. అయితే ఆమె శ్రద్ధ అంత బలంగా లేనందున, బాబా ఆజ్ఞను ఉల్లఘించి తన భర్తకి అనుకూలంగా వెనుదిరిగి వెళ్లిపోవడానికి సిద్ధపడింది. కానీ ఎవరి(దొరల) ఎంగిలి స్వీకరించడానికి వేలాది ప్రాపంచిక మహాపండితులు సిద్ధపడతారో, అటువంటి ఆమెను అంత అవమానకరంగా చూసే ధైర్యం ఒక నిజమైన సాధువుకి తప్ప మరెవరికి ఉంటుంది? ఆ విషయం ఆమె గ్రహించలేదు గనకనే బాబా పెట్టిన పరీక్షలో ఓడిపోయింది. ఆమె మనోభీష్టం నెరవేరలేదు.

పై వివరాలన్నీ తెలియజేసిన సహస్రబుద్దే చివరిగా అధికారులు గ్రామ ప్రవేశం చేసే సమయంలో శ్రీ(బాబా) పలికిన మాటలు ఎవరికైతే అశ్లీలంగా, అసభ్యకరంగా ఉన్నాయని అనిపిస్తాయో వారిని శ్రీతుకారాం గాధలో ఆయన రచించిన 4438వ అభంగం పూర్తిగా చదవమని సూచించారు(ఆ అభంగం వృద్ధాప్యం యొక్క స్వభావాన్ని, భగవన్నామాన్ని స్మరించుకోవాల్సిన ఆవశ్యకతను వివరిస్తుంది. అందులోని 7వ వాక్యంలో సాయిబాబా వాడినటువంటి పదజాలమే వాడారు సంత్ తుకారాం మహారాజ్).

చివరిగా ‘ఆగేలండ్ ఔర్ పిచే గాండ్(आगे लंड, पीछे गांड)’ అని బాబా అన్న ఆ వాక్యం మామూలుగా మరాఠీలో ఎటువంటి పని పాట లేని, బాధ్యత లేని, భవిష్యత్తు గురించి ఆలోచన లేని, లేదా నిరుపేద వ్యక్తి గురించి చెప్పేటప్పుడు ఉపయోగిస్తారు. అంటే ‘తాము పేద పకీరుమని, తమ వద్ద ఏమీ లేదని’ చెప్పడమే బాబా మాటల అంతరార్థం. అయినా బాబా వంటి మహాత్ముల అంతరంగం ప్రేమమయం. వారు ఎప్పుడూ కోపంతోనో, ద్వేషంతోనే తిట్లు, శాపనార్థాలు పెట్టరు. వారి తిట్లు, శాపనార్థాల వల్ల తెలియకుండానే భక్తుల జన్మజన్మల దుష్ట సంస్కారాలు తొలగిపోయి మనో పవిత్రత జరుగుతుంది. అందుకే ఒక్కొక్కప్పుడు భక్తులను చెడ్డగా తిట్టడానికి కారణమేమిటని అడిగిన ఒకరితో, “నేను తిట్టలేదు, ఆశీర్వదించాను” అన్నారు బాబా.

మూలం: శ్రీసాయిలీల మరాఠీ పత్రిక, 1923, 3వ సంచిక & 1931, 4వ సంచిక,

సాయి లీలామృతం, సాయి సన్నిధి.

---

Read More

సాయిభక్తుల అనుభవమాలిక 2108వ భాగం....

---

ఈ భాగంలో అనుభవాలు:

1. బాబా నాతోనే ఉన్నారన్న అనుభూతి

2. నెక్లెస్ దొరికేలా బాబా చేసిన సహాయం

---

బాబా నాతోనే ఉన్నారన్న అనుభూతి

నా పేరు భారతి. మా కుటుంబమంతా కర్ణాటకలో జరిగే మా బంధువుల ఎంగేజ్మెంట్ ఫంక్షన్‌కి హైదరాబాద్ నుండి వెళ్లాలని మొదట అనుకున్నాము. కానీ తర్వాత పనుల ఒత్తిడి వల్ల కుదరక మావారు  రానన్నారు. ఆయన రావడం లేదని, పైగా నెలసరి సమయమని హైదరాబాద్‌లోనే ఉద్యోగం చేస్తున్న మా పాప కూడా రానంది. ఇంకా నేను ఒక్కదాన్నే ప్రయాణానికి సిద్ధమయ్యాను. అప్పటినుండి తిరిగి హైదరాబాద్ చేరేవరకు బాబా నా వెంటే ఉంటూ వివిధ సందర్భాలలో రక్షణనిచ్చారు. నేను రాత్రి 10 గంటలకు లింగంపల్లిలో ట్రైన్ ఎక్కాల్సి ఉండగా ఆరోజు ఉదయం నుండి ఆ ట్రైన్ 3 నుండి 4 గంటలు ఆలస్యంగా నడుస్తుందని మెసేజ్లు వస్తూపోయాయి. ఆ మెసేజ్ బట్టి చూస్తే, నేను రాత్రి ఒంటి గంట, రెండు గంటల మధ్య ట్రైన్ ఎక్కాలి. కానీ ఆ సమయంలో స్టేషన్‌కి ఎలా వెళ్ళాలని తర్జనభర్జన పడ్డాను. 10 గంటలకైతే మా పాప కారులో నన్ను స్టేషన్ వద్ద దింపేసేది కానీ, ఒంటిగంటకు తనని డ్రాప్ చేయమని చెప్పాలంటే మళ్ళీ తను ఒక్కతే వెనక్కి వెళ్ళాలి. కాబట్టి ఆ సమయంలో తను వద్దు అనుకున్నాం. క్యాబ్ బుక్ చేద్దామంటే, రక్షణ సమస్య. అదీకాక ఆ సమయంలో దొరుకుతాయో, లేదో కూడా తెలీదు. మా పాప "పర్లేదు, నేను డ్రాప్ చేస్తా" అంటే, ఊర్లో ఉన్న మావారు వద్దన్నారు. సిటీలో ఉన్న కొందరు బంధువుల పిల్లలు, స్నేహితులు నన్ను స్టేషన్ వద్ద దింపగలరేమో అని ప్రయత్నాలు చేశాను కానీ, వాళ్ళకి వీలుకాలేదు. చివరికి 10 గంటలకే బయలుదేరి వెళ్ళిపోయి స్టేషన్‌లోనే ఎలాగో ఒకలా కాలక్షేపం చేద్దామని అనుకున్నాను. కానీ ఆ సమయంలో కూడా హైదరాబాద్ రోడ్లలో ట్రాఫిక్ ఉంటుంది. మా పాప, "ఏం పర్వాలేదు" అని అంటున్నా తల్లిదండ్రులుగా మా భయాలు మాకు ఉండడంతో బాబా మీద భారం వేసి కాస్త ముందుగానే వెళ్ళాం. బాబా దయవల్ల కాస్త అటుఇటుగా 11 కల్లా మా పాప నన్ను స్టేషన్ వద్ద దింపేసి, తిరిగి తను సురక్షితంగా ఇంటికి చేరుకుంది. నేను భయపడినట్టుగా స్టేషన్‌లో నాకు బోర్ అనిపించలేదు. అది అర్ధరాత్రి సమయమైనందున ఏసీ పెయిడ్ వెయిటింగ్ హాల్లో కూర్చొని, అమెరికాలో ఉన్న బంధువులతో ఫోన్(వాళ్ళకి అది పగలు) మాట్లాడుతూ కాలక్షేపం చేసి పావు తక్కువ రెండుకి ట్రైన్ ఎక్కాను.

కర్ణాటకలో చేరాల్సిన చోటుకి వెళ్లి పెళ్లి వాళ్ళింటికి వెళ్ళాను. మర్నాడు సమీప పట్టణంలో ఎంగేజ్మెంట్. రాత్రి అందరికీ ఆ పట్టణంలోని హోటల్లో రూమ్ బుక్ చేశారు. నేను మా మరిది కుటుంబంతో కలిసి కారులో అక్కడికి వెళ్ళి రిసెప్షన్‌లో రూమ్ గురించి విచారిస్తుండగా, అంతకుముందు మేము లోపలికి వెళ్తుంటే బయటకు వెళ్తున్న పెళ్ళి బృందంలోని ఒకాయన తిరిగి లోపలికి వచ్చి, చేతిలో దుమ్ముతో ఉన్న సెల్ ఫోన్ రిసెప్షన్‌వాళ్ళకి చూపిస్తూ, "ఇది ఎవరు పారేసుకున్నారో, ఏమో! కాస్త చూడండి" అంటూ చేయి చాపేసరికి అది నా ఫోన్! దాన్ని చూడగానే నా గుండె గుభేలుమంది. ఏం జరిగిందో నాకు వెంటనే అర్థమైంది. నేను కారు దిగేటప్పుడు అప్పటివరకు నా ఒళ్ళో ఉన్న సెల్ ఫోన్ జారి రోడ్ మీద పడినట్టుంది, అది నేను గమనించకుండా చేతిలో హ్యాండ్ బ్యాగుతో లోనికి వచ్చేశాను. ఫోన్ పోయిన విషయం నేను గ్రహించి ఉంటే ఎంత టెన్షన్ పడేదాన్నో కానీ, ఆ విషయం నాకు తెలియకముందే బాబా దాన్ని తిరిగి సురక్షితంగా నాకు అందించారు(రోడ్ మీద చాలా వాహనాలు తిరుగుతూ ఉంటాయి, దేని కింద కూడా పడకుండా). ఇలాగే ఇంతకుముందు ఒకసారి నా ఫోన్, క్యాష్, కార్డులు, బంగారం ఉన్న బ్యాగ్ బండికి వదిలేస్తే, బాబా ఎలా రక్షించారో నేను గతంలో ఈ బ్లాగులో పంచుకున్నాను. అప్పుడు కనీసం నేను బ్యాగ్ లేదన్న విషయం గుర్తించి ఒకసారి బాబాను తలచుకున్నాను. ఈసారి అది కూడా లేదు. నేను నిర్లక్ష్యంగా పారేసుకుంటే వెనకే బాబా నాకు తెచ్చి ఇచ్చేసారు. చిన్న టెన్షన్ కూడా నేను పడకుండా చేసారు. ఊరు కానీ ఊర్లో, మావారు పక్కన లేకుండా(చుట్టాలు ఎందరో ఉన్నారు అనుకోండి) ఫోన్ పోతే నా పరిస్థితి ఏంటి అనేది ఊహించుకోడానికి కూడా నాకు చాలా కష్టంగా ఉంది. ఎందుకంటే, ఒకసారి మా పాప సరిగ్గా ఇదే విధంగా ఫోన్ పోగొట్టుకుని ఎంతో ఇబ్బందిపడింది. ఈ అనుభవం ద్వారా బాబా నాతోనే ఉన్నారని అనుభూతి చెందాను.

మెనోపాజ్ దశ దగ్గర పడుతుండటం వల్ల ఈమధ్య నాకు నెలసరి సమయానికి రావడం లేదు. ఈ ఫంక్షన్ విషయంలో ముందే వచ్చి, వెళ్లేనాటికి ఆ సమస్య అస్సలు లేకుండా ఉండాల్సింది, కానీ నెలసరి రాలేదు. ఇంకా నేను బాబా మీద భారమేసి ధైర్యంగా వెళ్ళిపోయాను. బాబా నెలసరి విషయంలో ఎప్పుడూ నాకు సహకరించినట్టే, ఈసారి కూడా ఎలాంటి ఇబ్బంది లేకుండా చేసారు. అక్కడున్న 2 రోజులలో కానీ, ట్రైన్‌లో గాని నెలసరి రాలేదు. హ్యాపీగా అన్ని ముగించుకుని ఇంటికి చేరుకున్నాను. బాబా మనతో ఉన్నారన్న భరోసా లేకపోతే ఇంత ధైర్యంగా మనం ఏ పని చేయలేము. అన్ని బాబా మీద వేసేస్తే, చాలా ధైర్యంగా ఫ్రీగా ఉంటుంది. "చాలా చాలా ధన్యవాదాలు బాబా. మిగిలి ఉన్న ఒక పని సవ్యంగా త్వరగా మంచిగా జరిగేట్లు చూడు తండ్రీ"..

ఓంసాయి శ్రీసాయి జయజయసాయి

---

నెక్లెస్ దొరికేలా బాబా చేసిన సహాయం

నా పేరు బి. నిర్మల. మాది సూర్యాపేట. 2025, జూన్‌లో మా అమ్మాయి పెళ్లి జరిగింది. ఆ పెళ్లిలో నేను పెట్టుకున్న బంగారు నెక్లెస్ బీరువాలో దాచిపెట్టి పెళ్ళి హడావుడి అంతా అయ్యాక దాన్ని లాకర్‌లో పెడదామని బీరువాలో చూస్తే, కనిపించలేదు. దాంతో మరో బీరువాలో పెట్టానేమోనని అందులో వెతికాను. కానీ అందులో కూడా ఆ నెక్లెస్ దొరకలేదు. ఇంకా ఇల్లంతా వెతికాను. అయినా  నెక్లెస్ దొరకలేదు. నాకు చాలా భయమేసి, "బాబా! అది దొరికే దారి చూపించు" అని బాబాని వేడుకొని 'ఓం శ్రీసాయి సూక్ష్మాయ నమః' అని జపించసాగాను. ఆ రోజంతా బాబాను అర్థించాను. మరుసటిరోజు బాబాని తలుచుకుంటూ నెక్లెస్ ఎక్కడ పెట్టానని గుర్తున్న చోట్ల మళ్ళీ చూసాను. అప్పుడు బాబా అద్భుతం చూపారు. ఆ నెక్లెస్ నా చేతికి తగిలింది. అదివరకు 2, 3 సార్లు అదే చోట వెతికినప్పుడు అది అక్కడ లేదు. బాబానే నాకు సహాయం చేశారు. "ధన్యవాదాలు బాబా".

---

Read More

సాయిభక్తుల అనుభవమాలిక 2107వ భాగం....

---

ఈ భాగంలో అనుభవాలు:

1. శ్రద్ధ-సబూరిలతో బాబాని ప్రార్థిస్తే, ఆయన తప్పకుండా సహాయం చేస్తారు

2. బదిలీ కాకుండా దయచూపిన బాబా

---

శ్రద్ధ-సబూరిలతో బాబాని ప్రార్థిస్తే, ఆయన తప్పకుండా సహాయం చేస్తారు

సాయి బంధువులందరికీ నా నమస్కారాలు.  నా పేరు చైతన్య. మేము హైదరాబాదులో ఉంటాము. మేము శ్రీరామనవమికి మా అత్తయ్యవాళ్ళ ఊరిలో శ్రీసీతారాముల కళ్యాణం చేద్దామని అనుకున్నాము. కానీ ఆ గుడికి కమిటీ వంటిది ఏమీ లేనందున ఎవరు కళ్యాణం చేయించాలనుకుంటే వాళ్లే దగ్గరండి అన్ని ఏర్పాట్లు చేసుకోవాలి. ఊరిలో ఉన్న మా అత్తయ్య, మావయ్యలు వయసురీత్యా ఏ పని చేయలేరు. కాబట్టి మేము ఇక్కడినుండి పది రోజుల ముందు అక్కడికి వెళ్లి అన్ని చూసుకోవాలి. కానీ, 'అన్ని పనులు చూసుకోగలమా?' అని మాకు కొంచెం భయమేసింది. రామయ్య మీద భారమేసి "అంతా సవ్యంగా ఈ ఆటంకాలు లేకుండా జరిగేలా చూడమ"ని రామయ్యని, బాబాని ప్రార్థించి పనులు ప్రారంభించాం. ఆ క్రమంలో చిన్న చిన్న ఆటంకాలు చాలా వచ్చాయి. ఆ సమయంలో గ్యాస్ కొరత ఏర్పడి వంటకి కావలసిన సిలిండర్లు దొరకడం కష్టమైంది. ఏదైనా సమస్య వచ్చినప్పుడు మనకు గుర్తుకు వచ్చే దైవం బాబానే కనక ఆయన్నే, "ఎలాగైనా మీరే ఏర్పాటు చేయాలి" అని ప్రార్థించాను. సాయి రాముడు దయవల్ల వల్ల తెలిసినవాళ్ళు సిలిండర్లు ఏర్పాటు చేశారు. శ్రీరామనవమి మర్నాడు అనగా ముందురోజు రాత్రి అన్నదానం కోసం ఏర్పాట్లు చేస్తుండగా హఠాత్తుగా వంట చేసే అతనికి కడుపునొప్పి వచ్చి హాస్పిటల్లో జాయిన్ అయ్యాడు. దాంతో పనులు ఆగిపోయాయి. అప్పుడు చాలా భయపడ్డాము. "ఇదేంటి బాబా? అతిధుల అందర్నీ భోజనానికి పిలిచాము, ఇప్పుడు చూస్తే, వంట మాస్టర్‌కి ఇలా అయింది. ఇప్పుడు ఎలా రేపటికోసం భోజన ఏర్పాట్లు చేయాలి?" అని చాలా ఆందోళన చెందాము. సమయం ఉంటే ఇంకొక వంటచేసే అతన్ని ఏర్పాటు చేసుకోవచ్చు కానీ, అంత సమయం లేదు. అది చాలా పల్లెటూరు. అప్పటికప్పుడు వేరే వంట మాస్టర్ దొరికే అవకాశం లేదు. క్యాటరింగ్‌కి ఇవ్వడానికి కూడా సమయం లేదు. మర్నాడు శ్రీరామనవమికి వచ్చే అతిధులకు ఉదయం టిఫిన్, మధ్యాహ్నం భోజనం తయారు చేయాలి. ఆ స్థితిలో, "బాబా! ఎలాగైనా ఏ ఇబ్బంది లేకుండా వచ్చే అతిధులకి భోజన ఏర్పాట్లు జరిగేలా ఒక వంట మాస్టర్‌ని మీరే పంపించండి" అని ప్రార్థించాను. బాబా దయవల్ల ఒకతను వచ్చి మంచిగా అతిథులకు కావాల్సిన టిఫిన్లు, భోజనాలు ఏర్పాటు చేశాడు. మేము అనుకున్న దానికంటే కళ్యాణం బాగా జరిగింది. అందరూ కళ్యాణం తిలకించి, భోజన ఏర్పాట్లు బాగున్నాయని అన్నారు. ఇదంతా బాబా అనుగ్రహమే. కొంచెం కష్టం వచ్చినప్పుడు ఓపికతో ఉండి భగవంతుని ప్రార్థిస్తే, తప్పకుండా సహాయం చేస్తారు.

2026లో మా బాబు బీటెక్ నాలుగో సంవత్సరంలో ఉండగా తన కాలేజీలో క్యాంపస్ ప్లేస్మెంట్స్ జరిగాయి. మొదట వ్రాత పరీక్ష పెడితే, మా బాబు పరీక్ష బాగానే వ్రాసి నెక్స్ట్ లెవెల్ ఎగ్జామ్‌కి సెలెక్ట్ అయ్యాడు. అది కూడా బాగా వ్రాసిన వాళ్లకి హెచ్ఆర్ ఇంటర్వ్యూ ఉండగా మా బాబుతోపాటు వ్రాసిన తన ఫ్రెండ్స్ అందరికీ హెచ్ఆర్ ఇంటర్వ్యూ జరిగి, అందులో సెలెక్ట్ అయిన కొంతమందికి ఫైనల్ హెచ్ఆర్ ఇంటర్వ్యూ కూడా జరుగుతున్నా మా బాబుని పిలవలేదు. దాంతో తను చాలా టెన్షన్ పడ్డాడు. అప్పుడు నేను తనతో, "ఏమీ పరవాలేదు. నిన్ను కూడా పిలుస్తారు. శ్రీసాయి సచ్చరిత్ర చదివి బాబా మీద నమ్మకంతో బాబాను ప్రార్థించు" అని ధైర్యం చెప్పాను. తను సరేనని, సచ్చరిత్ర పారాయణ చేస్తుంటే, బాబా దయవల్ల తనకి హెచ్ఆర్ ఇంటర్వ్యూ ఉందని మెయిల్ వచ్చింది. అప్పుడు కూడా తను సెలెక్ట్ అవుతానో, లేదో అని చాలా టెన్షన్ పడ్డాడు. ఎందుకంటే, ఈ సంవత్సరం అంతకు ముందులా స్టూడెంట్స్‌ని కంపెనీవాళ్ళు తీసుకోవడం లేదు. నేను. "బాబా మీద నమ్మకంతో ఇంటర్వ్యూ అటెండ్ చేయి. నువ్వు తప్పక విజయం సాధిస్తావ"ని మా బాబుతో చెప్పాను. తను బాబా మీద నమ్మకముంచి ఇంటర్వ్యూకి వెళ్ళాడు. బాబా దయవల్ల ఇంటర్వ్యూలో తను బాగా ఆన్సర్ చేసి సెలెక్ట్ అయ్యాడు. ఇది బాబా లీల. ఎందుకు ఇలా అంటున్నానంటే, మా బాబు ఫ్రెండ్స్ కొంతమందికి మంచి మార్కులు  వచ్చి కూడా ఇంటర్వ్యూలో సెలెక్ట్ కాలేదు, వాళ్ళకి జాబ్ రాలేదు. ప్రస్తుత పరిస్థితుల్లో ఉద్యోగం రావడం చాలా కష్టంగా ఉంది. మా బాబు స్నేహితులకు కూడా మంచి ఉద్యోగాలు రావాలని నేను బాబాని వేడుకుంటున్నాను. మా బాబుకి జాయినింగ్ లెటర్ ఇంకా ఇవ్వలేదు. అది ఎప్పుడు వస్తుందో అని ఎదురు చూస్తున్నాడు. నేను తనకి జాయినింగ్ లెటర్ వచ్చి, తను ఉద్యోగంలో స్థిరపడాలని బాబాని ప్రార్థిస్తున్నాను. మనం శ్రద్ధ-సబూరిలతో బాబాని ప్రార్థిస్తే, ఆయన తప్పకుండా సహాయం చేస్తారు. 

మా చిన్నబాబు ఏ పనిచేసినా సాయినాథుని ప్రార్థించి ముండదు వేస్తాడు. తను ఈ సంవత్సరం(2026) పదవ తరగతి పరీక్షలు వ్రాసాడు. బాబా దయవల్ల తనకి చాలా మంచి మార్కులు వచ్చాయి. తన అనుకున్న దానికంటే మంచి పర్సంటేజ్ వచ్చింది. "బాబా! ఇలాగే తన విద్యాభ్యాసం మంచిగా సాగేలా సహాయం చేయండి. మీ కృప అందరి మీద ఉండేలా అనుగ్రహించండి. ఎల్లప్పుడూ మేము మీ నామస్మరణలో ఉండేలా దీవించండి".

---

బదిలీ కాకుండా దయచూపిన బాబా

నేను ఒక సాయి భక్తుడిని. మేము సోలాపూర్‌లో ఉంటాము. ఇక్కడ నేను రైల్వేలో, నా భార్య LICHFLలో పని చేస్తున్నాం. గత ఆరు సంవత్సరాలుగా ఇక్కడే ఉంటున్నందున ఒక ఇల్లు తీసుకుంటే బాగుంటుందని నిర్మాణంలో ఉన్న ఒక ఇల్లు తీసుకున్నాం. ఇంకా ఇంటికి ఫర్నిచర్, గృహప్రవేశం చేయాల్సి ఉండగా అనుకోకుండా నా భార్యకి ప్రమోషన్‌తో పాటు బదిలీ అయ్యే అవకాశం ఉందని ఆఫీసులో చెప్పారు. కొత్తగా తీసుకున్న ఇంట్లో అడుగుపెట్టకుండానే ఊరి వదిలి వెళ్ళిపోవడం ఏంటని అనిపించి బాబాని, "వేరే చోటుకి బదిలీ వస్తే, నచ్చిన ఉద్యోగం మానేయాల్సి ఉంటుంది. ఒక్కరి జీతంతో ఇల్లు గడవడం కష్టం. ఇద్దరు పిల్లలతో చాలా కష్టం అవుతుంది. ఎలా అయినా బదిలీ కాకుండా ఉండి అందరం కలిసి కొత్త ఇంట్లో అడుగుపెట్టేలా చూడండి. ఐదుగురుకి అన్నదానం చేసి, మీ మందిరంలో కొబ్బరికాయ సమర్పించుకుంటాను" అని వేడుకున్నాను. బాబా దయవల్ల ఈ సంవత్సరం బదిలీ రాలేదు. వస్తాదనుకున్న ప్రమోషన్ కూడా రాకపోయినా బాబా ఏం చేసినా మన క్షేమం కోసమే చేస్తారని అనుకున్నాం. "చాలా ధన్యవాదాలు బాబా. ఇంటి పని తొందరగా పూర్తై గృహప్రవేశం చక్కగా జరిగేలా చూడండి".

---

Read More

సాయిభక్తుల అనుభవమాలిక 2106వ భాగం....

---

ఈ భాగంలో అనుభవం:

• బాబా మీద నమ్మకముంచితే అంతా శుభమే!

---

సాయిబంధువులందరికీ నా హృదయపూర్వక నమస్కారం. నేను ఒక సాయి భక్తురాలిని. సప్తవ్యసనాలలో ఒక వ్యసనం మావారికి ఉండటం వల్ల నేను చాలా సంవత్సరాలు బాధపడ్డాను. నేను దాని నుండి బయటపడేయమని బాబాను చాలాసార్లు  వేడుకున్నాను. బ్లాగులోని సాయి భక్తుల అనుభవాలలో చూసిన పరిష్కారాలను నాకు కూడా పనికి వస్తాయేమోనని ప్రయత్నం చేశాను. కానీ సమస్య తీరలేదు. ఎన్నోసార్లు బాబాపై అలిగాను, గొడవపడ్డాను. చివరకు బాబా నాపై దయతలచి పరిష్కార మార్గాన్ని చూపించారు. నాకు బాబా ఇంస్టాగ్రామ్ ద్వారా ఏమి చేయాలో, ఏమి చేయొద్దో చెప్తూ ఉంటారు. అలాగే పూజలు, వ్రతాలు, నేను దర్శించుకోవలసిన దేవుళ్ళ గురించి కూడా. అసలు నాకు ఇంస్టాగ్రామ్ అకౌంట్ ఉన్నదే, కేవలం బాబాకోసం. అందులో ఒకరోజు మా కులదైవానికి పూజ(16 వారాల సోమవార వ్రతం) చేయమని బాబా చెప్పారు. నేను వెంటనే ఆ పూజ మొదలుపెట్టడం, అది పూర్తవ్వక ముందే ఆ సమస్య నుండి బయటపడటం కూడా జరిగింది. ఆ సమస్య నుండి బయటపడటానికి వేరే దారులు ఎన్నో ఉన్నా కానీ, బాబా ఏం చెప్తే, అది చేయడమే నాకు ఇష్టం. బాబాకు ఇష్టం లేకపోతే ఏదీ ఫలితాన్ని ఇవ్వదని నా నమ్మకం.

2025లో మా పెద్ద తోటికోడలికి క్యాన్సర్ నాలుగవ స్టేజులో ఉందని తెలిసింది. ఆ స్టేజులో ఉన్నప్పటికీ వాళ్లు ఆపరేషన్ చేయించడానికి నిర్ణయించుకున్నారు. ఆ ఆపరేషన్ చాలా ఖర్చు, అత్యంత కష్టములతో కూడుకున్నది. అయినప్పటికీ బాబా దయతలిస్తే అంతా మంచే జరుగుతుందని నా నమ్మకం. అందుచేత నేను ఆయనకి, "ఆపరేషన్ విజయవంతమై తను నార్మల్‌గా ఉంటే మీకు శాలువ సమర్పిస్తాన"ని మొక్కుకున్నాను. 8 గంటల ఆపరేషన్ తర్వాత 48 గంటల గడిస్తే గాని ఏమీ చెప్పలేమని డాక్టర్లు చెప్పినప్పటికీ బాబా దయవల్ల 24 గంటల తర్వాత నుండి తను త్వరగా కోలుకోవడం మాకు చాలా సంతోషాన్నిచ్చింది. కొద్దిరోజులకు తను పూర్తిగా నార్మల్ అయింది కూడా.

2025లో జరిగిన మహాకుంభమేళ సమయంలో మేము ప్రయోగ వెళ్దామని టికెట్లు బుక్ చేసుకున్నాము. మేము వెళ్ళింది మౌని అమావాస్య రోజున. ఆరోజు అక్కడ దుర్ఘటన జరిగింది. మేము ట్రైన్లో ఉన్నప్పుడు మావాళ్ళు ఫోన్ చేసి, వెనక్కి రమ్మన్నారు. కానీ బాబా దయవల్ల పోలీసువాళ్ళు మమ్మల్ని అటువైపు కాకుండా వేరే వైపు వెళ్లేలా పంపారు. మేమక్కడ ఐదు రోజుల ఉండి తిరుగు ప్రయాణమయ్యాం. బాబా మాకు చిన్న కష్టం కూడా కలగకుండా చూసుకొని క్షేమంగా ఇంటికి చేర్చారు.

ఒక చిన్న సమస్య నన్ను చాలా బాధపెట్టింది. అదేమిటంటే, నేను సన్నగా ఉన్నప్పటికీ నాకు గురక వస్తుండేది. ఆ కారణంగా అందరితో కలిసి ఎక్కడికైనా బయట ఫంక్షన్‌లకు వెళ్లాలంటే నాకు చాలా టెన్షన్‌గా ఉండేది. హాస్పిటల్‌కి వెళ్లిన కూడా దానికి పెద్దగా మందులు ఉండవని ఒకటే భయపడేదాన్ని. అలా ఉండగా హఠాత్తుగా నాకు, 'బాబా ఊదీ పెట్టుకుంటే' అని ఆలోచన వచ్చింది. దాంతో నా గుంతుకి ఊదీ రాయడం మొదలుపెట్టాను. అప్పటినుంచి నేను ఆ సమస్య నుండి బయటపడ్డాను.

నాకు నా పిల్లలిద్దరూ ఎవరిపైన ఆధారపడకుండా బ్రతకాలని నా కోరిక. అందుకని బీటెక్ తర్వాత కూడా వాళ్ళని చదివించాలని నాకు ఉండేది. ఆ విషయం మావారితో రెండు, మూడు సార్లు చెప్పాను కానీ, ఆయన పెద్దగా స్పందించలేదు. ఇంకా నేను ఆయనని అడగడం మానేసాను. కానీ బాబాకు మాత్రం అప్పుడప్పుడు చెప్పుకుంటూండేదాన్ని. మా పిల్లలు బిటెక్ పూర్తి చేసి ఉద్యోగాలలో చేరాక ఒకరోజు మళ్ళీ వాళ్ళ పైచదువు గురించి నేను మావారితో మాట్లాడాను. బాబా దయ చూపారు. వెంటనే మావారు సరైనని క్యాట్ నోటిఫికేషన్ వెతికారు. అప్లై చేయడానికి ఇంకా సమయం ఉండడంతో మా పిల్లల చేత అప్లై చేయించాము. ఆరోజు నేను బాబాతో, "వాళ్ళకి సీటు వచ్చి, చదువు పూర్తయ్యాక ఉద్యోగం వచ్చేవరకు నేను ప్రతి వారం మీ గుడికి చెప్పులు లేకుండా వస్తాన"ని మొక్కుకున్నాను. బాబా దయవల్ల పిల్లలకు సీటు వచ్చింది. దాంతో వాళ్ళు అప్పటికే చేస్తున్న ఉద్యోగాలకు రాజీనామా చేసి ఎంబీఏ చదువడానికి కాలేజీలో చేరారు. అయితే మా పిల్లలు కాలేజీలో జాయిన్ అయిన మర్నాడు మా అత్తగారు చనిపోయారు. అందువల్ల నేను ఆ సంవత్సరకాలం చెప్పులు లేకుండా వెళ్లి, గుడి బయటనుండే బాబా దర్శనం చేసుకొని, దండం పెట్టుకొని వచ్చాను.

మా పెద్దమ్మాయికి ఎంబీఏ పూర్తయ్యాక కొచ్చిలో ఉద్యోగం వచ్చింది. ఆ ఉద్యోగంలో చేరడానికి మా అమ్మాయి వెళ్ళేటప్పుడు నేను కూడా తనతో వెళ్ళాను. మేము హోటల్లో ఉండి మా అమ్మాయి ఉండటానికి రూములు వెతికాము. కానీ ఎన్ని రూములు చూసినా మాకు నచ్చిన రూమ్ ఎంతకీ దొరకలేదు. అలా హోటల్లో 4 రోజులు గడిచిపోయాయి. చివరకు నేను, "బాబా! రేపు గురువారం కల్లా మాకు ఏదైనా రూమ్ దొరికితే, మీకు ఏదైనా స్వీట్ చేసి పెడతాన"ని బాబాకి మొక్కుకున్నాను. అదేరోజు రాత్రి మేము చూసిన వాటిలో ఒక రూమ్ మాకు బాగా నచ్చింది. మరునాడు గురువారం తెల్లవారి ఆ రూములో చేరడం కూడా జరిగింది. ఇక్కడ కొచ్చిలో అగ్రిమెంట్ లేకుండా ఎవరికీ రూము ఇవ్వరు. అలాంటిది బాబా దయవల్ల అగ్రిమెంట్ చేయకముందే, పూర్తి డబ్బు ఇవ్వకముందే ఇంట్లో ఉండటానికి అనుమతించారు ఆ ఇంటి యజమాని. అంతేకాదు, వాళ్ళు హిందువులే అయినందున ఇంట్లో దీపం పెట్టుకోవడానికి ఆటంకం లేకుండా పోయింది. ఇంకో ముఖ్యమైన విషయం ఏమిటంటే, మాకు ఆ రూమ్ దొరికిన రోజు మాకు ఇంకో రూమ్ కూడా బాగా నచ్చింది. కానీ అడ్వాన్స్ ఇచ్చేలోపు వేరేవాళ్లు తీసేసుకున్నారు. మా అమ్మాయి ఆ రూమ్ మిస్ అయిందని చాలా బాధపడింది. కానీ ఒకవేళ నేను ఆ రూమ్ గనక తీసుకొని ఉంటే, మరో 13 రోజులు మేము హోటల్లో ఉండాల్సి వచ్చేది, 40 వేల రూపాయలు అదనంగా ఖర్చు అయ్యేవి. అలా కాకుండా బాబా మాకు మంచే చేసారు. "అన్నిటికీ చాలా చాలా ధన్యవాదాలు బాబా".

---

Read More